Βρώμικα στατιστικά παιχνίδια - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
- ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Βρώμικα στατιστικά παιχνίδια

Email this page.
Print Friendly
.

9

.

Όποιο Έθνος νομίζει πως ο καπιταλισμός λειτουργεί δίκαια, με ηθικούς παίχτες και κανόνες, κάνει λάθος – εάν δε έχει τη συνήθεια να κατηγορεί τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν του αναλογούν ή/και χρέη που δεν μπορεί να πληρώσει, πιστεύοντας πως ο οφειλέτης δεν έχει τουλάχιστον την ίδια ευθύνη με το δανειστή, τότε είναι καταδικασμένο.

.

ο άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

 .

Ανάλυση

Έχω την εντύπωση, την ελπίδα ίσως πως το πρόβλημα των Ελλήνων, λόγω του οποίου παραμένουν αδρανείς ανεχόμενοι την κατοχή της χώρας τους, το διεθνή εξευτελισμό και την υφαρπαγή των περιουσιακών τους στοιχείων, δεν είναι η δειλία ή/και η δουλοπρέπεια τους – αλλά οι ελλιπείς γνώσεις τους όσον αφορά τα οικονομικά και αυτά που πραγματικά συμβαίνουν σε άλλες χώρες, σε συνδυασμό με τη σκόπιμη χειραγώγηση τους από ορισμένα ΜΜΕ, τα οποία τους έχουν μετατρέψει σε θεατές της εξαθλίωσης τους, μεταξύ άλλων μέσω της θυματοποίησης τους.

Εν προκειμένω βοηθάει σε μεγάλο βαθμό το διαδίκτυο και ειδικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία έχουν εξελιχθεί στο «όπιο των λαών» – αφού μέσω αυτών εκτονώνονται οι Πολίτες, μένουν στα σπίτια τους και δεν αντιδρούν ενεργητικά όταν αδικούνται, απλά και μόνο πλημμυρίζοντας τους δρόμους όπως συνέβαινε πάντοτε στο παρελθόν με απόλυτη επιτυχία.

Έτσι προσπάθησα πριν ακόμη ξεκινήσει η κρίση να συμβάλλω στην επίλυση αυτού του προβλήματος, μη έχοντας άλλη δυνατότητα – αφού η πολιτική, έτσι όπως ασκείται τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν ανήκει στις δικές μου δεξιότητες, έχοντας επί πλέον διαπιστώσει πως στηρίζεται στην παραπλάνηση των μαζών.

Για παράδειγμα, δεν είδα ποτέ κάποιο κόμμα να σέβεται τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, ούτε να τιμωρείται όμως συνταγματικά όταν δεν το κάνει – ενώ από την άλλη πλευρά δεν είδα ποτέ να επιλέγει η πλειοψηφία των Πολιτών κάποια παράταξη που δεν μοίραζε κενές υποσχέσεις φανερά αδύνατον να τηρηθούν, με αποκορύφωμα τη δεύτερη εκλογική νίκη της σημερινής συγκυβέρνησης, παρά την απίστευτη «προδοσία» που είχε προηγηθεί.

Ακόμη χειρότερα, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε κάποιος από τους υπαίτιους της καταστροφής της Ελλάδας, όπως ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ κοκ., αλλά, αντίθετα, ορισμένοι από αυτούς συνεχίζουν να εμφανίζονται στην πολιτική ζωή – με την πλήρη ανοχή των Πολιτών οι οποίοι, κρίνοντας από τη στάση τους, δεν ενοχλούνται καθόλου. Λογικά λοιπόν θεωρώ πως το κατωτέρω ρητό είναι αληθινό – οπότε, μη έχοντας τη δυνατότητα να ψεύδομαι, δεν θα ήθελα να είμαι επικίνδυνος για τους Έλληνες.

«Η πολιτική δεν υπάρχει για να λέει αλήθειες. Η πολιτική υπάρχει για να εκμεταλλεύεται τους ευκολόπιστους, όπως κάποιες θρησκείες. Αν εσύ είσαι ενήλικος, δεν έχεις καταλάβει ούτε αυτό και ασχολείσαι με την πολιτική, είσαι επικίνδυνος για την ανθρωπότητα«.

