Το καθοδικό σπιράλ του θανάτου - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το καθοδικό σπιράλ του θανάτου

Email this page.
Print Friendly

.

Το καθοδικό σπιράλ του θανάτου

Είναι αδύνατον να υπάρχουν κόμματα ή Πολίτες που τάσσονται συνειδητά και όχι από άγνοια υπέρ των μνημονίων, τα οποία επιβάλλουν οι δανειστές της χώρας –  χωρίς αναπτυξιακά μέτρα, καθώς επίσης χωρίς καμία προοπτική διαγραφής μέρους του δημοσίου χρέους.

.

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Οριακή ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, με ρυθμό 0,1% «βλέπει» για το 2016 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), στις μακροοικονομικές προβλέψεις για τις χώρες – μέλη της Ευρωζώνης, τις οποίες δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της. Ο ρυθμός ανάπτυξης προβλέπεται να αυξηθεί στο 2,5% το 2017 και στο 3% τόσο το 2018 όσο και το 2019.

Σε ότι αφορά την ανεργία, η ΕΚΤ εκτιμά ότι θα μειωθεί από 23,5% φέτος, σε 22% το 2017, 20,5% το 2018 και στο 19% το 2019. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ΕΚΤ, ο πληθωρισμός θα διαμορφωθεί στο 0,1% φέτος και θα αυξηθεί στο 1,1% το επόμενο έτος. Για το 2018 και το 2019, προβλέπεται πληθωρισμός 1% και 1,2%, αντίστοιχα«.

.

Ανάλυση

Τα επαναλαμβανόμενα μνημόνια θεωρούνται ουσιαστικά από τους υποστηρικτές τους ως ένα «αναγκαίο κακό» για την εξασφάλιση της χρηματοδότησης της χώρας, καθώς επίσης για την παραμονή της στην Ευρωζώνη – επειδή δεν της προσφέρεται καμία άλλη δυνατότητα. Στην πραγματικότητα λοιπόν, κανένας δεν πιστεύει πως τα μέτρα που τα συνοδεύουν οδηγούν στην ανάπτυξη – χωρίς την οποία είναι αδύνατη η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση.

Από την άλλη πλευρά αρκετοί ισχυρίζονται αυθαίρετα πως η Ελλάδα απέτυχε επειδή δεν εφάρμοσε τα μέτρα των μνημονίων – κάτι που διαψεύδεται πλήρως από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, σύμφωνα με τον οποίο η χώρα μας δρομολόγησε μέτρα βιβλικών διαστάσεων, μοναδικά στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Ένας ακόμη μύθος που κυκλοφορεί είναι το ότι, δόθηκε μεγαλύτερη σημασία στην αύξηση των φόρων, αντί στη μείωση των δημοσίων δαπανών – όταν από τον Πίνακα Ι συμπεραίνεται ότι, οι φόροι από το 2010 έως και το 2014 αυξήθηκαν κατά 29,4 δις €, ενώ οι δημόσιες δαπάνες μειώθηκαν κατά 29,2 δις €. Επομένως, τα ποσά ήταν σχεδόν ίδια.

Πίνακας Ι: Μέτρα μνημονίων σε δις €, σε τιμές του 2010 – αποτέλεσμα των μέτρων στο ΑΕΠ σε δις €, σε τιμές του 2010

Έτη/μέτρα 2010 2011 2012 2013 2014 Σύνολα
(Ι) Αύξηση εσόδων (φόροι) 10,0 9,6 5,5 3,2 1,1 29,4
Αποτέλεσμα στο ΑΕΠ -3,7 -2,6 -1,3 -0,4 0,5 -7,5
(ΙΙ) Μείωση δημοσίων δαπανών 11,2 7,7 5,2 7,2 -2,1 29,2
Αποτέλεσμα στο ΑΕΠ -21,5 -13,3 -9,8 -14,5 5,0 -54,1
Σύνολο Ι + ΙΙ 21,2 17,3 10,7 10,4 -1,0 58,6
Σύνολο αποτέλεσμα στο ΑΕΠ -25,2 -15,9 -11,1 -14,9 5,5 -61,6

Πηγή: AMECO, EUROSTAT. Στα μεγέθη του 2014 φαίνεται η αλλαγή πολιτικής του κ. Σαμαρά (επιλεκτική αύξηση φόρων κατά 1,1 δις € που αύξησαν το ΑΕΠ κατά 0,5 δις €, αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά 2,1 δις € που αύξησαν το ΑΕΠ κατά 5 δις € – με συνολική αύξηση του ΑΕΠ κατά 5,5 δις € σε σταθερές τιμές του 2010 για πρώτη φορά), εκτός των πλαισίων των μνημονίων.

.

Ένα από τα σημαντικότερα συμπεράσματα όμως είναι η επίδραση που είχε η αύξηση των φόρων, καθώς επίσης η μείωση των δημοσίων δαπανών στο ΑΕΠ της πατρίδας μας – όπου η μεν αύξηση των φόρων συνολικά κατά 29,4 δις € μείωσε το ΑΕΠ κατά 7,5 δις €, ενώ η μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 29,2 δις  μείωσε το ΑΕΠ κατά 54,1 δις €. Επομένως, στη μείωση των δημοσίων δαπανών οφείλεται κυρίως (σχεδόν κατά 88%) η τρομακτική πτώση του ΑΕΠ μας, συνολικά κατά 61,6 δις €.

Λογικά βέβαια, αφού όλοι γνωρίζουμε πως η καταπολέμηση της ύφεσης απαιτεί μεγάλη αύξηση των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης μικρή μείωση των φόρων – ενώ στην Ελλάδα εφαρμόσθηκε ακριβώς το αντίθετο. Στα πλαίσια αυτά, όταν η αξιωματική αντιπολίτευση ισχυρίζεται ότι, αυτό που χρειάζεται η οικονομία μας σήμερα είναι κυρίως η μείωση των δημοσίων δαπανών, κάνει μεγάλο λάθος – αφού έτσι θα συνεχιστεί η ύφεση, οπότε δεν πρόκειται να ακολουθήσει ανάπτυξη, χωρίς την οποία δεν υπάρχει μέλλον για τη χώρα μας.

Όσον αφορά τώρα τη μείωση των φόρων, είναι μεν απολύτως απαραίτητη για να είμαστε ανταγωνιστικοί στην περιοχή μας, αφού όλες οι γύρω χώρες έχουν πολύ χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές, αλλά δεν πρόκειται να έχει σημαντικά βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα στο ΑΕΠ – κυρίως λόγω της «ισοδυναμίας» (equivalence) του Ricardo, σύμφωνα με την οποία οι μειώσεις των φόρων δεν προκαλούν ανάπτυξη, όταν τα «οικονομικά υποκείμενα» δεν χρησιμοποιούν το σύνολο τους για την αύξηση των δαπανών τους (κατανάλωση, επενδύσεις), αλλά τις αποταμιεύουν.

Η αιτία είναι το ότι, έχουν την πεποίθηση πως οι μειώσεις των φόρων θα οδηγήσουν στην άνοδο του δημοσίου χρέους, οπότε θα αναγκασθεί το κράτος να τους αυξήσει ξανά – κάτι που δεν ισχύει πάντοτε, αλλά ασφαλώς στην περίπτωση της Ελλάδας, το δημόσιο χρέος της οποίας όλοι γνωρίζουν πως δεν είναι βιώσιμο χωρίς μία μεγάλη (άνω του 50%) ονομαστική διαγραφή του.

Ως εκ τούτου εάν δεν αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες, κάτι που φυσικά είναι αδύνατον λόγω του ότι αφενός μεν η χώρα μας είναι υπερχρεωμένη, αφετέρου το απαγορεύουν οι δανειστές, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα επιστροφής σε βιώσιμη ανάπτυξη – όσο και να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές.

Πόσο μάλλον με τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών να έχουν υπερβεί τα 100 δις €, όταν πριν από την κρίση ήταν κάτω των 10 δις €, καθώς επίσης με τα μη εξυπηρετούμενα χρέη των Πολιτών απέναντι στο δημόσιο και στους ασφαλιστικούς οργανισμούς να έχουν εκτοξευθεί στα ύψη (άνω των 120 δις €) – ενώ οι κατασχέσεις, καθώς επίσης οι πλειστηριασμοί θα τρομοκρατήσουν σε τέτοιο βαθμό τους Πολίτες, ώστε δεν θα είναι σε θέση ούτε να καταναλώσουν ούτε να επενδύσουν.

Οφείλουμε να τονίσουμε εδώ πως οι δημόσιες δαπάνες, όπως οι μισθοί και οι συντάξεις, ακόμη και όταν είναι περιττές (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τις εγκρίνουμε, ειδικά σε κανονικές εποχές), κατευθύνονται κυρίως τα κατώτερα και μεσαία εισοδηματικά στρώματα του πληθυσμού – τα οποία τις καταναλώνουν επειδή έχουν βασικές ανάγκες να καλύψουν (κατώτατα) ή τις επενδύουν (μεσαία) και δεν τις αποταμιεύουν, όπως τα ανώτατα. Επομένως αυξάνονται τόσο η κατανάλωση, όσο και οι μικρές επενδύσεις – οπότε το ΑΕΠ, τα έσοδα του δημοσίου, η ζήτηση, οι επενδύσεις κοκ.

Κλείνοντας, υπενθυμίζουμε τα διάφορα σενάρια, όσον αφορά την εξέλιξη του ΑΕΠ, με άλλες προϋποθέσεις (γράφημα). Με τη γαλάζια καμπύλη χωρίς την πολιτική λιτότητας, όπου το ΑΕΠ θα παρέμενε στάσιμο, ανάλογο με αυτό του μέσου της Ευρωζώνης (πράσινη καμπύλη), με την καφέ χωρίς την αύξηση των εσόδων (φορολογία), με την κόκκινη η πραγματική μείωση του, καθώς επίσης (γκρίζα γραμμή) με 2,5% ρυθμό ανάπτυξης.

33

.

Είναι προφανές δε πως η παραμονή του ΑΕΠ στα ίδια επίπεδα θα ήταν σημαντική όσον αφορά το δημόσιο χρέος – το οποίο θα ήταν σήμερα στο 137% περίπου του ΑΕΠ χωρίς το PSI, αντί στο 180%, δεν θα είχε αυξηθεί η ανεργία (θα παρέμενε κάτω του 10% χωρίς να κοστίσει τεράστια ποσά στο κράτος), δεν θα χρεοκοπούσαν τόσες επιχειρήσεις, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δείκτες της οικονομίας maw θα ευρίσκονταν σε πολύ καλύτερη θέση (συνέχεια στην επόμενη σελίδα).

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)  

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */