Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟΚΛΙΣΕΩΝ - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟΚΛΙΣΕΩΝ

Email this page.
Print Friendly
.
Φαίνεται πως η κυβέρνηση αδυνατεί να υιοθετήσει μία αξιοπρεπή εθνική στάση – ενώ η σιωπή των αμνών συνεχίζεται, γεγονός που σημαίνει πως όλοι εμείς οι Έλληνες έχουμε συμβιβαστεί πια, αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα την πορεία της χώρας μας προς την καταστροφή
.3
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.

“Καθώς οι πιο σημαντικές συμφωνίες ιδιωτικοποιήσεων υπογράφονται πάντα εν μέσω οικονομικών ή πολιτικών κρίσεων, δεν υπάρχει ποτέ μία σαφής νομοθεσία, ή έστω ένα αποτελεσματικό ρυθμιστικό πλαίσιο – η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι χαοτική, οι τιμές είναι ρευστές και οι συνειδήσεις των πολιτικών ελαστικές..…Μέχρι το 1990, πριν από την «κρίση της τεκίλας» δηλαδή, μόνο μία από τις τράπεζες του Μεξικού ανήκε σε ξένους. Μετά την κρίση όμως, στις αρχές του 2000, είκοσι τέσσερις από τις τριάντα τράπεζες «περιήλθαν» σε ξένα χέρια.

Οι ιδιωτικοποιήσεις αποδείχθηκαν τόσο επικερδείς, ώστε πολλές από τις πολυεθνικές των Η.Π.Α., οι οποίες είχαν «αλώσει» τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έβλεπαν με απληστία τις κρατικές αρμοδιότητες (παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση, αστυνομία, φυλακές κλπ.), ως την επόμενη πηγή για άμεσα κέρδη. Απλούστερα, στόχος τους ήταν η πλήρης αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την εγκατάσταση άβουλων, τυπικών κυβερνήσεων, οι οποίες θα κατευθύνονταν απολυταρχικά από το σκοτεινό παρασκήνιο – ένα θέατρο σκιών”. (Klein με παρεμβάσεις)

«Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφενός μεν για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, αφετέρου για να είναι απασχολημένοι με την επιβίωση τους και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές(διαμαρτυρίες, αντιστάσεις, απειθαρχία κλπ.).

Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, με τη βοήθεια των οποίων «απορροφάται» η περιουσία των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων, τα οποία εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά – ενώ εκτρέφουν τη διαφθορά, αυξάνοντας τα εισοδήματα της ολιγαρχίας” (Αριστοτέλης με παρεμβάσεις).

.

Άρθρο

«Η κρίση έχει φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο, στο οποίο είμαστε αναγκασμένοι να αποφασίσουμε ποιόν από τους δύο εναπομείναντες δρόμους θα ακολουθήσουμε: είτε θα επιλέξουμε να ολοκληρώσουμε την ανολοκλήρωτη νομισματική ένωση, έτσι ώστε να τη σταθεροποιήσουμε, είτε θα κάνουμε ένα βήμα πίσω», ανέφερε χαρακτηριστικά το μέλος της ΕΚΤ κ. J.Asmussen, περιγράφοντας όσο πιο προσεκτικά μπορούσε την ευρωπαϊκή τραγωδία.

Απλούστερα λοιπόν, κυρίως επειδή οι αγορές απαιτούν καθαρές λύσεις (ενώ δεν θα πάψουν τις επιθέσεις τους, εάν δεν δρομολογηθούν), είτε θα ακολουθήσει η δημοσιονομική, τραπεζική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, είτε θα επιστρέψουμε στην αφετηρία – όπου η κάθε χώρα θα υιοθετήσει ξανά το δικό της νόμισμα, ας ελπίσουμε με ελεγχόμενες διαδικασίες.

Από την άλλη πλευρά και ειδικά σε σχέση με την Ελλάδα, φαίνεται δυστυχώς ότι συνεχίζεται η πολιτική των δουλικών υποκλίσεων και του μετανοιωμένου μαθητή, ο οποίος υπόσχεται συνεχώς να κάνει καλύτερα τα μαθήματα του, έτσι ώστε να αποφύγει την τιμωρία – χωρίς όμως ποτέ να σέβεται τις υποσχέσεις του, όπως συμβαίνει και με τις προεκλογικές δεσμεύσεις.

Όσον αφορά τώρα το ΔΝΤ και τις δηλώσεις του εκπροσώπου της χώρας μας εκεί, σύμφωνα με τις οποίες το ταμείο γνώριζε πως δεν θα επιτύχει το καταστροφικό πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, θεωρούμε πως δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

Ο σκοπός του ΔΝΤ δεν ήταν πουθενά και ποτέ η διάσωση εκείνων των χωρών, οι οποίες υποχρεώνονταν να ζητήσουν τη συνδρομή του – αλλά η πληρωμή των δανειστών τους, μέσω της λεηλασίας τόσο της ιδιωτικής, όσο και της δημόσιας περιουσίας τους.

Στα πλαίσια αυτά, παρά το ότι το απευχόμαστε, δεν γνωρίζουμε ακόμη, εάν τελικά στεφθούν με επιτυχία οι προσπάθειεςτου ΔΝΤ – αν και το θεωρούμε σχεδόν βέβαιο, διαπιστώνοντας ότι ο πρωθυπουργός, στις χθεσινές του δηλώσεις, τόνισε το θέμα των αποκρατικοποιήσεων, περισσότερο από κάθε τι άλλο.

Συνεχίζοντας υπενθυμίζουμε ότι δυστυχώς, όπως έχουμε τονίσει αρκετές φορές, η είσοδος του ΔΝΤ σε μία χώρα δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από την εχθρική εισβολή του ΝΑΤΟ – με μοναδική ίσως εξαίρεση το ότι, δεν αφήνει πίσω της υλικά ερείπια, αλλά ανθρώπινα.

Περαιτέρω, με το ΔΝΤ και με τη Γερμανία δεν διαπραγματεύεσαι τις υπογεγραμμένες συμφωνίες: είτε τις δέχεσαι όπως είναι, είτε τις απορρίπτεις εξ ολοκλήρου – με αξιοπρέπεια, με εθνική υπερηφάνεια, λέγοντας την αλήθεια στους πολίτες της χώρας σου και χωρίς υποκλίσεις.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, αρκετοί νεοέλληνες είτε δεν κατανοούν τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία έχει καταδικαστεί η χώρα τους, είτε αυτομαστιγώνονται μέχρι θανάτου, είτε επιλέγουν την τρίτη λύση: τη μαζική εγκατάλειψη του πεδίου μάχης στους εισβολείς, με την αναζήτηση άλλων πατρίδων, οι οποίες προσφέρουν συμφέρουσες φορολογικές δυνατότητες, καλύτερες συνθήκες εργασίας κλπ. – γεγονός που θα παραλληλίζαμε με την άτακτη υποχώρηση των προγόνων μας σε άλλα εδάφη, όταν οι Γερμανοί κατά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο εισέβαλλαν στα ελληνικά σύνορα.

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, θεωρώντας ότι η σιωπή των αμνών συνεχίζεται, γεγονός που σημαίνει πως όλοι εμείς οι Έλληνες έχουμε συμβιβαστεί πια, αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα την πορεία της χώρας μας προς την καταστροφή (κατά σειρά προτεραιότητας είναι η εξής: εξαντλητικές πολιτικές λιτότητας, λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, εκμηδενισμός των εισοδημάτων, εξαθλίωση του πληθυσμού, χρεοκοπία και δραχμή), κρίνουμε σκόπιμη την επανάληψη ενός παλαιοτέρου κειμένου μας, από τον Οκτώβριο του 2011.

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Ενώ η Ελλάδα σύρεται, ερήμην της κυβέρνησης της, στην ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, οι πολίτες της περιμένουν ήρεμοι τον από μηχανής Θεό – αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς συμβαίνει

Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων πολιτών, εξακολουθούν να φαντασιώνονται μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός» – ο οποίος θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών, όπως και των χαρισματικών ηγετών, έχει προ πολλού παρέλθει;

Δεν γνωρίζουμε ότι έχουν θυσιαστεί ήδη στο βωμό της αποφυγής της χρεοκοπίας περί τα 30 δις € ιδιωτική περιουσία(συνολικοί νέοι φόροι και μειώσεις μισθών στα νοικοκυριά), 300 δις € χρηματιστηριακή αξία, 200 δις € από την πτώση των τιμών των ακινήτων κοκ., χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται ως ποσοστό επί ενός ΑΕΠ, το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται;

Δεν απειλείται να λεηλατηθεί η περιουσία του κράτους από τους διάφορους ξένους εισβολείς, οι οποίοι θα ζητήσουν εγγυήσεις κατά πολύ μεγαλύτερες, από το 50% του χρέους που θα διαγράψουν – μειώνοντας δραστικά την αξία της δημόσιας περιουσίας (εθνικής κυριαρχίας) που θα τους παραχωρηθεί; Δεν βλέπουμε ότι η Ελλάδα οδηγείται στο δρόμο της υποδούλωσης σε νέους αποικιοκράτες;

Δεν κατανοούμε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν από τη διαγραφή, οι τράπεζες επίσης, οι συντάξεις θα εξαϋλωθούν, η δημόσια υγεία θα καταργηθεί, η παιδεία θα ιδιωτικοποιηθεί, το νερό, το ρεύμα και τα καύσιμα θα γίνουν είδη πολυτελείας, πολλά τρόφιμα θα «φυλακιστούν» σε θωρακισμένα σουπερμάρκετ, ενώ η ανεργία θα καταστρέψει ότι τελικά απομείνει;

Για ποιο λόγο, παρά την ανελέητη, ολομέτωπη και κλιμακούμενη επίθεση του νεοφιλελεύθερου «καθεστώτος», η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων και εξοργισμένων πολιτών», εξακολουθεί να μην αντιδράει δυναμικά και συνεχίζει να σκύβει με δουλοπρέπεια το κεφάλι; Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί αλήθεια η επίθεση αυτή αποτελεσματικά, ενδεχομένως με την προοπτική της πλήρους ανατροπής του «σαθρού» καθεστώτος και την εκδίωξη της Τρόικας-υπηρέτη των τοκογλύφων;

Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι, δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, έτσι ώστε να επεκταθώ σε εκτενείς ανθρωπολογικές αναλύσεις. Διάφοροι ειδικοί άλλωστε έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι; τι κάνω; πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους;), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, σε νευρώσεις, σε παθητικότητα και σε αδυναμία αντίδρασης.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν διαπιστώνουμε μόνο κατάθλιψη και ηττοπάθεια – αλλά, επίσης, ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής «αποχαύνωσης», άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και, πιθανότατα, «άκρατου μαζοχισμού».

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */