ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ

Email this page.
Print Friendly
Η εγκατάσταση τυπικών κυβερνήσεων στη ζώνη του Ευρώ, με τις σκιώδεις στο παραπέτασμα, φαίνεται να έχει ολοκληρωθεί στην Ελλάδα – η οποία πλέον διοικείται, ασφαλώς μη δημοκρατικά, από μία υπόγεια εξουσία στο παρασκήνιο
.

“Όσο παράλογη ή ανήθικη και αν είναι μία πράξη, ο άνθρωπος αισθάνεται την ακατάβλητη ανάγκη να την αιτιολογήσει: να αποδείξει δηλαδή, τόσο στον εαυτό του, όσο και στους άλλους ότι, η πράξη του υπαγορεύεται από τη λογική – από την κοινή λογική ή, τουλάχιστον, από τα συμβατική ηθική. Ο άνθρωπος ενεργεί πολύ εύκολα παράλογα, αλλά του είναι σχεδόν αδύνατο να μην δώσει στην πράξη του την εμφάνιση ενός λογικού κινήτρου”. (EFromm).

Το παραπάνω κείμενο περιγράφει τη «λειτουργία» της αιτιολόγησης, έτσι ώστε να γίνει κατανοητός σε όλους μας ο παράδοξος τρόπος συμπεριφοράς όλων αυτών οι οποίοι, στα πλαίσια της υποταγής τους σε ξένους εντολείς (Θέατρο Σκιών), μας παρουσιάζουν «τεκμηριωμένα» εντελώς διαστρεβλωμένα τα γεγονότα.

Χωρίς να αναλωθούμε σε λεπτομέρειες, η χώρα μας οδηγήθηκε μεθοδικά στην ολοκληρωτική επικράτηση του ΔΝΤ. Οι σύνδικοι του διαβόλου ακολουθώντας πιστά, αν και με κάποια καθυστέρηση, τις οδηγίες των «παιδιών του Σικάγου» (της νεοφιλελεύθερης δηλαδή σχολής, η οποία έχει ήδη λεηλατήσει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των Η.Π.Α.), δρομολογούν πλέον το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας – προφανώς σε εξευτελιστικές τιμές, παράλληλα με την επιβολή υπέρογκων φόρων, οι οποίοι θα οδηγήσουν πολλές κοινωνικές ομάδες στην απόλυτη εξαθλίωση.

Στόχος τους είναι αφενός μεν η υποδούλωση της Ελλάδας, αφετέρου δε η λεηλασία και η υποταγή της υπόλοιπης Ευρωζώνης – έτσι ώστε να μην κινδυνεύσει η ηγεμονία του δολαρίου, η κυριαρχία των τοκογλυφικών αγορών, καθώς επίσης η εσωτερική συνοχή της υπερδύναμης.

Δυστυχώς όλοι εμείς ξεχνάμε πως η Αργεντινή τελικά χρεοκόπησε, μετά από πολύχρονη παραμονή στα «νύχια» του ΔΝΤ – από το οποίο στην κυριολεξία λεηλατήθηκε. Επίσης δεν αξιολογούμε σωστά τις εμπειρίες της Βραζιλίας και της Ασίας, παρά το ότι έχουμε αναφερθεί επανειλημμένα. Τέλος, δεν έχουμε ίσως συνειδητοποιήσει ότι είναι μάλλον πολύ δύσκολο να κερδίσει κανείς, παίζοντας σκάκι με το διάβολο. Ειδικότερα, όταν έχει κανείς απέναντι του έναν σχεδόν χρεοκοπημένο αλλά πανίσχυρο στρατιωτικά «εχθρό», ότι πιο επικίνδυνο δηλαδή υπάρχει, είναι αδιανόητο να ελπίζει στην «καλοσύνη» του.

Ολοκληρώνοντας, όπως έχουμε ήδη αναφέρει (άρθρο μας), “Το πρόβλημα της χώρας μας δεν ήταν ποτέ το τι θα συμβεί μετά το 2013, αλλά το πώς θα εξασφαλιζόταν άμεσα ο βραχυπρόθεσμος δανεισμός των 22,54 δις €, ή 1,88 δις € μηνιαία (με αρχή τον Ιανουάριο του 2011), έτσι ώστε να εξοφλούνται οι μηνιαίες υποχρεώσεις του δημοσίου (μισθοί, συντάξεις κλπ.) – κάτι που θεωρήσαμε πολύ δύσκολο, μετά το πρώτο εξάμηνο του έτους που διανύουμε”. Με σκοπό τώρα να υπενθυμίσουμε τι ακριβώς συνέβαινε ένα χρόνο πριν, παραθέτουμε προηγούμενο σχετικό άρθρο μας:

 

ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Τα κύρια μειονεκτήματα της Ελλάδας, τα τεράστια πλεονεκτήματα της, το συνολικό χρέος επιλεγμένων χωρών, η καταλυτική σημασία του, η ανάγκη ύπαρξης κρατικών ισολογισμών και η ελληνική ιδιαιτερότητα

Έχουμε την έποψη ότι, μόνο ένας περιορισμένος αριθμός Ελλήνων είναι σχεδόν απόλυτα πεπεισμένος, σε σχέση με το ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει τα συγκριτικά μικρότερα οικονομικά προβλήματα, μεταξύ των «δυτικών» κρατών – όπως επίσης τα πλέον «προσιτά» στην επίλυση τους. Γνωρίζοντας όμως πως το συνολικό χρέος μας (δημόσιο και ιδιωτικό), είναι από τα χαμηλότερα στις ανεπτυγμένες Οικονομίες,  πιστεύουμε ότι, εάν η κυβέρνηση μας

(α)  κατόρθωνε να δημιουργήσει έγκαιρα ένα σταθερό, ορθολογικό «επενδυτικό πλαίσιο», (απορρίπτοντας αμέσως το «ΔΝΤ-πρόγραμμα χρεοκοπίας», όπως και το «μνημόνιο» – τη σύμβαση υποτέλειας καλύτερα),  καθώς επίσης

(β)  να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των Πολιτών της.

αφενός μεν θα λύναμε πολύ γρήγορα τα προβλήματα μας, προφανώς χωρίς καμία «ΔΝΤ-βοήθεια», αφετέρου η Ελλάδα θα γινόταν μία από τις καλύτερες χώρες του κόσμου.

Ίσως ελάχιστοι από εμάς συνειδητοποιούν ότι μία μικρή χώρα, όπως η δική μας, διαθέτει τη μεγαλύτερη, καθώς επίσης την ικανότερη ναυτιλία του κόσμου – η οποία δυστυχώς, μόνο εν μέρει «συμβάλλει» στην Οικονομία μας. Επίσης, λίγοι κατανοούν τη «δυναμική» του Ελληνικού τουρισμού, ο οποίος συνδυάζει εκατοντάδες πανέμορφα νησιά, εξαιρετικές ακτές, υπέροχα ορεινά τοπία, τεράστια πολιτισμική κληρονομιά και ένα σχεδόν ιδανικό κλίμα – «στερούμενος» ουσιαστικά κάθε είδους ανταγωνισμού.

Για παράδειγμα, όσο ισχυρή και αν είναι η Γερμανία, θα έχει πάντοτε το φόβο του ανταγωνισμού εκ μέρους της Κίνας ή άλλων χωρών, ενώ ταυτόχρονα θα εξαρτάται από τα «ενεργειακά» και λοιπά «αποθέματα» τρίτων. Αντίθετα, η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό της Κίνας στον τουρισμό της, ενώ δεν είναι δυνατόν να βρεθεί αντιμέτωπη με ενεργειακά προβλήματα, αντίστοιχα με αυτά της βιομηχανικής Γερμανίας.

Όσον αφορά δε τη γεωργία της, εάν επικεντρωθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στα βιολογικά και παραδοσιακά προϊόντα (σε καμία περίπτωση στα μεταλλαγμένα, τα οποία, εκτός των άλλων, δημιουργούν εξαρτημένους από τις πολυεθνικές αγρότες), δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσει προβλήματα στη διάθεση τους – πόσο μάλλον όταν τα τρόφιμα θα αποτελέσουν μία από τις πλέον κερδοφόρες επενδύσεις του μέλλοντος.

Τέλος, εάν οι τρείς παραπάνω βασικοί πυλώνες της Οικονομίας μας λειτουργούσαν αρμονικά με τους υπόλοιπους (κατασκευές, ορυκτός πλούτος, χρηματοοικονομικά κλπ), θα μπορούσαν όχι μόνο να επιλύσουν τα προβλήματα της Ελλάδας, αλλά, πολύ περισσότερο, να την «εκτοξεύσουν» στην πρώτη θέση της Ευρώπης.

Βέβαια, όταν σε μία χώρα η φορολογία αυξάνεται από το 25% στο 45% μέσα σε ένα χρόνο, ξαφνικά και απροειδοποίητα, ελάχιστοι επιχειρηματίες τολμούν πλέον να επενδύσουν – πολύ περισσότερο, όταν αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν την τεράστια γραφειοκρατία, τη διαπλοκή τη διαφθορά ή ένα «αποδυναμωμένο» Κράτος Δικαίου, με μάλλον ιδιάζουσες «λειτουργικές» αντιλήψεις. Προφανώς, κανένας επιχειρηματίας δεν θα ανεχόταν ευχάριστα έναν «συνέταιρο», με μερίδιο 45% – χωρίς δικό του κεφάλαιο, χωρίς ευθύνες και προσωπική εργασία.

Περαιτέρω, όταν οι Πολίτες ενός κράτους «κατακλύζονται» καθημερινά από υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς, σε συνδυασμό με την πλήρη ατιμωρησία των «συντελεστών» τους, ενώ σπάνια ενημερώνονται αντικειμενικά από τα ΜΜΕ της χώρας τους, είναι αδύνατον να εμπιστευθούν ποτέ την κυβέρνηση τους. Επίσης, εάν δεν λαμβάνουν ολοκληρωμένες υπηρεσίες από τη χώρα τους (παιδεία, υγεία κλπ), ανάλογες με τη φορολόγηση τους, είναι μάλλον απίθανο να αναπτύξουν κάποτε την απαιτούμενη «φορολογική συνείδηση» – ενώ είναι δύσκολο να τους επιβληθεί «αστυνομικά», όπως συμβαίνει στις «πειθαρχημένες» βόρειες ευρωπαϊκές χώρες.

Όμως, μόνο εάν οι επιχειρηματίες επενδύσουν, θα μεταφερθούν «εποικοδομητικά» οι αναγκαίοι πόροι από το δημόσιο, στο ιδιωτικό χρέος, «εξισορροπώντας» τη διαφορά.

Επίσης, μόνο εάν οι Πολίτες αποκτήσουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση τους, θα αγοράσουν Εθνικά Ομόλογα,«διαγράφοντας» άμεσα την εξάρτηση της Ελλάδας από τους ξένους δανειστές της – ενώ οι τόκοι των 12 δις €, οι οποίοι δυστυχώς πληρώνονται σήμερα στο εξωτερικό, θα κατευθύνονταν στο εσωτερικό της χώρας μας (αυξάνοντας ανάλογα τη Ζήτηση-ΑΕΠ και καταπολεμώντας επιτυχώς το στασιμοπληθωρισμό, ο οποίος μας απειλεί τα μέγιστα, σαν αποτέλεσμα των ΔΝΤ-μέτρων που ελήφθησαν).

Φυσικά, οι δύο παραπάνω προϋποθέσεις «μεταφοράς» του χρέους (πόσο μάλλον η φορολογική συνείδηση), απαιτούν τη σωστή διαχείριση του δημοσίου πλούτου, την εξάλειψη της διαφθοράς, τον περιορισμό της κρατικής σπατάλης, ένα σταθερό «πλαίσιο» επιχειρηματικής δραστηριότητας, καθώς επίσης την λειτουργία ενός πραγματικού Κράτους Δικαίου. Επομένως, είναι δυνατόν να επιτευχθούν μόνο από μία ανεξάρτητη, έντιμη, ικανή και «λειτουργική» κυβέρνηση, η οποία θα κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των Πολιτών της.

Στην θεωρητική αυτή περίπτωση, οι Έλληνες επιχειρηματίες θα αναλάμβαναν (μεταφορικά) ένα μέρος του δημοσίου χρέους, επενδύοντας, ενώ οι Έλληνες καταθέτες θα αγόραζαν, με ένα ποσοστό των αποταμιεύσεων τους (υπολογίζονται άνω των 200 δις €), ομόλογα – «εκδιώκοντας» τους ξένους «κατακτητές» και επανακτώντας την εθνική τους κυριαρχία.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */