Η ανάκτηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα της
Η απελπιστική έλλειψη ρευστότητας που διαπιστώνεται στην Ελλάδα, δεν οφείλεται τόσο στην αδυναμία των τραπεζών να δανείσουν το κράτος, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, (αφού για κάθε πίστωση 100 € απαιτείται ως εγγύηση μόλις 1 € στην ΕΚΤ), αλλά στη μη ύπαρξη αξιόχρεων δανειοληπτών – ως αποτέλεσμα της πολιτικής των μνημονίων που επιβλήθηκε στη χώρα.
Μεταξύ άλλων, η κατάρρευση των τιμών όλων των παγίων στη χώρα (ακίνητα, μετοχές κοκ.), «κόστους» περί το 1 τρις €, έχει εκμηδενίσει τις εγγυήσεις για την παροχή δανείων – ενώ η κατακόρυφη πτώση των εισοδημάτων έχει δημιουργήσει τους όγκους των κόκκινων δανείων, δυσχεραίνοντας τις τράπεζες, μειώνοντας ραγδαία τα έσοδα του δημοσίου (μηνιαία συσσωρεύονται περίπου 1 δις € ανεξόφλητες υποχρεώσεις στις εφορίες), την κατανάλωση, το ΑΕΠ κοκ.
Στα πλαίσια αυτά, η συνέχιση της αντιμετώπισης της κρίσης με τη μείωση των δαπανών, αντί με την αύξηση των εσόδων (ανάλυση), οδηγεί σε αδιέξοδο. Η μοναδική λύση είναι η διαγραφή δημοσίων χρεών, την οποία ασφαλώς δικαιούμαστε (ανάλυση) περισσότερο από τη Γερμανία το 1953, έτσι ώστε να μπορέσουν να διαγραφούν και ιδιωτικά χρέη – η αποκατάσταση ουσιαστικά της πιστοληπτικής ικανότητας τις χώρας, οπότε να μπορέσει να χρηματοδοτηθεί ξανά τόσο ο δημόσιος, όσο και ο ιδιωτικός τομέας από τις «αγορές».
.
Η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της
Η προσπάθεια να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας μόνο με τις μειώσεις των μισθών δεν οδηγεί πουθενά – αφού με τις υφιστάμενες βρισκόμαστε μόλις στη μέση του δρόμου (γράφημα), οπότε θα έπρεπε οι μισθοί να περιορισθούν στα 200 €, για να είναι η χώρα μας ανταγωνιστική με τη Γερμανία (ως οφείλει, αφού η ανταγωνιστικότητα είναι συγκριτικό μέγεθος – ανάλυση).
.
.
Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζονται μεταρρυθμίσεις, η έλλειψη των οποίων επιβαρύνει συνεχώς τους μισθούς – με την ανταγωνιστικότητα να εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από τα εξής:
(1) Από τη διενέργεια επενδύσεων, οι οποίες πολλαπλασιάζουν την παραγωγικότητα των εργαζομένων. Για παράδειγμα, ένας γεωργός με ένα τρακτέρ, αυξάνει σε μεγάλο βαθμό την αποτελεσματικότητα της εργασίας του.
(2) Από τη μείωση των φόρων οι οποίοι, αφενός μεν επιβαρύνουν δυσανάλογα τις τιμές των προϊόντων (ΦΠΑ), αφετέρου περιορίζουν τα κέρδη των επιχειρήσεων – με αποτέλεσμα τυχόν επιβάρυνση τους με αύξηση των μισθών, να τις οδηγεί στη χρεοκοπία.
(3) Από τη γραφειοκρατία, η οποία αυξάνει το κόστος των επιχειρήσεων, φυσικά εις βάρος των μισθών των εργαζομένων, καθώς επίσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας. Για παράδειγμα, εάν ένα λογιστήριο μία ελληνικής εταιρείας χρειάζεται πέντε άτομα για να λειτουργήσει όπως απαιτείται από την απίστευτη γραφειοκρατία, ένα λογιστήριο μίας αντιστοίχου μεγέθους βρετανικής εταιρείας, χρειάζεται μόλις ένα άτομο.
(4) Από τη διαφθορά, με την έννοια του χρηματισμού ορισμένων δημοσίων λειτουργών για την έγκριση επιχειρηματικών σχεδίων, για τη μη επιβολή των ως συνήθως παράλογων προστίμων κοκ. Με τον τρόπο αυτό αυξάνεται ξανά το κόστος των επιχειρήσεων, καθώς επίσης των προϊόντων που παράγουν, εις βάρος των εργαζομένων και των καταναλωτών.
(5) Από τους υπερβολικούς τόκους, με τους οποίους επιβαρύνονταν ανέκαθεν οι ελληνικές επιχειρήσεις, συγκριτικά με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές – με το κόστος ξανά να οδηγεί στη μείωση των μισθών, καθώς επίσης στην αύξηση των τιμών, για να εξισορροπηθούν τα κέρδη των εταιριών.
(6) Από τις πιστώσεις, οι οποίες είναι κατά πολύ μεγαλύτερες σε χρονική διάρκεια, από τις υπόλοιπες χώρες – κοστίζοντας φυσικά τόκους, με τα ίδια ως άνω αποτελέσματα για τους εργαζομένους και τις τιμές.
(7) Από το χρόνο που χρειάζεται για την απονομή Δικαίου, ο οποίος αυξάνει τις ζημίες των επιχειρήσεων, λόγω αδυναμίας είσπραξης των οφειλών τους από τους πελάτες τους κοκ.
(8) Από την απαξίωση του χρηματιστηρίου, με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις να αδυνατούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους ή να αναζητήσουν άλλους τρόπους χρηματοδότησης (έκδοση εταιρικών ομολόγων).
(9) Από τα χρήματα που ενώ δίνονται στην Ελλάδα από την Ευρώπη, για να διατεθούν στις επιχειρήσεις, δεν καταλήγουν σχεδόν ποτέ σε αυτές, για διάφορους λόγους.
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με πάρα πολλές άλλες αδυναμίες του «συστήματος» (ειδικά για το δυσανάλογα αυξημένο «κόστος ζωής» που προκαλείται από τα παραπάνω) οι οποίες, εάν δεν διορθωθούν, δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργηθούν εκείνες οι προϋποθέσεις, οι οποίες απαιτούνται για την αύξηση της παραγωγικότητας των εργαζομένων – της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας, της μεθοδικής καταπολέμησης της ανεργίας και της ανόδου των μισθών.
.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, οι παραπάνω μεταρρυθμίσεις θα αύξαναν την ανταγωνιστικότητα της χώρας μας, θα οδηγούσαν στη διεξαγωγή επενδύσεων, στις υψηλότερες εξαγωγές (ανάλυση), στην αύξηση του ΑΕΠ, των εσόδων του κράτους κοκ. – με αποτέλεσμα να μπορούν στη συνέχεια να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, καθώς επίσης να δρομολογηθούν τα κοινωνικά μέτρα που έχει αναγγείλει η κυβέρνηση προεκλογικά.
Εάν λοιπόν έχει σε κάτι δίκιο η Τρόικα και το «πενταμελές ιερατείο» είναι στο ότι, κοινωνικά μέτρα και αυξήσεις μισθών δεν γίνονται με δανεικά, όπως δυστυχώς θέλει η κυβέρνηση – αλλά μόνο με την επάνοδο της χώρας σε πορεία ανάπτυξης, η οποία είναι αδύνατη χωρίς την ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους τουλάχιστον κατά 50%, έτσι ώστε να μπορέσουν να διαγραφούν στη συνέχεια και ιδιωτικά χρέη, χωρίς να χρεοκοπήσουν οι τράπεζες.
.
