Δεν μπορούμε να αποφύγουμε το φυσικό κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο ότι δεν αναπτύσσεται, έστω ελάχιστα, πεθαίνει – επομένως, όταν ο καπιταλισμός σταματήσει εντελώς να παράγει ανάπτυξη, θα πάψει να υπάρχει
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
Κάθε πολίτης πρέπει να γνωρίζει ότι, υπάρχει μία θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της «πραγματικής οικονομίας», καθώς επίσης της «χρηματοπιστωτικής οικονομίας» – πόσο μάλλον εάν δεχθούμε ότι, η σημερινή κρίση χρέους οφείλεται, μεταξύ άλλων, στην περιορισμένη γνώση των οικονομικών εκ μέρους ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού.
Σε μία «πραγματική οικονομία» οι κεφαλαιακές αγορές ομολόγων (χρέους), εμπορευμάτων και μετοχών, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, είναι σχετικά μικρές – ενώ ο βασικός στόχος τους είναι να μετατρέψουν τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις.
Σε μία «χρηματοπιστωτική οικονομία», ή σε μία «μονεταριστικά καθοδηγούμενη οικονομία», οι κεφαλαιακές αγορές είναι πολύ μεγαλύτερες από το ΑΕΠ – ενώ μετατρέπουν τις αποταμιεύσεις όχι μόνο σε επενδύσεις, αλλά όλο και πιο συχνά σε κολοσσιαίες κερδοσκοπικές φούσκες.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν δημιουργούνται φούσκες σε μία πραγματική οικονομία – είναι όμως πολύ λιγότερο συχνές, ενώ έχουν πολύ πιο περιορισμένο μέγεθος, συγκριτικά με το μέγεθος της οικονομίας. Επομένως, όταν «εκρήγνυνται», έχουν την τάση να προκαλούν «ελεγχόμενες» ζημίες.
Σε μία χρηματοπιστωτική οικονομία όμως, όπως η σημερινή, η επενδυτική μανία, η κερδοσκοπία χωρίς όρια και οι χρηματιστηριακές φούσκες είναι τόσο μεγάλες, ώστε η έκρηξη τους να προκαλεί τεράστιες ζημίες – ένα γεγονός που συνήθως συμβαίνει όταν κανείς δεν το περιμένει, έχοντας πάψει πια να είναι προσεκτικός.
Δυστυχώς, όπως έχει τεκμηριωθεί πολλές φορές από την ιστορία, οι φούσκες δεν καταστρέφουν μόνο αυτούς που συμμετέχουν στην κερδοσκοπία – η οποία «οργιάζει» στο μεγαλύτερο καζίνο όλων των εποχών, στη Wall Street. Αντίθετα, προκαλούν τεράστιες ζημίες στις οικονομίες, με οδυνηρά επακόλουθα ακόμη και για αυτούς, οι οποίοι δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει «κεφαλαιακές αγορές».
Σήμερα, στη χρηματοπιστωτική οικονομία, το πάρτι είναι στο ζενίθ του – γεγονός που τεκμηριώνεται από την εισαγωγή στη Wall Street μίας εταιρείας κοινωνικής δικτύωσης (Twitter), η τιμή της οποίας αυξήθηκε σε μία μόνο ημέρα κατά 73,15% (στα 45 $ από περίπου 26 $, με τη ζήτηση να είναι 30 φορές μεγαλύτερη της προσφοράς). Διαπιστώνεται επίσης από την κατακόρυφη άνοδο του διαδικτυακού νομίσματος «Bit coin», όπως φαίνεται από το διάγραμμα που ακολουθεί:
.
Άνοδος της τιμής του Bitcoin έναντι δολαρίου.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Την ίδια στιγμή, στην πραγματική οικονομία, η κατάσταση είναι απελπιστική – ιδιαίτερα στον τομέα της ανεργίας, η οποία ξεπερνάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Εκατομμύρια άνθρωποι περνούν καθημερινά το κατώφλι της εξαθλίωσης, όταν τα χρήματα που επενδύονται στα χρηματιστήρια φαίνεται να είναι ατελείωτα – γεγονός που χαρακτηρίζει δύο παράλληλους κόσμους, η αναντιστοιχία των οποίων αυξάνεται γεωμετρικά.
.
Η αδυναμία ανάπτυξης
Ανεξάρτητα από όλα αυτά, η χθεσινή απόφαση μείωσης του επιτοκίου στο 0,25% εκ μέρους της ΕΚΤ ήταν αφενός μεν αναμενόμενη, αφετέρου σωστή – αφού η Ευρωζώνη κινδυνεύει να κατασπαραχθεί από το θηρίο του αποπληθωρισμού, το οποίο απελευθέρωσε εντελώς ανεύθυνα η καγκελάριος της Γερμανίας.
Τα αποτελέσματα της μείωσης αυτής είναι θετικά για τους οφειλέτες, αφού τα χρέη τους θα επιβαρύνονται λιγότερο, αλλά αρνητικά για τους αποταμιευτές – γεγονός που ενδεχομένως θα τους οδηγήσει στο να καταναλώσουν ή να επενδύσουν τα χρήματα τους, με την κεντρική τράπεζα να ελπίζει ότι θα ωφεληθεί η πραγματική και όχι η χρηματοπιστωτική οικονομία.
Ειδικά για τις υπερχρεωμένες χώρες του νότου είναι αναμφίβολα μία πολύ καλή εξέλιξη – επειδή αφενός μεν θα δανείζονται μελλοντικά με χαμηλότερα επιτόκια, αφετέρου θα προσελκύουν περισσότερους επενδυτές, εξασφαλίζοντας σχετικά ευκολότερα τη διάθεση των ομολόγων τους.
Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς λοιπόν ότι, «όλα βαίνουν καλώς», ενώ η ΕΚΤ λειτούργησε ως όφειλε, κάνοντας απλά μία κίνηση ρουτίνας – στα πλαίσια βέβαια της καταπολέμησης του φαντάσματος του αποπληθωρισμού και του προβλήματος της υπερχρέωσης, το οποίο έχει συμβάλλει τα μέγιστα στο να σκεπαστεί η Ευρώπη με τα βαριά σύννεφα των ακροδεξιών κινημάτων.
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη πρόβλημα, στο οποίο δίνεται πολύ μικρότερη σημασία, από αυτήν που θα έπρεπε: η εμφανής πλέον αδυναμία ολόκληρης της Δύσης (Η.Π.Α., ΕΕ και Ιαπωνία), να παράγει ανάπτυξη. Ένα πρόβλημα που πολύ δύσκολα θα επιλυθεί με την παροχή δωρεάν χρημάτων από τις κεντρικές τράπεζες, όπως τεκμηριώνεται ήδη από τις Η.Π.Α.
Για τη συνέχεια πατήστε στη σελίδα 2…
