Σε κάθε περίπτωση, απολύτως κανένας δεν αμφιβάλλει, σχετικά με τις τεράστιες ζημίες που προκλήθηκαν στις χώρες του Νότου, από την απώλεια της αυτονομίας της νομισματικής και συναλλαγματικής τους πολιτικής.
Φυσικά μπορούν να ισχυρισθούν οι περισσότεροι πως ο απώτερος στόχος της νομισματικής ένωσης, η πολιτική ένωση και η διατήρηση της ειρήνης στην Ευρώπη, είναι σημαντικότερος από τις προσωρινές ζημίες. Εν τούτοις, τα αποτελέσματα σήμερα είναι εξαιρετικά αρνητικά – πόσο μάλλον εάν θεωρηθεί πως δεν είναι τελικά εφικτή η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όσο και αν το επιθυμούμε.
Τα προβλήματα που προκαλούνται από την απώλεια της νομισματικής κυριαρχίας φαίνονται καθαρά, εάν συγκρίνει κανείς τον Ευρωπαϊκό Νότο με την Ισλανδία – η οποία έπρεπε να αφομοιώσει μία τεράστια χρηματοπιστωτική κρίση, ίδια με αυτήν της Ιρλανδίας και της Ισπανίας (τραπεζική κυρίως – ανάλυση).
Επειδή όμως δεν εκβιάσθηκε να αναλάβει τα χρέη των τραπεζών της, όπως η Ιρλανδία (αν και χάθηκε μεγάλο μέρος των καταθέσεων των Πολιτών της), ενώ είχε το δικό της νόμισμα, επέστρεψε γρήγορα σε πορεία ανάπτυξης – όπου το ΑΕΠ της, από το 2011 έως το 2013, αυξανόταν με μέσο ρυθμό 2,5% (γράφημα).
.
Ισλανδία – εξέλιξη του ΑΕΠ της χώρας
.
Όσον αφορά την ανεργία, διατηρείται σήμερα στο 5%, όταν στην Ισπανία ξεπερνάει το 20% ενώ στην Ιρλανδία το 10% – με τις προοπτικές άμεσης μείωσης της να είναι αρνητικές.
Η αιτία της διαφορετικής εξέλιξης της Ισλανδίας, ήταν κυρίως η υποτίμηση του νομίσματος της κατά -30%, καθώς επίσης η διατήρηση της ρευστότητας στην οικονομία της, από την κεντρική τράπεζα. Το σημαντικότερο όμως όλων ήταν η διενέργεια των δύο δημοψηφισμάτων, με τα οποία οι Πολίτες αποφάσισαν να μην αναλάβουν τα χρέη των τραπεζών – κάτι που βέβαια κόστισε ακριβά σε άλλα σημεία (άρθρο).
Σε κάθε περίπτωση όμως, μία ανεξάρτητη νομισματική πολιτική σε εποχές κρίσης είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο – ενώ τόσο η Ιρλανδία, όσο και ο Ευρωπαϊκός Νότος, θα ήταν σήμερα σε πολύ καλύτερη κατάσταση, εάν δεν είχαν χάσει τη συναλλαγματική αυτονομία τους.
Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί κάποια χώρα σήμερα να επιστρέψει μόνη της στο νόμισμα της – αντίθετα, θα ήταν καθαρή αυτοκτονία. Εάν όμως δεν υπάρχει καμία προοπτική πολιτικής ένωσης τόσο ανόμοιων μεταξύ τους χωρών, τότε θα ήταν απαραίτητη η «εκπόνηση» ενός σχεδίου επιστροφής στην αφετηρία (ανάλυση), όλων των χωρών μαζί – πριν ακολουθήσει η ανεξέλεγκτη διάλυση της Ευρωζώνης, η οποία θα ήταν καταστροφική για ολόκληρο τον πλανήτη.
.
Ιαπωνία
Επειδή οι μελλοντικές προβλέψεις για την Ευρωζώνη έχουν άμεση σχέση με αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στη χώρα του «Ανατέλλοντος Χρέους», όπως πρόσφατα αποκαλείται η Ιαπωνία, είναι ίσως σωστό να αναφέρεται κανείς στα προβλήματα που αντιμετωπίζει – τελευταία λόγω της αύξησης του ΦΠΑ, η οποία μείωσε σημαντικά την κατανάλωση, καθώς επίσης της απροθυμίας της κεντρικής της τράπεζας να αυξήσει ξανά την ποσότητα χρήματος.
Τα αποτελέσματα τόσο στο χρηματιστήριο της χώρας, όσο και στην ισοτιμία του νομίσματος, τα οποία ακολουθούν παράλληλη πορεία, ήταν καταστροφικά – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.
.
Ιαπωνία – η τάση του δείκτη ΝΙΚΚΕΙ και του Γεν
.
Εάν συνεχίσει αυτή η κατάσταση, πόσο μάλλον εάν αποτύχει το μεγαλύτερο νομισματικό πείραμα όλων των εποχών, το οποίο πραγματοποιεί η κυβέρνηση της Ιαπωνίας, η χώρα θα χρεοκοπήσει και ο πλανήτης θα βυθιστεί σε μία ύφεση άνευ προηγουμένου.
Ολοκληρώνοντας οφείλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στο ότι, η κρίση στις αναπτυσσόμενες οικονομίες συνεχίζει να υπάρχει, εξελίσσεται αρνητικά και δεν γίνεται τίποτα για την αντιμετώπιση της. Δεν αναφέρεται δε κανείς σε αυτήν σήμερα, απλά και μόνο επειδή η κρίση της Ουκρανίας, ο πόλεμος καλύτερα μεταξύ της υπερδύναμης (Η.Π.Α.), καθώς επίσης της αυτοκρατορίας (Ρωσία), έχει επισκιάσει προσωρινά όλα τα υπόλοιπα.
Ειδικά όσον αφορά το νόμισμα της Τουρκίας, το οποίο έχει σταθεροποιηθεί κάπως μετά τα εκλογικά αποτελέσματα, καθώς επίσης τη μείωση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών με τη βοήθεια των εξαγωγών χρυσού, η ισοτιμία τους θα μπορούσε ξανά να καταρρεύσει – γεγονός που επεξηγεί τις συμβουλές του πρώην οικονομολόγου της Fed (P. Bennett), με βάση τις οποίες η χώρα οφείλει να προσανατολισθεί στην πολιτική της ΕΚΤ και όχι σε αυτήν της κεντρικής τράπεζας των Η.Π.Α.
