Η TTIP η CETA και η TISA - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
Featured 6 ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η TTIP η CETA και η TISA

Print Friendly

ΕΙΚΟΝΑ - Stop TTIP, CETA, TISA, Greenpeace Η TTIP η CETA και η TISA

Μέσω των τριών ανίερων, μυστικών διατλαντικών συμφωνιών, γίνεται προσπάθεια να υποδουλωθούν πλήρως οι Πολίτες από την παγκόσμια ελίτ – με την πλήρη κατάργηση της εθνικής τους κυριαρχίας, της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου   

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Με τις συμφωνίες TTIP και CETA, οι μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις του πλανήτη και τα λόμπι τους, αποκτούν άνευ προηγουμένου εξουσίες – αφού θα μπορούν να επηρεάζουν και να αλλάζουν τη νομοθεσία προς όφελός τους ή να μηνύουν σε ιδιωτικά δικαστήρια τις κυβερνήσεις που δεν συμμορφώνονται.

Σε αυτό το πλαίσιο, καμία χώρα δεν θα έχει τη δυνατότητα να αρνηθεί επενδύσεις ή προϊόντα μιας εταιρείας, ακόμα και αν αυτά ενέχουν κινδύνους για την υγεία των πολιτών, το περιβάλλον ή τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η καλλιέργεια μεταλλαγμένων, την οποία η Ελλάδα μέχρι στιγμής απαγορεύει, αλλά υπό το καθεστώς της TTIP και της CETA θα αναγκαστεί να δεχτεί.

Αυτή τη στιγμή όμως έχουμε μία μοναδική ευκαιρία. Η διαρροή των μυστικών κειμένων της TTIP από το ολλανδικό γραφείο της Greenpeace προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις ενάντια στη συμφωνία από πληθώρα πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών φορέων στην Ευρώπη. Η έμπρακτη εναντίωση του αρμόδιου Έλληνα υπουργού για θέματα εμπορίου, στην TTIP και τη CETA, είναι όχι μόνο ζήτημα εθνικού συμφέροντος, αλλά και ηθικού χρέους» (Greenpeace).

.

Ανάλυση

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ασφαλώς πολύ μεγάλα προβλήματα, τα οποία εμποδίζουν τόσο την κυβέρνηση, όσο και τους Πολίτες της, να ασχοληθούν με θέματα που αφορούν γενικότερα τον πλανήτη – όπως είναι οι παραπάνω ανίερες, μυστικές συμφωνίες, τις οποίες προωθούν οι αμερικανικές πολυεθνικές (σχεδόν το 50% των γερμανικών πολυεθνικών ανήκει σε ξένους), με τη Greenpeace να προσπαθεί να αντισταθεί.

Εν τούτοις, οι Έλληνες οφείλουν να ασχοληθούν με αυτά τα θέματα, μεταξύ άλλων επειδή οι θηριώδεις ιδιωτικοποιήσεις που τους επιβάλλονται, αφορούν και τις κοινωφελείς επιχειρήσεις τους – οι οποίες θα αποκτηθούν από τις πολυεθνικές, σε εξευτελιστικές τιμές, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην περαιτέρω εξαθλίωση τους.

Ειδικότερα, όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, η επόμενη μέθοδος λεηλασίας της Δύσης από τους ελίτ της είναι η επιβολή συμφωνιών, όπως η CETA, η TTIP, η TISA κοκ. – με αποκορύφωμα τη δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ (ανάλυση). Οι συμβάσεις αυτές παρουσιάζονται ως ωφέλιμες για όλους τους συμμετέχοντες, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ανίερες, μυστικές συμφωνίες, οι οποίες εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα – όπως ο έλεγχος των νόμων των κυρίαρχων κρατών, εκ μέρους των πολυεθνικών.

Για παράδειγμα, το εθνικό σύστημα υγείας της Μ. Βρετανίας, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τους φορολογουμένους της, μέσω της συμφωνίας ΤΤΙΡ θα «δικαστεί» από ιδιωτικά δικαστήρια – επειδή εμποδίζει τον ανταγωνισμό των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών! Έτσι θα μπορούν να επιβληθούν πρόστιμα και αποζημιώσεις στην κυβέρνηση της χώρας από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες – ενώ δεν είναι απίθανο να υποχρεωθεί τελικά να καταργήσει το δημόσιο σύστημα υγείας.

Ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας πάντως αρνήθηκε να αποκαλύψει τα έγγραφα, τα οποία περιγράφουν τις συνέπειες της ΤΤΙΡ για το συγκεκριμένο θέμα (πηγή) – τεκμηριώνοντας έτσι πως πράγματι δεν υπηρετεί τους Πολίτες που τον εξέλεξαν. Δεν υπάρχει πάντως καμία αμφιβολία πως η Μ. Βρετανία δεν είναι η μοναδική δυτική χώρα, η κυβέρνηση της οποίας έχει στόχο να μεταφέρει όλους τους δημόσιους τομείς στα χέρια των ιδιωτών (πηγή) – με αποτέλεσμα να μετατραπούν οι Πολίτες σε όμηρους τους.

Αυτού του είδους οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα τους στις Η.Π.Α. – ενώ αποτελούν τη βασική αιτία, λόγω της οποίας αυξάνονται συνεχώς οι στρατιωτικές δαπάνες της υπερδύναμης. Για παράδειγμα, η αποκρατικοποίηση των αμερικανικών φυλακών είχε σαν αποτέλεσμα να οδηγηθούν πολλοί αθώοι Πολίτες πίσω από τα σίδερα – όπου εργάζονται υποχρεωτικά για 0,79 Σεντ την ώρα, παράγοντας προϊόντα για ιδιωτικές εταιρείες που προμηθεύουν το στρατό ή για άλλες επιχειρήσεις (πηγή: Roberts).

Διεφθαρμένοι αστυνομικοί, διεφθαρμένοι εισαγγελείς και διαφθαρμένοι δικαστές στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού, συμμετέχουν στη μεγαλύτερη δυνατή αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων, χρησιμοποιώντας ως σκλάβους τους φυλακισμένους – ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οικονομολόγοι, οι οποίοι επαινούν τις ιδιωτικές φυλακές, ισχυριζόμενοι πως λειτουργούν πολύ πιο αποδοτικά από τις κρατικές. Δεν αναφέρουν φυσικά πως η αποδοτικότητα τους στηρίζεται στην εργασία σκλάβων – αφού αμείβονται πλουσιοπάροχα για να το παραλείψουν.

Περαιτέρω σε ολόκληρη τη Δύση οι κυβερνήσεις, οι οποίες ελέγχονται από τις Η.Π.Α., προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποπροσανατολίσουν τους λαούς τους από το αναμφίβολο γεγονός ότι, τους ξεπουλάνε. Ειδικά στην Ευρώπη, η διαδικασία αυτή επιτυγχάνεται με την επικέντρωση των δημοσίων συζητήσεων στο προσφυγικό πρόβλημα – το οποίο παραδόξως αφορά μόνο τους Σύριους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θεωρούνται αυθαίρετα ως παράνομοι μετανάστες.

Κανένας δεν αναρωτιέται βέβαια γιατί οι Πολίτες άλλων χωρών, όπως της Λιβύης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν κοκ., οι πατρίδες των οποίων επίσης βομβαρδίστηκαν, δεν είναι πρόσφυγες – ενώ δεν δίνεται καμία σημασία στις αιτίες της μαζικής μετανάστευσης και της τρομοκρατίας, οι οποίες δεν είναι άλλες από την πείνα που έχει προκαλέσει η Δύση, ληστεύοντας όλα αυτά τα κράτη και τους πολέμους που διεξάγει.

Ενώ λοιπόν η λεηλασία έχει διευρυνθεί στις δυτικές πλέον χώρες και στις κοινωνίες τους, προβάλλεται το τρομακτικό θέαμα άλλων, πολύ πιο φτωχών και ταλαιπωρημένων λαών –έτσι ώστε αφενός μεν να μην παραπονιέται κανείς για τη φτωχοποίηση του, αφετέρου να του προκαλούνται συναισθήματα φόβου, τα οποία εξουδετερώνουν όλες τις υγιείς αντιστάσεις του.

Δεν πρέπει λοιπόν να απορούμε καθόλου με τη νεκρική σιωπή των αμνών που βασιλεύει – για τους λαούς δηλαδή που δεν διαμαρτύρονται, παρά το ότι οδηγούνται με τη σειρά στο ικρίωμα. Αντίθετα, όλα εξελίσσονται σωστά και προγραμματισμένα, χωρίς να γίνονται καθόλου λάθη – είτε μας αρέσει, είτε όχι. Ειδικά όσον αφορά τώρα τις μυστικές, διαβολικές συμφωνίες, τα εξής:

.