Περαιτέρω, έχω διαπιστώσει πολλές φορές πως όποιος προσπαθεί να πει την αλήθεια, έτσι όπως ο ίδιος τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται, κατηγορείται ως οπαδός των θεωριών συνωμοσίας (ανάλυση). Για παράδειγμα, όταν τεκμηριώνει κανείς όσο καλύτερα μπορεί τη σκόπιμη υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, το ότι η χώρα μας χρησιμοποιήθηκε ως Δούρειος Ίππος για την εισβολή του Ταμείου στην Ευρωζώνη (αν και έχασε τελικά το παιχνίδι από τη Γερμανία), πως τα μνημόνια ήταν ένα έγκλημα εκ προμελέτης ή ότι ο σκοπός των πιστωτών είναι η υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, αντιμετωπίζεται ως κάποιος που θέλει να επιρρίψει τις ευθύνες στους άλλους και όχι στη χώρα του – αφού είναι (δήθεν) ανόητο να ισχυρίζεται πως οι Γερμανοί επιδιώκουν τη δημιουργία ενός 4ου Ράιχ, ότι συνέβαλλαν στην κρίση χρέους με την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα και με το μισθολογικό dumping ή ότι θέλουν να μας πάρουν τα σπίτια μας, τις κρατικές επιχειρήσεις και τον υπόγειο πλούτο μας.

Εν τούτοις, αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα, αυτή είναι η πραγματικότητα και ασφαλώς δεν πρόκειται για μία θεωρία συνωμοσίας – ενώ η υφαρπαγή των σπιτιών μας, με κριτήριο το πολύ μικρό ιδιωτικό χρέος μας πριν από την κρίση, έγινε εφικτή μέσω της αύξησης των κόκκινων δανείων που προκάλεσε η πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων. Μπορεί δε να έχουμε ευθύνες, όπως στην περίπτωση της κατανάλωσης με δανεικά, των υψηλών ή/και πρόωρων συντάξεων, της πολιτικής διαφθοράς κοκ., αλλά δεν είναι μεγαλύτερες από αυτές πολλών άλλων χωρών – όπου όμως, όταν το αναφέρω, κατηγορούμαι πως επιδιώκω έναν απαράδεκτο συμψηφισμό.

Πρόκειται όμως ξανά για την αλήθεια, κρίνοντας από τη διαφθορά, τις απάτες και τα σκάνδαλα της Γερμανίας, από το ιδιωτικό χρέος της Αυστραλίας, της Σουηδίας ή της  Ολλανδίας κοκ. – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δικαιολογώ τους Έλληνες, αλλά απλά δεν υποτιμώ καθόλου το ότι, ο βασικός υπαίτιος αυτών των λανθασμένων συμπεριφορών που διαπιστώνονται σε όλες τις χώρες, είναι η εκάστοτε μακροοικονομική και νομισματική πολιτική που υιοθετούν οι κυβερνήσεις.

Συνεχίζοντας, για να μην μείνω μόνο σε θέματα πολιτικής που δεν ανήκουν στο πεδίο των γνώσεων μου, θα αναφέρω ένα παράδειγμα που αντικρούει το ότι, μόνο η Ελλάδα (εάν) παραποιούσε τις στατιστικές της – ενώ γνωρίζουμε όλοι πως η χώρα μας οδηγήθηκε στο ΔΝΤ, στην κυλιόμενη χρεοκοπία και στην καταστροφή, μετά το «The game is over» (το παιχνίδι τελείωσε) του προέδρου της Κομισιόν στην «απολογία» του κ. Παπακωνσταντίνου, σύμφωνα με την οποία το έλλειμμα του προϋπολογισμού μας το 2009 ήταν πολύ υψηλότερο από το δηλωθέν.

Πρόκειται για την Ιρλανδία (πηγή: N. Haring), με την οποία συχνά μας συγκρίνουν, παρά το ότι είναι μία χώρα που συμπαθώ πολύ, ενώ εκβιάσθηκε από τη Γερμανία μέσω της ΕΚΤ να αναλάβει κάποια χρέη των ιδιωτικών τραπεζών της – κάτι που αποδέχθηκε σκύβοντας το κεφάλι, μάλλον επειδή το συνολικό χρέος της ήταν τεράστιο (στο 680%, δεύτερη μετά την Ολλανδία, όταν της Ελλάδας ήταν περί το 260% τότε – πηγή), ενώ αντιμετώπιζε μία τεράστια φούσκα ακινήτων, μαζί με μία μεγάλη κρίση των τραπεζών της.

Υπενθυμίζω εδώ πως η χώρα είναι υπό την προστασία των Η.Π.Α., ενώ φιλοξενεί την έδρα πολλών μεγάλων αμερικανικών επιχειρήσεων, λόγω του χαμηλού φορολογικού συντελεστή της – τον οποίο άφησε ανέπαφο το ΔΝΤ παρά το ότι ήταν στο 12,5%. Φυσικά σπάνια τηρείται από τις πολυεθνικές, οι οποίες συνήθως πληρώνουν πολύ λιγότερο – όπως συμβαίνει στη Μάλτα, στο Λουξεμβούργο, στην Ολλανδία, στην Κύπρο κοκ., πάντοτε με εξαίρεση την Ελλάδα.

Τα στατιστικά θαύματα  της Ιρλανδίας

Όπως ίσως θυμόμαστε, η στατιστική υπηρεσία της Ιρλανδίας ανακοίνωσε το 2015 ότι, το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 26%! – γεγονός που φυσικά προκάλεσε πολλά ειρωνικά σχόλια εκ μέρους της διεθνούς στατιστικής κοινότητας. Στην αρχή βέβαια θεωρήθηκε ως ένα αριθμητικό λάθος που δεν είχε σχέση με την παραγωγική εξέλιξη της χώρας – η οποία δεν θα μπορούσε να αυξηθεί τόσο πολύ, μέσα σε ένα μόλις έτος.

Στη συνέχεια όμως αποδείχθηκε πως παραδόξως το νούμερο ήταν σωστό – με βάση τους διεθνείς στατιστικούς κανόνες. Ανάλογα βέβαια βελτιώθηκε ραγδαία το ποσοστό χρέους ως προς το ΑΕΠ της χώρας, από το 120% κάτω από το 80% (γράφημα), καθώς επίσης το έλλειμμα του προϋπολογισμού της (από το -30% το 2010 σχεδόν στο 0% το 2016) – κάτι που μόνο από θαύμα θα μπορούσε να συμβεί. Θαύμα ή όχι όμως, αυτό τη βοήθησε να σταματήσει την πολιτική λιτότητας, να δανειστεί φθηνά και να ξεφύγει από την κρίση.

6

Επεξήγηση γραφήματος: Δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ της Ιρλανδίας (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σύγκριση με το έλλειμμα του προϋπολογισμού (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος).

 .

Λογικά πάντως συμπέραναν όλοι ότι, οι διεθνείς στατιστικοί κανόνες δεν μπορεί να είναι και τόσο σωστοί – οπότε οι στατιστικολόγοι αντέδρασαν γρήγορα και αποφασιστικά. Το αποτέλεσμα τώρα μίας επιτροπής που δημιουργήθηκε και εργάσθηκε τόσο σύντομα, όσο καμία άλλη μέχρι σήμερα στον πλανήτη, είναι μία νέα μονάδα μέτρησης – ειδική για την οικονομία της Ιρλανδίας και άρα μοναδική στον κόσμο! Η μονάδα αυτή, η οποία δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο, ονομάζεται «Τροποποιημένο Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα» (GNI) – το οποίο είναι κατά περίπου 33% χαμηλότερο από το ΑΕΠ της Ιρλανδίας, ενώ δεν πρόκειται να εμφανίζει τέτοιες άγριες διακυμάνσεις, όπως το κανονικό ΑΕΠ!

7

Οφείλει να σημειωθεί εδώ πως το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Ιρλανδίας εκτοξεύθηκε στο +10,2% το 2015 από -2,6% το 2012, χωρίς όμως να είναι σαφές για ποιό ακριβώς ΑΕΠ πρόκειται – αφού, εάν αφορούσε το αυξημένο κατά 26% του 2015, θα ήταν αδύνατον να προκύψει, ενώ περιορίσθηκε αισθητά το 2016 στο 4,7% (γράφημα). Εκτός εάν οφειλόταν βέβαια σε εξωτερικούς παράγοντες – κάτι που τελικά απεδείχθη σωστό, όπως θα διαπιστώσουμε στη συνέχεια της ανάλυσης.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */