.
Στην πραγματικότητα λοιπόν ο πρόεδρος του Ισημερινού πρόδωσε με την υπογραφή της συμφωνίας τους Πολίτες της χώρας του, μη σεβόμενος το Σύνταγμα που δρομολόγησε ο ίδιος – ενώ κατηγορείται πως διώκει ως παράνομες όλες εκείνες τις οργανώσεις που τάσσονται εναντίον της πολιτικής του. Διαθέτει βέβαια την ικανότητα να παραπλανεί τον πληθυσμό, με δήθεν μέτρα αναδιανομής των εισοδημάτων που ανακοινώνει – με πόρους που προέρχονται από τα έσοδα της χώρας από το πετρέλαιο. Παράλληλα, στηρίζεται από έναν ισχυρό προπαγανδιστικό μηχανισμό, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να παρουσιάζει το μαύρο ως άσπρο – χωρίς κανέναν απολύτως ηθικό ενδοιασμό.
Σήμερα όμως οι τιμές του πετρελαίου είναι χαμηλές, ενώ η ανεργία αυξάνεται – όπως συνέβαινε πριν ο κ. Correa αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Ταυτόχρονα, το δημόσιο χρέος έχει διπλασιαστεί, το εξωτερικό χρέος εκτινάχθηκε στα ύψη με δεύτερο μεγαλύτερο δανειστή την Κίνα, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι ελλειμματικό, το κατά κεφαλή εισόδημα μειώνεται (γράφημα) ενώ τα σκάνδαλα διαφθοράς, στα οποία συμμετέχουν ανώτατα στελέχη της «αριστερής» κυβέρνησης, αυξάνονται συνεχώς.
Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του κατά κεφαλή εισοδήματος του Ισημερινού, σε όρους αγοραστικής αξίας (ΡΡΡ). Στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι καλύτερος δείκτης από το ΑΕΠ, επειδή ο πληθυσμός τους αυξάνεται γρηγορότερα, από ότι στις ανεπτυγμένες – οπότε μπορεί το ΑΕΠ να είναι ανοδικό, αλλά να οφείλεται στην αύξηση των κατοίκων. Στη Ελλάδα, όπου μειώνεται ο αριθμός του πληθυσμού, το ΑΕΠ είναι καθοδικό, ενώ το κατά κεφαλή ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής αξίας αυξάνεται συνεχώς μετά το 2013.
.
Έτσι ο κ. Correa υιοθέτησε το νεοφιλελευθερισμό, για να καλύψει τις υποχρεώσεις της χώρας του ξεπουλώντας το δημόσιο πλούτο της – παρά τις αντιδράσεις ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Δεν έδωσε δε καμία σημασία στο γεγονός ότι, η ΕΕ είναι ένας γίγαντας στον τομέα της γεωργίας, τον οποίο επιδοτεί με διάφορους τρόπους – οπότε ο Ισημερινός, μία χώρα που οι κάτοικοι της ζουν σε μεγάλο βαθμό από τη γεωργία (από τα 16 εκ. του πληθυσμού, τα 1,5 εκ. απασχολούνται μόνο στον κλάδο του γάλακτος), είναι αδύνατον να την ανταγωνιστεί, χωρίς τους δασμούς που καταργούνται από τη νέα εμπορική συμφωνία που υπέγραψε ο κ. Correa.
Συνεχίζοντας, ωφελημένοι από τη συμφωνία με την ΕΕ θα είναι μόνο μερικοί πολυεθνικοί όμιλοι του Ισημερινού – όπως οι εξαγωγείς μπανάνας, η οποία αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο κλάδο της χώρας μετά το πετρέλαιο. Από τους δέκα αυτούς όμως ομίλους, μόνο οι πέντε είναι εγχώριοι – ενώ οι δύο αμερικανικοί (Dole, Chiquita), οι άλλοι δύο ρωσικοί και ο ένας γερμανικός.
Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο – αφού οι εμπορικές συμφωνίες, όπως αυτές που σχεδιάζονται να υπογραφούν μεταξύ των Η.Π.Α. και της ΕΕ (ανάλυση), «παράγουν» λίγους και ισχυρούς ωφελημένους, ενώ πάρα πολλούς και ανίσχυρους ζημιωμένους. Ακόμη περισσότερο, οι συμφωνίες αυτές καταστρέφουν την εγχώρια οικονομία, ενώ θέτουν την εκάστοτε χώρα κάτω από την κυριαρχία των μεγάλων ομίλων – όπως έχει συμβεί κυρίως στη Λατινική Αμερική και στο Μεξικό, το οποίο έχει υποφέρει τα πάνδεινα.
Η μοναδική διαφορά εν προκειμένω είναι το ότι, η κυβέρνηση του Ισημερινού που επιβάλλει τη συμφωνία σήμερα θεωρεί τον «εαυτό» της αριστερό – ενώ ο πρόεδρος της έχει γράψει πολλά βιβλία που αναφέρονται στις παγίδες τέτοιων συμβάσεων για τις αδύναμες χώρες. Πρόκειται λοιπόν για προδότη; Ίσως όχι, εάν αποδεχθεί κανείς πως δεν πίστεψε ποτέ αυτά που έλεγε, έχοντας απλά την ικανότητα να εξαπατά τις μάζες.
Ως εκ τούτου, οι μάχες που έδωσε στο παρελθόν, δήθεν εναντίον των πολυεθνικών ομίλων για τη διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας του, ως απαραίτητη προϋπόθεση των οποιονδήποτε αλλαγών του πολιτικού και οικονομικού της συστήματος, είχαν απλά στόχο την υπεξαίρεση της εξουσίας – όπως άλλωστε συμβαίνει γενικότερα στον πλανήτη.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, αυτό που έχει ουσιαστικά σημασία, όσον αφορά ένα πολίτευμα, είναι ο ηγέτης ή/και η κυβέρνηση που το εφαρμόζει – οπότε είναι ασφαλώς καλύτερα να κρίνει κανείς από τις πράξεις, παρά από τις «ταμπέλες» που τοποθετούν τα κόμματα στον εαυτό τους. Στα πλαίσια αυτά, θα ήταν λάθος να ισχυρισθεί κανείς πως η «αριστερά» στον Ισημερινό πρόδωσε την πατρίδα και την ιδεολογία της, ενώ είναι επίσης διαφθαρμένη όπως οι άλλες παρατάξεις – απλά και μόνο κρίνοντας από τις πράξεις του προέδρου και της κυβέρνησης του.
Το ίδιο συμβαίνει με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, τα οποία εκπροσωπούν άλλες ιδεολογίες – οπότε είναι λάθος να κρίνει κανείς τον κομμουνισμό από το Στάλιν ή το Μάο, τον εθνικοσοσιαλισμό από το Χίτλερ κοκ. Προφανώς κάτι ανάλογο ισχύει με την ελληνική κυβέρνηση σήμερα, καθώς επίσης με πολλές άλλες στον πλανήτη – ενώ φαίνεται πως το αριστερό «προσωπείο» είναι πολύ πιο αποτελεσματικό για την επιβολή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, από οποιοδήποτε άλλο.
Πιθανότατα, επειδή αποτελεί πολύ συχνά το τελευταίο καταφύγιο, την ύστατη ελπίδα των μη προνομιούχων της εποχής του μονοπωλιακού καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης – οπότε σκύβουν ευκολότερα το κεφάλι, πιστεύοντας πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (το σύνδρομο ΤΙΝΑ – There Is No Alternative). Αυτή ακριβώς η ελπίδα δολοφονήθηκε και στην Ελλάδα (άρθρο) – οπότε εύκολα ερμηνεύεται η εκκωφαντική σιωπή των αμνών, παρά το ότι απειλείται η χώρα, όσο ποτέ μέχρι σήμερα στην ιστορία της.
