Φως στο τούνελ - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
- ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Φως στο τούνελ

Email this page.
Print Friendly

.

Φως στο τούνελ

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλες οι κρίσεις κάποια στιγμή τελειώνουν, χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση – ενώ ακόμη και αν δεχθούμε πως είμαστε μία χώρα υπό γερμανική κατοχή, έχοντας χάσει εντελώς την εθνική μας κυριαρχία, στο χέρι μας είναι τόσο να απελευθερωθούμε, όσο και να ανακτήσουμε αυτά που χάσαμε.

.

(Το άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Υπάρχουν ασφαλώς πολλές λύσεις στη διάθεση μας, αρκεί να μην ξεχνάει κανείς τα δεδομένα – τις συνθήκες δηλαδή που, καλώς ή κακώς, έχουν σήμερα δημιουργηθεί και οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με το παρελθόν, πολύ περισσότερο με την προ ευρώ εποχή. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται ρεαλισμός, ψυχραιμία, κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη, προσπάθεια και αισιοδοξία – χωρίς να ξεχνάμε ότι ζούμε σε αυτό το μέρος της γης πάνω από 4.000 χρόνια, ενώ δεν έχει καταφέρει κανείς να μας διώξει, έχοντας βιώσει πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις.

Φυσικά η όποια κυβέρνηση οφείλει να διαπραγματεύεται συνεχώς, έχοντας όμως προηγουμένως εξασφαλίσει την ενεργητική στήριξη των Πολιτών με την έντιμη συμπεριφορά της – υπογράφοντας μόνο αυτά που μπορεί και θέλει να τηρήσει, αφού διαφορετικά χάνει την αξιοπιστία της και καταστρέφει τη χώρα «.

.

Ανάλυση

Οφείλει κανείς να είναι αισιόδοξος, προτείνοντας ρεαλιστικές λύσεις για τη χώρα του ως οικονομολόγος, καθώς επίσης αντικειμενικός και ειλικρινής – να λέει δηλαδή την αλήθεια, χωρίς ιδιοτελή κίνητρα και χωρίς να θέλει να επηρεάσει/χειραγωγήσει κανέναν. Το τελευταίο είναι εύκολο όταν δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα, καθώς επίσης όταν δεν έχει τέτοιου είδους βλέψεις, οπότε δεν υπηρετεί καμία σκοπιμότητα – αν και πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος να θέλει απλά να προβάλλει τον εαυτό του, γεγονός που αποτελεί ένα εσωτερικό ψυχολογικό του κίνητρο, ασφαλώς ιδιοτελές, επηρεάζοντας καταλυτικά τις απόψεις που κοινοποιεί.

Το πρώτο είναι πάρα πολύ δύσκολο, όσον αφορά την Ελλάδα σήμερα, παρά το ότι η απαισιοδοξία προκαλεί την απογοήτευση των ανθρώπων – οι οποίοι τότε δεν προσπαθούν να λύσουν τα ατομικά και συλλογικά τους προβλήματα, παύοντας να αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον. Όσον αφορά τις ρεαλιστικές λύσεις, αν και πάντοτε υπάρχουν, συνήθως δεν είναι ούτε εύκολες, ούτε ανώδυνες – ενώ απαιτούν σημαντικές προσπάθειες αφενός μεν για να κατανοηθούν, αφετέρου για να εφαρμοσθούν. Εκτός αυτού δεν είναι ποτέ οι μοναδικές, αλλά ορισμένες από τις διάφορες εναλλακτικές που έχει σκεφθεί κάποιος – οπότε η επόμενη μεγάλη δυσκολία είναι η σωστή επιλογή, στο σωστό χρόνο.

Στα πλαίσια αυτά, οφείλει να ξεκινάει κανείς από τον όσο το δυνατόν πιο ακριβή ορισμό του προβλήματος στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή – αναφέροντας πως τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της Ελλάδας είναι ο φυσικός και πολιτισμικός της πλούτος, καθώς επίσης το άριστα εκπαιδευμένο εργατικό της δυναμικό, ειδικά όσον αφορά τους νέους. Δυστυχώς βέβαια ένα συνεχώς μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του δυναμικού της μεταναστεύει σε άλλες χώρες, οπότε μειώνεται διαρκώς – γεγονός που σημαίνει ότι, η όποια λύση επιλεχθεί δεν πρέπει να καθυστερήσει καθόλου. Ειδικά όσον αφορά τον ορισμό του προβλήματος τα εξής:

(1)  Παρά τα οκτώ χρόνια της κρίσης, δεν έχει ακόμη διορθωθεί σχεδόν καμία από τις δυσλειτουργίες του συστήματος της Ελλάδας – όπως είναι οι ελλειμματικοί της θεσμοί, ο κρατισμός, ο κομματισμός, η διαφθορά, η διαπλοκή, η φοροδιαφυγή, η ανυπαρξία ενός φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, το ασταθές φορολογικό πλαίσιο, ο κακώς εννοούμενος συνδικαλισμός, η παντοδυναμία των εγχωρίων ελίτ κοκ.

Ως εκ τούτου, εάν η χώρα δεν επιλύσει τα συγκεκριμένα προβλήματα της, δεν θα είναι σε θέση να εξέλθει από την κρίση, ακόμη και αν βρεθούν λύσεις για όλα τα υπόλοιπα. Ειδικά  στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, συναντάει κανείς μεγάλες αντιφάσεις – αφού δρομολογείται η αποκρατικοποίηση επιχειρήσεων που πρέπει να ανήκουν στο δημόσιο, όπως είναι οι κοινωφελείς (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κοκ.), ενώ εμποδίζεται αυτή των υπολοίπων.

(2)  Η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, όσον αφορά το εργατικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος, έχει αποκατασταθεί – κάτι που όμως δεν είναι αρκετό, εάν δεν διενεργηθούν εκείνες οι επενδύσεις που θα αυξήσουν περαιτέρω την παραγωγικότητα των εργαζομένων της. Για παράδειγμα, τα 7,9 περίπου εκ. των Ολλανδών εργαζομένων (πηγή) παράγουν ένα εθνικό προϊόν της τάξης των 760 δις $ ετησίως, παρά το ότι έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση με το 2008 – ενώ τα 4,8 εκ. των Ελλήνων μόλις 200 δις $ (γράφημα).

Φως στο τούνελ

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ΑΕΠ της Ολλανδίας σε δις $ (γαλάζια στήλη, αριστερή κάθετος), σε σχέση με την Ελλάδα (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος).

.

Αυτό σημαίνει πως η παραγωγικότητα των Ολλανδών είναι 96,2 χιλιάδες ετησίως ανά άτομο, ενώ των Ελλήνων 41,7 χιλιάδες, μεταξύ άλλων λόγω της υψηλής ανεργίας – οπότε είναι αδύνατον να τους ανταγωνισθεί η χώρα, ενώ σε όρους ΑΕΠ Ολλανδίας η δυνητική ανεργία της είναι πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή.

Υπάρχει όμως και το αισιόδοξο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να αυξήσει κατά πολύ το ΑΕΠ της, αφού είναι από αρκετές πλευρές πιο προικισμένη από την Ολλανδία – αρκεί το κράτος, οι Πολίτες και οι επιχειρήσεις της να εκμεταλλεύονταν σωστά το φυσικό και έμψυχο πλούτο της χώρας τους.

(3)  Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη στο ευρώ, στο χρέος και στα μνημόνια, έχοντας χάσει όλα της σχεδόν τα διαπραγματευτικά χαρτιά – τα οποία θα της επέτρεπαν ενδεχομένως να απαιτήσει με επιτυχία τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των χρεών της, κάτι που θεωρούμε εντελώς απαραίτητο.

Η αιτία είναι αφενός μεν η υπογραφή του PSI, αφετέρου του τρίτου μνημονίου – ενώ δεν θέλουμε να κατηγορήσουμε κανέναν, επικεντρωνόμενοι μόνο στα αντικειμενικά γεγονότα. Εν προκειμένω θα ήταν καλό να διαβάσει κανείς τι ψήφισε η Βουλή το 2013, για να καταλάβει τα νομικά αδιέξοδα που δημιουργήθηκαν έκτοτε – προτείνοντας το κείμενο του συνταγματολόγου κ. Κασιμάτη, ο οποίος θεωρείται αντικειμενικός και καλός γνώστης του θέματος (πηγή).

(4)  Οι Ευρωπαίοι δανειστές μας ισχυρίζονται πως το δημόσιο χρέος μας είναι βιώσιμο εάν απλά επιμηκυνθεί, χωρίς όμως να μας επιτρέπουν τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα της ΕΚΤ (QE), το οποίο πιθανότατα θα τελειώσει εντός του 2017 – γεγονός που είναι από μόνο του οξύμωρο, αφού η μη συμμετοχή μας υποδηλώνει ότι η ΕΚΤ θεωρεί πως η χώρα μας είναι χρεοκοπημένη.

Την ίδια στιγμή το ΔΝΤ δηλώνει πως η Ελλάδα είναι αφερέγγυα – δηλαδή, αθεράπευτα χρεοκοπημένη, αδύνατον να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές χωρίς μία σημαντική ονομαστική διαγραφή του χρέους της. Το ότι το ΔΝΤ συμφώνησε τελικά με τους Ευρωπαίους, με τη Γερμανία δηλαδή, δεν έχει κανένα ουσιαστικό νόημα – αφού αφορά μόνο αυτούς τους δύο, ενώ πρόκειται για έναν πολιτικό συμβιβασμό, πιθανότατα έως ότου διενεργηθούν οι γερμανικές εκλογές. Το αισιόδοξο σενάριο εδώ είναι η διαφαινόμενη σύγκρουση των Η.Π.Α. με τη Γερμανία – η οποία θα μας προσέφερε μεγάλα πλεονεκτήματα.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */