Το μέλλον του χρήματος - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
- ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το μέλλον του χρήματος

Email this page.
Print Friendly

.

139

.

Τα χρηματοπιστωτικά συστήματα που βασίζονται στα νομίσματα χωρίς αντίκρισμα, όπως όλα τα σημερινά, προκαλούν μεγάλα ελλείμματα, υψηλά χρέη, φούσκες, κραχ, καθώς επίσης ασταθείς αγορές – οπότε συνεχείς κρίσεις οι οποίες, όσο πιο πολύ καθυστερούν τεχνητά, τόσο πιο καταστροφικές είναι. 

.

(Το άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Το επόμενο κραχ είναι νομοτελειακό, χωρίς καμία αμφιβολία – ενώ θα είναι μεγαλύτερο από όλα τα προηγούμενα. Επίσης ως νομοτελειακή θεωρείται η απώλεια της κυριαρχίας του δολαρίου στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα – παράλληλα με το τέλος της ηγεμονίας των Η.Π.Α. στον πλανήτη.

Σε κάθε περίπτωση, είτε συμβεί ένα μόνο από τα παραπάνω, είτε όλα μαζί, το σημερινό νομισματικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα θα τεθεί σε μεγάλη δοκιμασία – οπότε είναι λογική η αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, μεταξύ άλλων όσον αφορά την τοποθέτηση χρημάτων.

Όπως συμπέρανε πάντως ο Μάρξ, αν και τις σχέσεις παραγωγής τις δημιουργούν οι άνθρωποι, οι νόμοι της οικονομίας, παρά το ότι είναι τυφλοί και στερούμενοι νοήματος για τους ανθρώπους, καθορίζουν την Ιστορία – με το χαρακτήρα του μοιραίου που διέπει τις μεταμορφώσεις της φύσης«.

.

Ανάλυση

Αναμφίβολα οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις εμφανίζονται όλο και πιο συχνά, μετά την έξοδο του δολαρίου από τον κανόνα του χρυσού το 1971 – όπου όλα τα νομίσματα ήταν συνδεδεμένα με το αμερικανικό νόμισμα και αυτό με το χρυσό. Από εκείνο το έτος και μετά, όπου καταργήθηκε μονομερώς το σύστημα του «Bretton Woods» από τον πρόεδρο Νίξον, ξεκίνησε η εποχή των χρημάτων χωρίς αντίκρισμα σε ευγενή μέταλλα (Fiat money) – η οποία ευρίσκεται ήδη στην τελική της φάση.

Έκτοτε έχουμε βιώσει δύο μεγάλες πετρελαϊκές κρίσεις τη δεκαετία του 1970, πολλές χρεοκοπίες των αναπτυσσομένων οικονομιών τη δεκαετία του 1980, το σπάσιμο της φούσκας του ιαπωνικού χρηματιστηρίου το 1990, την τραπεζική κρίση της Σκανδιναβίας λίγο αργότερα, τη μεξικανική το 1994, την ασιατική το 1997, τη χρεοκοπία της Ρωσίας καθώς επίσης του αμερικανικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου LTCM το 1998, τη φούσκα του διαδικτύου το 2000, τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008 και την ευρωπαϊκή κρίση χρέους του 2010-2012, με πρωταγωνιστή την Ελλάδα.

141

Η συχνότητα των κρίσεων στον πλανήτη μετά το 1600 φαίνεται στο διπλανό γράφημα, στην αριστερή του πλευρά με τις κάθετες στήλες – ενώ στα δεξιά είναι το ποσοστό των ανεπτυγμένων χωρών (DM Countries) που βίωσαν μετά το 1800 ένα χρηματοπιστωτικό σοκ ίσης στάθμης. Η βασική αιτία της δυσμενούς αυτής εξέλιξης για την πλειοψηφία των ανθρώπων (για μία μικρή μειοψηφία οι κρίσεις θεωρούνται ως εποχές αυξημένης κερδοφορίας), είναι η απομάκρυνση από τα οικονομικά συστήματα που στηρίζονταν στα ευγενή μέταλλα, έχοντας διαρκέσει πολλούς αιώνες – οπότε η υιοθέτηση συστημάτων που βασίζονται στα χωρίς αντίκρισμα χρήματα και ειδικά στο δολάριο.

Αυτού του είδους τα χρηματοοικονομικά συστήματα προκαλούν μεγάλα ελλείμματα, υψηλά χρέη, μία μαζική δημιουργία χρημάτων από το πουθενά, μία επεκτατική νομισματική πολιτική των κεντρικών τραπεζών, εισοδηματικές ανισότητες σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο, εξαιρετικά επικίνδυνες χρηματοπιστωτικές απορρυθμίσεις (=ανεξέλεγκτες τράπεζες κοκ.), χρηματιστηριακές και λοιπές φούσκες, καθώς επίσης ασταθείς αγορές – οπότε διαρκείς κρίσεις. Έχει τεκμηριωθεί δε ότι, η έξοδος από τον κανόνα του χρυσού διαφορετικών συναλλαγμάτων τους περασμένους αιώνες συσχετίζεται εντυπωσιακά με τον δείκτη κρίσεων και κραδασμών – όπου ο αριθμός των οικονομικών σοκ αυξάνεται, όταν τα νομίσματα δεν συνδέονται με το χρυσό (πηγή).

Περαιτέρω η αιτία είναι το ότι, τα συστήματα των χρημάτων χωρίς αντίκρισμα επιτρέπουν στις χώρες που τα χρησιμοποιούν την καθυστέρηση (αναβολή) των κρίσεων μέσω της νέας δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά – της ποσοτικής διευκόλυνσης δηλαδή (QE) όπως αποκαλείται, με την παροχή αυξημένης ρευστότητας στις τράπεζες και στις επιχειρήσεις. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται μεν μονεταριστικά η εκκαθαριστική για το σύστημα καταιγίδα, αλλά τα προβλήματα μεταφέρονται σε άλλα σημεία της οικονομίας επαυξημένα – με αποτέλεσμα τελικά η καταιγίδα να μετατρέπεται σε έναν καταστροφικό τυφώνα, με την έννοια ότι προκαλούνται πολύ μεγαλύτερες και πιο ανεξέλεγκτες κρίσεις.

142

Στο διπλανό γράφημα, στην αριστερή του πλευρά φαίνεται η ποσότητα των νέων χρημάτων, με την οποία έχουν πλημμυρίσει σήμερα (Ιούνιος 2017) το σύστημα οι κεντρικές τράπεζες (14,4 τρις) – ενώ δεξιά είναι το ύψος του χρέους ως προς το ΑΕΠ των χωρών των G7 από το 1864 έως το 2014 (μπλε καμπύλη, αριστερή κάθετος), καθώς επίσης το μέσο επιτόκιο των δεκαετών ομολόγων (γαλάζια καμπύλη, δεξιά κάθετος). Όπως διαπιστώνεται, τα χρέη είχαν φτάσει στο ζενίθ το 1944 – στα τέλη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Εύλογα συμπεραίνεται λοιπόν πως το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, όταν δεν έχει κάποια «άγκυρα» όπως η σύνδεση των χρημάτων με τα ευγενή μέταλλα, οδηγείται στον κύκλο του διαβόλου – ο οποίος διακρίνεται από ανακάμψεις, από ξαφνικές καταρρεύσεις, από μαζικές επεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών και των κυβερνήσεων κοκ., χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα αποφυγής τους. Λογικά επομένως προβλέπεται το επόμενο κραχ – το οποίο όσο πιο πολύ αργεί, τόσο πιο καταστροφικό θα είναι.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να σημειώσουμε πως κάτι σχετικά ανάλογο συνέβη στην Ελλάδα το 2010 – όπου δεν επιλέγηκε η χρεοκοπία της, αλλά η διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Ορισμένοι βέβαια προβληματίζονται ακούγοντας τη λέξη «χρεοκοπία» – επειδή δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, αποτελεί το μοναδικό τρόπο επανεκκίνησης μίας οικονομίας, ενώ είναι το βασικότερο εργαλείο του καπιταλιστικού συστήματος: το ελιξίριο του κατά κάποιον τρόπο (άρθρο).

Για παράδειγμα, εάν η Ελλάδα δεν αποφασίσει να προβεί σε στάση πληρωμών, οι Έλληνες θα χάσουν τα πάντα χωρίς καμία δυνατότητα ανάκτησης τους, καθώς επίσης χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον τους – ενώ η χώρα δεν θα «καθαρίσει» ποτέ, αφού δεν θα τιμωρηθούν η πολιτική και η λοιπή διαφθορά, η διαπλοκή, οι συνεχείς προδοσίες κοκ., ούτε θα λειτουργήσει ορθολογικά ο κρατικός μηχανισμός, ως οφείλει.

Αντίθετα τα προβλήματα θα διαιωνίζονται, αλλάζοντας συνεχώς πρόσωπο, σε μία χώρα που δεν θα είναι πια ελεύθερη, αλλά οικονομικά κατεκτημένη – προτεκτοράτο δηλαδή της Γερμανίας η οποία, έχοντας απομυζήσει τους εταίρους της με τη βοήθεια του ευρώ, σχεδιάζει τη δημιουργία του 4ου Ράιχ στην Ευρώπη.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */