Ο τελικός του στημένου παιχνιδιού - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
- ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ο τελικός του στημένου παιχνιδιού

Email this page.
Print Friendly

.

Ο τελικός του στημένου παιχνιδιού

Από τη μία πλευρά με την απειλή της χρεοκοπίας, της «τύχης» της Βενεζουέλας και του GREXIT, ενώ από την άλλη με την κλιμάκωση των απειλών εκ μέρους της Τουρκίας και όχι μόνο, οι Έλληνες θα πιέζονται στη γωνία – έτσι ώστε να μην διαδηλώνουν και να μην αντιδρούν, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στους επίδοξους νέους ιδιοκτήτες της χώρας τους.

Photo: Independend

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

«Ο τελευταίος λαός που θα θαυμάζαμε ποτέ στη ζωή μας είναι η Γερμανία, όσον αφορά το εθνικοσοσιαλιστικό της σύστημα, το οποίο διαφέρει ελάχιστα από το παρελθόν – αφού συνεχίζει να επικεντρώνεται στην εκμετάλλευση των Πολιτών από μία μικρή βιομηχανική μειοψηφία, την οποία υπηρετούν υποτακτικά οι κυβερνήσεις της, έχοντας διευρύνει την εκμετάλλευση με τη βοήθεια του κοινού νομίσματος στους Πολίτες όλων των χωρών της Ευρωζώνης.

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα η οποία, παρά το ότι ήταν πάμπτωχη το 1953, συναίνεσε στη διαγραφή του χρέους εκείνης της χώρας που αιματοκύλισε δύο φορές τον πλανήτη, ενορχηστρώνοντας το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των εποχών, το Ολοκαύτωμα, έχουμε την άποψη πως δεν θα πάψει ποτέ να τοποθετεί υψηλότερα εμπόδια στο δρόμο μας – πόσο μάλλον όταν τα άκρως ζηλόφθονα συναισθήματα της, λόγω του αρχαίου μας πολιτισμού, δεν έχουν σταματήσει ποτέ να υπάρχουν.

Από την άλλη πλευρά, είμαστε εντελώς σίγουροι ότι, η Ελλάδα μπορεί να γίνει πολύ καλύτερη χώρα από την Ελβετία, αρκεί να το θελήσουν όλοι μαζί οι Έλληνες – τοποθετώντας στην ηγεσία της χώρας τους μία ικανή, έντιμη και ανιδιοτελή κυβέρνηση, η οποία να τους υπηρετεί ως οφείλει, αντί να την υπηρετούν μισώντας την ταυτόχρονα. Δυστυχώς όμως, οι Έλληνες δεν έχουν κατανοήσει ακόμη τι έχουν, τι κινδυνεύουν να χάσουν, καθώς επίσης πόσα θα μπορούσαν να κερδίσουν – εάν αποφάσιζαν να διώξουν τους εισβολείς«.

.

Ανάλυση

62

Η Ελλάδα αντιμετώπισε το 2010 μία κρίση ρευστότητας – με την έννοια πως δεν ήταν σε θέση να εξυπηρετήσει τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα της. Οι βασικές αιτίες του προβλήματος της ήταν οι εξής:

(α) Η προκήρυξη πρόωρων εκλογών από την κυβέρνηση της ΝΔ το 2009, σε μία εποχή που μαινόταν η χρηματοπιστωτική κρίση, οπότε ήταν απαραίτητη η πολιτική σταθερότητα,

(β) η μη έγκαιρη επέκταση της λήξης των ομολόγων που έληγαν μαζικά το 2010, επίσης από την κυβέρνηση της ΝΔ – όπως στο παράδειγμα μίας επιχείρησης που εκδίδει μεταχρονολογημένες επιταγές κάνοντας το λάθος να λήγουν όλες μαζί τον ίδιο μήνα,

(γ) η διόγκωση των ελλειμμάτων από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που κέρδισε τις εκλογές μοιράζοντας κενές υποσχέσεις, γνωρίζοντας τα προβλήματα και χωρίς την ταυτόχρονη λήψη μέτρων, καθώς επίσης

(δ) ο διεθνής διασυρμός της Ελλάδας επίσης από το ΠΑΣΟΚ, όπου και οι δύο αυτές ενέργειες του οδήγησαν στις κερδοσκοπικές υποτιμήσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τις εταιρείες αξιολόγησης, οπότε στην αδυναμία δανεισμού της.

Εν προκειμένω θεωρούμε πως η Ελλάδα αντιμετώπισε μία κρίση ρευστότητας και όχι φερεγγυότητας, αφενός μεν επειδή ο κρατικός Ισολογισμός της (περιουσιακά στοιχεία – υποχρεώσεις) ήταν σχεδόν ισοσκελισμένος, αφετέρου λόγω του ότι είχε λύσεις στη διάθεση της, χωρίς να καταφύγει σε τρίτους.

Όσον αφορά τον κρατικό Ισολογισμό, δυστυχώς η τότε κυβέρνηση όπως όλες οι προηγούμενες, δεν έκανε καν τον κόπο να τον καταρτίσει – εγγράφοντας στο ενεργητικό του τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας που το ΔΝΤ αποτίμησε τότε στα 300 δις €, χωρίς τα ενεργειακά αποθέματα (πηγή). Εάν το έκανε, λαμβάνοντας επί πλέον μέτρα περιορισμού των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, τα οποία ακόμη και διογκωμένα δεν ήταν πολύ υψηλότερα από πολλές άλλες χώρες (για παράδειγμα, της Ισπανίας ήταν -11%, των Η.Π.Α.-10% κοκ., γράφημα), θα ανακτούσε η χώρα την εμπιστοσύνη των αγορών άμεσα.

30

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού των Η.Π.Α. (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σύγκριση με την Ισπανία (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος).

.

Σε σχέση με τις λύσεις, εάν η Ελλάδα είχε μία κυβέρνηση που θα μπορούσαν να εμπιστευθούν οι Πολίτες, τότε το πρόβλημα θα επιλυόταν άμεσα με την έκδοση εθνικών ομολόγων (ανάλυση 30.10.2009) – κάτι σχετικά εύκολο, αφού τότε οι τραπεζικές καταθέσεις ήταν περί τα 140 δις € υψηλότερες από σήμερα, ενώ οι ξένοι επενδυτές θα ήταν δυνατόν επίσης να συμμετέχουν, πολύ περισσότερο εάν τα ομόλογα αυτά ήταν εγγυημένα με τη δημόσια περιουσία.

Μία δεύτερη λύση θα ήταν ο μηδενισμός του δημοσίου χρέους με δικά μας μέσα (ανάλυση 09.09.2010) – υπενθυμίζοντας πως εκείνη την εποχή το ελληνικό ιδιωτικό χρέος ήταν αμελητέο (γράφημα), χαμηλότερο από της Γερμανίας, τα περιουσιακά στοιχεία των νοικοκυριών αποτιμούταν κατά 500 δις € περισσότερο (πηγή), οι τράπεζες ήταν ακόμη υγιείς, η αξία των επιχειρήσεων πολύ μεγαλύτερη, τα εισοδήματα των Ελλήνων κατά 35% υψηλότερα κοκ.

31

Με δεδομένο τώρα το ότι, η Ευρωζώνη υπό την ηγεσία της Γερμανίας αρνήθηκε αρχικά να δανείσει την Ελλάδα, η κυβέρνηση επέλεξε την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ – την οποία ο τότε πρωθυπουργός είχε ήδη προετοιμάσει μυστικά από τις αρχές του 2009. Έτσι η Ελλάδα, με ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 127% του ΑΕΠ της ή 299 δις € (τέλη του 2009), χωρίς τραπεζικό πρόβλημα και με αμελητέο ιδιωτικό χρέος, υποχρεώθηκε στην πολιτική των μνημονίων – τα οποία τελικά την κατέστρεψαν (1).

Συμπερασματικά, για την αύξηση του δημοσίου χρέους της έως το 2009 είναι υπεύθυνη αφενός μεν η ίδια η χώρα, αφετέρου η πολιτική της Γερμανίας (2) σε συνδυασμό με την αντίστοιχη της ΕΚΤ (3) – ενώ για τη μετέπειτα κατάρρευση της οικονομίας της η Τρόικα και τα λάθη της (4).

Όλα τα υπόλοιπα περί ανεύθυνης σπατάλης του δημοσίου και των ιδιωτών, πελατειακού κράτους, φοροδιαφυγής, διαφθοράς κοκ. είναι μεν σωστά, αλλά όχι όσον αφορά τις βασικές αιτίες της χρεοκοπίας της χώρας – με την έννοια πως εάν η Ελλάδα δεν είχε αυτά τα προβλήματα θα ήταν σε καλύτερη οικονομική θέση από την Ελβετία, χωρίς όμως να σημαίνουν πως θα πτώχευε, αφού η χρεοκοπία της ήταν καθαρά το αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης των οικονομικών της, καθώς επίσης της ανοησίας ή/και προδοσίας των κυβερνήσεων της.

Τα μνημόνια   

Περαιτέρω, η Τρόικα χρηματοδότησε την Ελλάδα το 2010 για να διασωθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες – μεταφέροντας τα χρέη της στους Ευρωπαίους κυρίως Πολίτες. Στη συνέχεια την υποχρέωσε να υπογράψει το PSI, έτσι ώστε να μην μπορεί να μετατρέψει τα χρέη της σε δραχμές, με την ταυτόχρονη υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας της (5).

Τα αποτελέσματα για την οικονομία της χώρας φάνηκαν στα τέλη του 2013, όπου το δημόσιο χρέος έφτασε στο 174,9% του ΑΕΠ από 127% το 2009 (ή στα 321 δις € από 299 δις € το 2009 παρά τη διαγραφή του 2011/12), το ΑΕΠ μειώθηκε από τα 231,1 δις € στα 181,1 δις €, το έλλειμμα έφτασε στο 12,25% το 2013, από 8,6% το 2012 και 10,1% το 2011 (6), η ανεργία κορυφώθηκε στο 27,4% το 2013 από 9,5% το 2009 (από 470.628 άτομα στα 1.374.054), το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών κατέρρευσε κατά 35,4% μεταξύ των ετών 2007 και 2012 (έναντι 6,2% της Ιρλανδίας και 5,3% της Πορτογαλίας), η βιομηχανική παραγωγή εξαϋλώθηκε κοκ.

Συνεχίζοντας, το 2014 η χώρα επέστρεψε σε μία μικρή πορεία ανάπτυξης, λόγω της αλλαγής της πολιτικής των μνημονίων εκ μέρους της ΝΔ (1), ενώ κατάφερε να δανεισθεί ένα μικρό ποσόν από τις αγορές. Δυστυχώς όμως διενεργήθηκαν ξανά πρόωρες εκλογές με ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, χάθηκε η πολιτική σταθερότητα, ακολούθησε μία καταστροφική διαπραγμάτευση, η κυβέρνηση δεν σεβάσθηκε καν το δημοψήφισμα αντιστρέφοντας το και τελικά υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο που θεωρείται ως το πλέον αποικιοκρατικό στην ιστορία (7).

Λίγους μήνες αργότερα ακολούθησε η εκποίηση του τραπεζικού συστήματος, όπου χάθηκαν τα περίπου 41 δις € με τα οποία τις είχε κεφαλαιοποιήσει το δημόσιο, ενώ είχαν αυξήσει το χρέος – με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί πλέον η Ελλάδα σε μία ετερόφωτη αποικία των δανειστών της (8).

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)     

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Analyst Team

Analyst Team

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */