Η νέα γερμανική απειλή - Page 2 of 2 - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
- ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η νέα γερμανική απειλή

Email this page.
Print Friendly

.

(β)  Το μισθολογικό dumping: Ήδη από τα μέσα του 1995 οι μισθοί των γερμανών εργαζομένων ήταν στάσιμοι – οπότε μειωνόταν το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, καθώς επίσης οι πραγματικές αμοιβές τους σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η αιτία ήταν αφενός μεν οι απειλές των μεγάλων επιχειρήσεων να εγκατασταθούν σε κράτη χαμηλού μισθολογικού κόστους εάν αυξάνονταν οι μισθοί, αφετέρου η πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την «αποκεντροποίηση» των μισθολογικών διαπραγματεύσεων μετά την ένωση της Γερμανίας – ως αποτέλεσμα της «Ατζέντας 2010» που υιοθετήθηκε το 2000 (πηγή).

Ουσιαστικά λοιπόν, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, η οικονομική επιτυχία της Γερμανίας ως κράτος (όχι της πλειοψηφίας των Γερμανών Πολιτών), δεν οφειλόταν στην παραγωγικότητα των εργαζομένων, στα καλά προϊόντα, στην εξυπνάδα κοκ., αλλά στην εσωτερική υποτίμηση, όπως αυτή που επιβλήθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα – την οποία όμως αποδέχθηκαν οι γερμανοί εργαζόμενοι αδιαμαρτύρητα.

192

Από το γράφημα διαπιστώνεται πως λίγο μετά από το έτος που άρχισε να μειώνεται η πραγματική ισοτιμία του γερμανικού νομίσματος, τόσο του μάρκου, όσο και του ευρώ (κόκκινη καμπύλη, αφετηρία το 1995), άρχισαν να αυξάνονται τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (γαλάζια καμπύλη).

(γ) Η μετατόπιση από την εργασία στο κεφάλαιο: Λόγω του μισθολογικού dumping, καθώς επίσης της μη ισορροπημένης αναδιανομής των εισοδημάτων, το μερίδιο των αποδοχών των εργαζομένων μειωνόταν συνεχώς, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Η περιορισμένη εγχώρια κατανάλωση προκάλεσε επί πλέον τη μείωση της ζήτησης για προϊόντα που δεν κινούνται σε μεγάλες ποσότητες και είναι ακριβότερα αν και ποιοτικότερα – όπως είναι τα τοπικά παραγόμενα (για παράδειγμα τοπικά τυριά, εγχώριο μέλι κλπ.). Το γεγονός αυτό είχε αρνητικές συνέπειες για την αγορά εργασίας, καθώς επίσης για τις τιμές καταναλωτή (αποπληθωριστικές πιέσεις).

(δ) Το σύνδρομο της γερμανίδας νοικοκυράς: Αν και σε ατομικό επίπεδο είναι σωστό να ξοδεύει κανείς λιγότερα από όσα κερδίζει, όταν εφαρμόζεται το ίδιο σε εθνικό επίπεδο έχει καταστροφικά αποτελέσματα – κυρίως επειδή δημιουργούνται πλεονάσματα της μίας χώρας εις βάρος των ελλειμμάτων της άλλης, οπότε προκαλούνται ανισορροπίες.

Η ίδια η χώρα τώρα επιβαρύνεται επίσης, επειδή τα πλεονάσματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών δημιουργούν ελλείμματα στο κεφαλαιακό – οπότε ουσιαστικά οι Γερμανοί παράγουν δανείζοντας τα κέρδη τους, για να καταναλώνουν οι Έλληνες ή οι Αμερικανοί με δανεικά. Έτσι κάποια στιγμή χάνουν και οι δύο – όπου οι μεν υφίστανται ζημίες από την απώλεια των χρημάτων τους, ενώ οι δε χρεοκοπούν (άρα δεν πληρώνουν τους Γερμανούς).

Εν προκειμένω, για να κατανοήσουμε τη θέση των γερμανών εργαζομένων, οι οποίοι είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης των κυβερνήσεων τους και της εγχώριας ελίτ, αρκεί να αναφέρουμε πως το 40% του πληθυσμού δεν έχει καθόλου αποταμιεύσεις όταν το πλουσιότερο 10% διαθέτει περισσότερα χρήματα από οποιαδήποτε άλλη χώρα του πλανήτη – ενώ, παρά το ότι το μέσο εισόδημα της χώρας είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, η μέση καθαρή περιουσία των Πολιτών της είναι από τις χαμηλότερες (60.000 € έναντι 100.000 € των περισσοτέρων άλλων Ευρωπαίων, όπου συμπεριλαμβάνονται τα ακίνητα, τα έπιπλα, οι καταθέσεις, οι μετοχές, οι ασφάλειες, τα αυτοκίνητα κοκ. ενώ αφαιρούνται τα χρέη).

Εκτός αυτού το 40% δεν διαθέτει καθόλου περιουσιακά στοιχεία, η Γερμανία έχει τη χαμηλότερη ιδιοκατοίκηση στην Ευρώπη, το κοινωνικό κράτος περιορίζεται συνεχώς, η δημόσια περιουσία έχει σχεδόν εξολοκλήρου ιδιωτικοποιηθεί, το εισόδημα του 40% των φτωχότερων Πολιτών μειώνεται συνεχώς, το μορφωτικό επίπεδο της πλειοψηφίας υποφέρει σε μεγάλο βαθμό, όταν των πλουσιότερων αυξάνεται ραγδαία κοκ. (πηγή).

Επίλογος  

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε πως οι Γερμανοί είναι πολύ επικίνδυνοι ως λαός, όχι επειδή έχουν ναζιστικά ένστικτα, αλλά λόγω του ότι υποτάσσονται αδιαμαρτύρητα και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης των εκάστοτε κυβερνήσεων τους – όταν αυτές υπηρετούν έμμισθα την εγχώρια βιομηχανική ελίτ που δυστυχώς φαίνεται πως δεν έχει διδαχθεί τίποτα από την ιστορία της.

Βέβαια η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα, επειδή οι άλλοι λαοί μαθαίνουν – ενώ πιστεύουμε πως τουλάχιστον οι Η.Π.Α. δεν θα επιτρέψουν την κατάληψη της Ευρώπης, οπότε η γερμανική κυβέρνηση θα πρέπει να πάψει να είναι υπεροπτική, εάν δεν θέλει να δει ξανά το «Check Point Charlie» στο Βερολίνο να χωρίζει την ανατολική από τη δυτική της πλευρά.

Όσον αφορά τους Έλληνες, παραθέτουμε την άποψη του μεγάλου Γερμανού φιλοσόφου Φ. Νίτσε, με την οποία ναι μεν δεν συμφωνούμε καθόλου ως προς το μισελληνισμό των Ευρωπαίων, αλλά θεωρούμε ότι ταιριάζει σε σχέση με το ότι, είναι οι «ηνίοχοι» κάθε επερχομένου πολιτισμού, με την έννοια ότι τον θέτουν σε δοκιμασία – όπως συμβαίνει σήμερα με την Ευρωζώνη που αποτελεί μία μικρογραφία της παγκοσμιοποίησης.

Εάν λοιπόν η Ευρωζώνη και η ΕΕ αποτύχουν, θα αποτύχει και η τρίτη προσπάθεια της παγκοσμιοποίησης – μεταξύ άλλων επειδή θα υπάρξουν ξανά ισχυρές δυνάμεις που θα θελήσουν να κυριαρχήσουν στον πλανήτη, οπότε το οικοδόμημα θα καταρρεύσει.

Φ. Νίτσε, Γέννηση της τραγωδίας, κεφάλαιο 15

195

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή) ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος; Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς.

Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια. Την αλήθεια που διδάσκει ότι, οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα άσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνιόχους (Έλληνες) – οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο άλμα«.   

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */