.
Στην περίπτωση αυτή οι απαιτήσεις Target 2 του υπολοίπου ευρωσυστήματος θα χανόταν – οπότε η μοναδική ελπίδα των πιστωτριών χωρών (Γερμανία, Λουξεμβούργο κοκ.) θα ήταν να συμμετείχαν στις ζημίες τους εκείνες οι κεντρικές τράπεζες που θα επιβίωναν. Τότε οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι Φιλανδοί κλπ. θα διαπίστωναν πως ο πλούτος που δήθεν κατέχουν, εκμεταλλευόμενοι τόσα χρόνια τον ευρωπαϊκό Νότο, θα ήταν στα χαρτιά – αφού οι απαιτήσεις τους απέναντι στις άλλες κεντρικές τράπεζες θα ήταν ακάλυπτες.
Συμπερασματικά λοιπόν, εάν οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί δεν υπογράψουν το 2018 τη δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης, θα χάσουν τεράστια ποσά – οπότε πιθανότατα θα το κάνουν. Πολύ περισσότερο αφού κάτι τέτοιο τους επιτρέπει να μην καταχωρήσουν ακόμη τις αναμενόμενες ζημίες από τα ομόλογα του υπερχρεωμένου Νότου στους ισολογισμούς τους – αλλά να τις κρύψουν στο νέο σύστημα της ευρωπαϊκής αναδιανομής των πόρων.
Επίλογος
Από την παραπάνω ανάλυση διαπιστώνει κανείς εν πρώτοις ότι, η Ευρωζώνη είναι κατασκευασμένη ως μία ερμητικά κλειστή φυλακή – αφού τυχόν απόδραση κάποιας χώρας, ακόμη και της πιο ισχυρής, είναι σχεδόν συνώνυμη με μεγάλες οικονομικές ζημίες, εάν όχι με την αυτοκτονία της.
Ως εκ τούτου, παρά το ότι η Ιταλία ευρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, αδύνατον να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητα της εντός του ευρώ, πολύ δύσκολα θα αποφάσιζε να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση – εκτός του ότι, με βάση το σύνταγμα της που τελικά δεν άλλαξε, για να είναι αυτοδύναμο κάποιο πολιτικό κόμμα που τάσσεται εναντίον του ευρώ, πρέπει να συγκεντρώνει πάνω από το 40% των ψήφων (πράγμα απίθανο για τη χώρα), ενώ για μία αναθεώρηση του συντάγματος απαιτούνται τα 2/3 της Βουλής.
Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι πως η γερμανική κυβέρνηση (η ολλανδική επίσης, όπως και το Λουξεμβούργο), γνωρίζοντας από σήμερα ότι θα υποχρεωθεί να υπογράψει τη δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης, οπότε να καλύπτει με τα πλεονάσματα της τα ελλείμματα των εταίρων της, προσπαθεί να μην υπάρχουν ελλείμματα μετά το 2018 – οπότε δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να επιβάλλει την πολιτική λιτότητας σε όλους, αφού διαφορετικά δεν θα τα καταφέρει. Λογικά λοιπόν επιμένει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, εάν θέλει μία χώρα να παραμείνει μέλος της Ευρωζώνης – αφού δεν έχει καμία διάθεση να την πληρώνει.
Από την άλλη πλευρά τώρα, μία μη διεφθαρμένη κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να πιέσει σε μεγάλο βαθμό την Ευρωζώνη, τη Γερμανία δηλαδή, με όπλο τη χρεοκοπία της εντός της νομισματικής ένωσης (ανάλυση) – η οποία δεν είναι ασφαλώς επιλογή, αλλά αναγκαιότητα, εφόσον δεν υπάρχει καμία άλλη λύση. Ειδικά η Ελλάδα, στην οποία δεν προσφέρεται καμία απολύτως βιώσιμη προοπτική για το μέλλον της – έχοντας ουσιαστικά καταδικαστεί στη χειρότερη χρεοκοπία όλων: στην κυλιόμενη πτώχευση.
Ο Αδόλφος Σόιμπλε όμως, άξιος απόγονος του Γκέμπελ, έχοντας απέναντι του αδύναμους πολιτικούς ηγέτες, κάποιοι εκ των οποίων ήταν/είναι ανεπαρκείς ή ανίκανοι, ενώ ορισμένοι άλλοι ενδοτικοί λόγω «διεφθαρμένου προηγούμενου βίου», μπορεί να χειρίζεται αριστοτεχνικά την Ελλάδα – αδυνατίζοντας σταδιακά όλες τις κυβερνήσεις της όταν αντιδρούν, μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της μη τήρησης της υπόσχεσης του από το 2012 περί μείωσης του χρέους, έτσι ώστε να μην είναι σε θέση να ξεφύγει η χώρα μας ποτέ από τα αρπαχτικά του νύχια. Φυσικά έχει το πλεονέκτημα της (ανόητης) αδυναμίας συνεργασίας των πολιτικών κομμάτων μεταξύ τους – κάτι που θα του δημιουργούσε πολύ μεγάλα προβλήματα.
Από την άλλη πλευρά καλλιεργεί συστηματικά τις αντιδράσεις των Ελλήνων απέναντι στο ευρώ, βασανίζοντας τους όσο περισσότερο μπορεί – έτσι ώστε να επιλέξουν κάποια στιγμή την «ηρωική έξοδο» εκούσια. Τότε δεν θα έχει πλέον το φόβο τυχόν χρεοκοπίας τους εντός της ένωσης – ή κάλυψης των ελλειμμάτων τους που δεν πιστεύει πως θα πάψουν να υπάρχουν, όταν υπογραφεί η δημοσιονομική ένωση των υπολοίπων.
Ολοκληρώνοντας, ελπίζουμε και ευχόμαστε να κατανοήσουν όλοι οι Έλληνες, κυρίως οι κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα ότι, ακόμη και σήμερα υπάρχουν βιώσιμες λύσεις για τη χώρα – αρκεί να είμαστε όλοι ενωμένοι, να γνωρίζουμε τι ακριβώς θέλουμε, καθώς επίσης πώς θα το επιτύχουμε με το λιγότερο δυνατόν επώδυνο τρόπο, διορθώνοντας ταυτόχρονα όλα τα δικά μας σφάλματα και ελαττώματα. Προφανώς δε πρέπει να έχουμε έτοιμα εναλλακτικά σχέδια, με πλήρη ανάλυση, για κάθε πιθανό ενδεχόμενο – αφού κανένας δεν γνωρίζει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.
Βιβλιογραφία: Πειραιώς, ΔΝΤ, ESM, H.W. Sinn