Η ΤΤΙΡ

Η διατλαντική εμπορική και επενδυτική συνεργασία (Transatlantic Trade and Investment Partnership – TTIP), προηγουμένως διατλαντική συμφωνία ελευθέρου εμπορίου (TAFTA), αποτελεί μία πρόταση προστασίας του ελευθέρου εμπορίου και των επενδύσεων, με τη μορφή μίας διεθνούς συνθήκης μεταξύ της ΕΕ και των Η.Π.Α. Οι ακριβείς προϋποθέσεις διαπραγματεύονται από τον Ιούλιο του 2013, με ολόκληρη τη διαδικασία να διεξάγεται αδιαφανώς, πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες.

Ως πρόδρομος της θεωρείται η πολυμερής συμφωνία για τις επενδύσεις (Multilateral Agreement of Investment – MIA) η οποία, τη δεκαετία του 1990, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις εκ μέρους ακτιβιστών και ΜΚΟ. Η ΤΤΙΡ έχει πολλές ομοιότητες με την CETA, η οποία είναι μία ανάλογη συμφωνία της ΕΕ με τον Καναδά που θα αναλύσουμε παρακάτω – ενώ και οι δύο συνδέονται με τη διεθνή εμπορική συμφωνία κατά της παραποίησης (ACTA), η οποία απέτυχε λόγω των διαμαρτυριών εναντίον της από τους Πολίτες των χωρών της ΕΕ και των Η.Π.Α.

Σύμφωνα με αυτά που δημοσιοποιούνται, ο στόχος της ΤΤΙΡ είναι η κατάργηση των δασμολογικών και μη δασμολογικών «φραγμών», μεταξύ των Η.Π.Α. και της ΕΕ, με στόχο την άνοδο του ρυθμού ανάπτυξης σε όλες τις χώρες που θα συμμετέχουν – λόγω της μείωσης του κόστους των εξαγωγικών επιχειρήσεων, η οποία θα αύξανε τους τζίρους τους. Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ της ΕΕ και των Η.Π.Α. το 2013, σε δις €, φαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί:

.

Δείκτες Προϊόντα Υπηρεσίες Σύνολο
Εξαγωγές της ΕΕ στις Η.Π.Α. 288,3 196,1 484,4
Εξαγωγές των Η.Π.Α. στην ΕΕ 158,8 146,1 304,9
Εμπορικό έλλειμμα Η.Π.Α. -129,5 -50,0 -179,5

.

Εν τούτοις, αρκετές μελέτες τεκμηριώνουν πως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο – καθώς επίσης πως η συμφωνία θα είναι αρνητική για τους μισθούς των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή τα κανονιστικά πρότυπα (Standards) που προωθούνται ταυτόχρονα, στους τομείς της προστασίας του περιβάλλοντος, των καταναλωτών, της υγείας, της εργατικής νομοθεσίας και του κοινωνικού κράτους, εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τις πολυεθνικές – οπότε δεν είναι προς όφελος των Πολιτών.

Το χειρότερο όλων πάντως είναι η δημιουργία ιδιωτικών διαιτητικών δικαστηρίων που προωθείται από την ΤΤΙΡ, τα οποία θα δίνουν τεράστια ισχύ στις πολυεθνικές, εις βάρος των κρατών – ειδικά όσον αφορά την απαίτηση αποζημίωσης τους για διαφυγόντα κέρδη λόγω της καθυστέρησης ή μη διενέργειας επενδύσεων, μετά από κοινωνικές αντιδράσεις. Με απλά λόγια, με τη συμφωνία αυτή θα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό η εθνική κυριαρχία των κρατών – τα οποία θα ευρίσκονταν στο έλεος των επιχειρήσεων. Θα αποτελούσε επί πλέον ένα μεγάλο πλήγμα για τη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου – οπότε πολύ σωστά εξεγείρονται εναντίον της οι Πολίτες της ΕΕ.

Εν τούτοις, γίνεται προσπάθεια παράκαμψης των αντιδράσεων των Πολιτών – με την έννοια της υιοθέτησης της συμφωνίας χωρίς να χρειαστεί η επικύρωση της από τα εθνικά κοινοβούλια. Υπενθυμίζουμε εδώ πως η αιτία της βιασύνης των ΗΠΑ είναι η κρίση χρέους της Ευρώπης – στην οποία οι αμερικανικοί επενδυτικοί όμιλοι έχουν πουλήσει επικίνδυνα χρηματοπιστωτικά προϊόντα.

Ειδικότερα, στο παρελθόν οι αμερικανικές τράπεζες πούλησαν μαζικά σε δήμους και σε επιχειρήσεις δομημένα ομόλογα, ενώ τους εγκρίναν δάνεια, διαβεβαιώνοντας τους πως τα μικρά γράμματα κάτω από τις συμβάσεις δεν ήταν απαραίτητο να διαβαστούν. Οι υπερχρεωμένοι λοιπόν δήμοι και οι αφελείς επιχειρήσεις εισέπραξαν τα χρήματα. Οι μεν πρώτοι για να κάνουν δώρα στους εκλογείς τους (το πελατειακό κράτος δεν είναι μόνο ελληνική πατέντα), ενώ οι δεύτερες για να κερδίσουν μερίδια αγοράς. Στη συνέχεια όμως ξύπνησαν, ανακαλύπτοντας τις παγίδες.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα κύμα αγωγών εναντίον των αμερικανικών τραπεζών, πολλές από τις οποίες δικαιώθηκαν από τα συνταγματικά δικαστήρια. Για παράδειγμα η αγωγή μίας μικρής γερμανικής πόλης (πηγή), η οποία έγινε αποδεκτή από το δικαστήριο – επειδή η ενημέρωση της σχετικά με το προϊόν που αγόρασε ήταν ελλιπής, οπότε διεκδικεί από την JP Morgan το ποσόν των 57 εκ. €! (οι Ιταλοί έχουν καταθέσει επίσης αγωγές εναντίον της Deutsche Bank, για 7 δις € ομόλογα που τους πούλησε).

Λογικά λοιπόν οι Αμερικανοί φοβούνται πως θα ακολουθήσουν χιλιάδες άλλες τέτοιες περιπτώσεις που θα στηρίζονται στο δεδικασμένο της γερμανικής πόλης. Επομένως βιάζονται να υπογραφεί η ΤΤΙΡ που θα τους εξασφαλίζει από τις αγωγές εναντίον τους, αφού θα τους δίνει μεγαλύτερες εξουσίες από τα εθνικά δικαστήρια.

Αναλυτικότερα στο διεθνές δίκαιο ισχύει η αρχή, σύμφωνα με την οποία μία καταδίκη είναι τότε μόνο αποδεκτή, όταν είναι σύμφωνη με τη νόμιμη διαδικασία (due process of Law). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει μία συνταγματική εγγύηση, έτσι ώστε ένας νόμος να μην επιτρέπεται να είναι παράλογος, αυθαίρετος ή τυχαίος. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν τοποθετούνται όρια στην ερμηνεία του νόμου – οπότε για το λόγο αυτό υπάρχουν τα διεθνή διαιτητικά δικαστήρια, μέσω των οποίων συμβιβάζονται συνήθως οι αντίδικοι.

Οι Η.Π.Α. όμως αισθάνονται ανασφαλείς όσον αφορά τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, σε σχέση με τα χρηματοπιστωτικά τους προϊόντα – τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως όπλα μαζικής καταστροφής από τον W, Buffet. Φοβούνται λοιπόν πως αρκετοί ευρωπαϊκοί οργανισμοί θα απαιτήσουν να λάβουν πίσω τα χρήματα τους, όπως η γερμανική πόλη, κάτι που δεν θα μπορεί να συμβεί, εάν υπογραφεί η ΤΤΙΡ.

Χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες οι Η.Π.Α., ευρισκόμενες σε πορεία παρακμής, θέλουν να εξασφαλίσουν πως το παιχνίδι θα παίζεται με τους δικούς τους κανόνες όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη – αφού διαφορετικά δεν θα επιβιώσουν. Αυτό που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία είναι το ότι, δεν ενδιαφέρονται τόσο για τις μελλοντικές τους επενδύσεις, αλλά για τις παρελθούσες – επειδή κατά τη διάρκεια της κρίσης χρησιμοποίησαν πολλά τεχνάσματα, για να εξαπατήσουν τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς και τις επιχειρήσεις.

Θέλουν λοιπόν να αποφύγουν με κάθε θυσία τις αποζημιώσεις που θα κληθούν τελικά να πληρώσουν στους ζημιωμένους πελάτες τους – για τα στοιχήματα που ουσιαστικά τους πούλησαν εν αγνοία τους, με στόχο την καταλήστευση τους.

Φυσικά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος, αφού προωθείται παράλληλα η ίδρυση του οικονομικού ΝΑΤΟμέσω του οποίου οι ΗΠΑ μάλλον θέλουν να ληστέψουν ξανά την Ευρώπη, όπως το 2008, για να καλύψουν τα τεράστια χρέη τους που σύντομα θα υπερβούν τα 20 τρις $. Επίσης για να πιέσουν ασφυκτικά τη Ρωσία, προτού δημιουργηθεί ο δεύτερος οικονομικός πόλος που σχεδιάζει με την Κίνα – προσελκύοντας πολλά άλλα κράτη που θέλουν να προστατευτούν από την υπερδύναμη.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */