Το δράμα της Ευρωζώνης - Page 2 of 2 - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
- ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το δράμα της Ευρωζώνης

Email this page.
Print Friendly
.
Η περιπέτεια της Πορτογαλίας

Όσον αφορά τώρα τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, η ευθύνη τους μάλλον επικεντρώνεται στο ότι επέλεξαν να συμμετέχουν στο κοινό νόμισμα – χωρίς να τις υποχρεώσει κανένας, δίχως λάβουν υπ’ όψιν τις αδυναμίες τους, καθώς επίσης χωρίς να προετοιμαστούν κατάλληλα για το μέλλον.

Η «ανοησία» τους αυτή δεν διαπιστώνεται μόνο από την Ελλάδα αλλά, επίσης, από την Πορτογαλία – η οποία καταδικάσθηκε να «διασωθεί» από την Τρόικα το 2011, με δημόσιο χρέος μόλις στο 68% του ΑΕΠ της (μετά σχεδόν διπλασιάστηκε στο 130,4%) και χωρίς να έχει καν τραπεζικό πρόβλημα ή φούσκα ακινήτων, όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία.

Ειδικότερα, οι μοναδικές αμαρτίες της ήταν τα δίδυμα ελλείμματα της (προϋπολογισμός, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών), κυρίως όμως οι αρνητικές προβλέψεις για το μέλλον της – λόγω των οποίων απομονώθηκε από τις αγορές, με αποτέλεσμα να μην έχει τη δυνατότητα δανεισμού με βιώσιμα επιτόκια.

Ως εκ τούτου της επιβλήθηκε με αντάλλαγμα το δανεισμό της ένα πρόγραμμα λιτότητας – με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το ΑΕΠ της, να μειωθεί η βιομηχανική της παραγωγή που παραμένει ακόμη χαμηλότερη κατά 10% σε σχέση με την εποχή πριν από την κρίση, καθώς επίσης να συρρικνωθούν οι επενδύσεις (στο -25% του ΑΕΠ, έχοντας σήμερα περιορισθεί στο -15% σωρευτικά).

Φυσικά αυξήθηκε η ανεργία, κλιμακώθηκαν οι φόροι, ενώ μειώθηκαν οι μισθοί. Το κυριότερο όμως όλων, λεηλατήθηκε η δημόσια περιουσία της και μετατράπηκε σε μία χώρα της LIDL – ενώ η συμμετοχή της Γερμανίας στο δράμα της φαίνεται από το ότι, η Volkswagen μείωσε την παραγωγή της στη χώρα από τα 130.000 αυτοκίνητα στα 85.000 την εποχή της κρίσης, παρά το ότι δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει.

405

Ευτυχώς όμως για την Πορτογαλία, κέρδισε τις εκλογές μία έντιμη αριστερή κυβέρνηση (εμείς δεν είμαστε αριστεροί αλλά τα γεγονότα είναι γεγονότα), η οποία προσπάθησε επιτυχώς να σταθεροποιήσει την οικονομίακαταργώντας τα περισσότερα μέτρα λιτότητας και τα μνημόνια. Αύξησε τους μέσους μισθούς (γράφημα), αναίρεσε τις μειώσεις των αμοιβών και των θέσεων εργασίας στο δημόσιο, κατήργησε τις αυξήσεις των φόρων και τις μειώσεις των συντάξεων, ενώ σταμάτησε τις ιδιωτικοποιήσεις – όπως στην περίπτωση της αεροπορικής εταιρείας ΤΑΡ.

Ως εκ τούτου ο ρυθμός ανάπτυξης της το 2016 έφτασε στο 1,4% ενώ προβλέπεται αρκετά υψηλότερος για τα επόμενα έτη, η ανεργία μειώθηκε στο 9,8% από 17% το 2013, οι επενδύσεις αυξήθηκαν κατά 4% και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της μετατράπηκε σε πλεονασματικό (επόμενο γράφημα) – όχι όμως όπως της Ελλάδας μόνο λόγω της μείωσης των εισαγωγών αλλά, επίσης, εξαιτίας των αυξημένων εξαγωγών.

404

Βέβαια, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στο μέλλον, αφού σύσσωμα τα γερμανικά ΜΜΕ επιτίθενται στην Πορτογαλία, κατηγορώντας την κυβέρνηση της για μη σεβασμό των υποχρεώσεων που ανέλαβε η προηγούμενη – εννοώντας την πολιτική λιτότητας.

Εν τούτοις έχει τεκμηριωθεί πως η απόρριψη της πολιτικής λιτότητας είχε πολύ θετικά αποτελέσματα για την οικονομία της χώρας – επειδή είχε την τύχη να εκλεγεί μία έντιμη και ικανή κυβέρνηση, η οποία εφάρμοσε τη δική της πολιτική, χωρίς να συγκρουστεί άμεσα με κανέναν. Βοηθήθηκε βέβαια από το ότι η ΕΚΤ είναι αναγκασμένη να αγοράζει τα ομόλογα της, οπότε να της επιτρέπει τη συμμετοχή στο QE – επειδή μία και μοναδική εταιρεία αξιολόγησης, η καναδική DBRS, δεν τα έχει κατατάξει στην κατηγορία «σκουπίδια».

Επίλογος

Ο σκόπιμος σχεδιασμός μίας ελαττωματικής Ευρωζώνης εκ μέρους της Γερμανίας, είναι κάτι περισσότερο από δεδομένος – οπότε ήταν φυσικό να εκμεταλλευθεί η πρωσική κυβέρνηση τα ελαττώματα του ευρώ, αφού η ίδια τα είχε προγραμματίσει. Μετά όμως από ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα από την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, όπου τα περισσότερα κράτη έπεσαν στη γερμανική παγίδα του χρέους χωρίς καν να το συνειδητοποιήσουν, είναι δεμένα χειροπόδαρα – γεγονός που αποτελεί το μεγάλο δράμα της Ευρωζώνης και κυρίως της Ελλάδας, η οποία ήταν το πρώτο θύμα του εκ προμελέτης εγκλήματος των μνημονίων (ανάλυση).

Ακόμη χειρότερα, μετά τη ψήφιση της τρίτης δανειακής σύμβασης από τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών κομμάτων, η χώρα μας έχει πλέον μετατραπεί οριστικά σε μία κατεχόμενη περιοχή – με μηδαμινές ελπίδες ανάκτησης της εθνικής της κυριαρχίας κάποια στιγμή στο μέλλον. Το γεγονός αυτό ασφαλώς δεν ήταν νομοτελειακό, υποχρεωτικό να συμβεί δηλαδή, αφού η Πορτογαλία το απέφυγε εν μέρει (μέχρι στιγμής), έχοντας κάποια στιγμή αφυπνισθεί – ενώ όλοι όσοι θεωρούν πως τα μνημόνια είναι θετικά για την οικονομία μας, διαψεύδονται χωρίς καμία αμφιβολία από το παράδειγμα της Πορτογαλίας.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι βέβαια το τι θα μπορούσε να κάνει ρεαλιστικά μία χώρα που έχει μετατραπεί σε πλήρη γερμανική αποικία, απόλυτα εξαρτημένη από τον αποικιοκράτη και το νόμισμα του – με μία κυβέρνηση που ασφαλώς δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως έντιμη και ικανή όπως η πορτογαλική, έχοντας σκύψει δουλικά το κεφάλι και με μία ενδεχόμενη μελλοντική (ΝΔ) που τοποθετείται εκ των προτέρων υπέρ των μνημονίων.

Επίσης με μία σειρά άλλων κομμάτων που δεν κατανοούν πως είναι μεν σωστό να τάσσεται κανείς υπέρ της Ευρώπης, αλλά όχι υπέρ της γερμανικής σημερινής – η οποία έχει φυσικά εντελώς διαφορετικές σκοπιμότητες, ενώ την φοβούνται ακόμη και οι ίδιοι οι γερμανοί Πολίτες που δεν έχουν ξεχάσει την ιστορία τους (υπενθυμίζουμε εδώ πως, σύμφωνα με τον A. Cesaire, ο ναζισμός ήταν η προσπάθεια εφαρμογής της αποικιοκρατίας στην Ευρώπη).

Πόσο μάλλον όταν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων έχει συμβιβαστεί με τη μοίρα της, προσπαθώντας να επιβιώσει με τεχνάσματα, όπως είναι για παράδειγμα η φοροδιαφυγή – χωρίς να συνειδητοποιεί πως δεν θα έχουν διάρκεια, αφού η Γερμανία κινεί πια τα νήματα, γνωρίζοντας πολύ καλά πώς να διαχειρίζεται τους ελεγκτικούς και εισπρακτικούς κρατικούς μηχανισμούς.

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι εξαιρετικά δύσκολη, εάν θέλει να αποκλείσει κανείς τη χρεοκοπία εντός της Ευρωζώνηςη οποία φυσικά δεν είναι πια καθόλου εύκολη, με υποθηκευμένη ολόκληρη τη δημόσια και ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας, σε καθεστώς αγγλικού Δικαίου. Θα μπορούσαμε βέβαια να ελπίζουμε στην αφύπνιση των άλλων χωρών, όσον αφορά το γερμανικό κίνδυνο και ειδικά της Ιταλίας, αφού η Γαλλία έχει πλέον μία κυβέρνηση υποχείριο της καγκελαρίου και του υπουργού οικονομικών της – κάτι που όμως δεν εξαρτάται καθόλου από εμάς.

Επομένως, αυτό που μας απομένει είναι τουλάχιστον η αφύπνιση των Ελλήνων, οι οποίοι δεν έχουν δυστυχώς ακόμη καταλάβει τι τους επιφυλάσσει το μέλλον, εάν συνεχίσουν να μην αντιδρούν – πως θα έχουν τη μοίρα των υπερχρεωμένων ιδιοκτητών ακινήτων που θα χάσουν τελικά τα σπίτια τους, παραμένοντας όμως χρεωμένοι με το υπόλοιπο του δανείου τους, με αυτό δηλαδή που δεν θα καλυφθεί από την πλειστηρίαση, στο διηνεκές.

Ελπίζουμε δε να αφυπνιστούν επίσης τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα της χώρας, όπως οι εφοπλιστές και οι ισχυροί επιχειρηματίες, οι οποίοι μάλλον θεωρούν ανόητα πως θα συμμετέχουν στο «φαγοπότι», όπως συνέβαινε κατά την πρώτη εποχή της αποικιοκρατίας – κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί, γνωρίζοντας την απληστία και τη μηδενική γενναιοδωρία των Γερμανών. Ίσως τότε να βρεθεί η λύση, η οποία σήμερα φαντάζει ως ευχολόγιο και ουτοπική προσδοκία – αν και οι επίδοξοι νέοι ιδιοκτήτες της Ελλάδας έχουν ασφαλώς πολύ πιο ισχυρή φωνή από τη δική μας, αρκετά περισσότερα μέσα αποπροσανατολισμού των ιθαγενών και σημαντικά μεγαλύτερη πειθώ.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */