Ο οικονομικός εθνικισμός - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
- ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ο οικονομικός εθνικισμός

Email this page.
Print Friendly

.

Ο οικονομικός εθνικισμός

Ο χρυσός ζουρλομανδύας που επιβλήθηκε στα κράτη μέσω της απελευθέρωσης των αγορών αγαθών, υπηρεσιών, εργασίας και κεφαλαίων προς όφελος των ελίτ, στα πλαίσια της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, έχει χάσει εντελώς τη λάμψη του – οπότε βιώνουμε μία αλλαγή εποχής, με ατμομηχανή τις Η.Π.Α. και τη Βρετανία.

.

(Το άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

 .

«Η Ευρωζώνη, στη σημερινή της μορφή, αποτελεί μία πολύ χαρακτηριστική τερατογένεση της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης – οπότε είναι θέμα χρόνου η διάλυση της εάν δεν αλλάξει εντελώς μορφή, λόγω των τεράστιων ανισορροπιών που έχει προκαλέσει«.

.

Ανάλυση       

Όπως έχει διαπιστωθεί πλέον, η εκλογή του κ. Trump οφείλεται στη στήριξη του από τους εργαζομένους των κατώτερων και μεσαίων εισοδηματικών τάξεων των Πολιτειών των Η.Π.Α., όπως του Μίσιγκαν, του Οχάιο, της Πενσυλβανία κοκ. – οι οποίες ψήφιζαν παραδοσιακά το δημοκρατικό κόμμα. Θεωρείται δε εντελώς απίθανο να είναι αυτοί οι εκλογείς ρατσιστές, όπως τους κατηγορούν – αφού πριν από λίγα χρόνια οι ίδιοι ακριβώς συνέβαλλαν στην εκλογή του πρώτου αφροαμερικανού προέδρου στην ιστορία της υπερδύναμης.

Αντίθετα φαίνεται πως ο κ. Trump, ο οποίος κατηγορείται με τη σειρά του ως λαϊκιστής, ήταν εκείνος που τους έπεισε ότι, διέθετε ένα πιο πιστευτό πολιτικό πρόγραμμα, όσον αφορά τη διέξοδο τους από την οικονομική μιζέρια – η οποία δεν χαρακτηρίζει μόνο τα χρόνια της προεδρίας Obama, αφού ήταν σχετικά επιτυχημένη κρίνοντας από την αποτελεσματική καταπολέμηση της μεγαλύτερης χρηματοπιστωτικής κρίσης μετά το 1930, αλλά πολύ περισσότερα.

Άλλωστε ο νέος πρόεδρος, κατά την προεκλογική του εκστρατεία, υπέδειξε τις λανθασμένες εξελίξεις στην οικονομία από το 1980 και μετά – όπου ουσιαστικά ξεκίνησε η δεύτερη εποχή της παγκοσμιοποίησης, ενώ επικράτησε στις Η.Π.Α. ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην κατάρρευση της βιομηχανίας της χώρας, στους στάσιμους μισθούς των μεσαίων και κατώτερων εισοδηματικών στρωμάτων, οι οποίοι συμπληρώνονταν με τη λήψη δανείων, στην πλήρη ασυδοσία του τραπεζικού συστήματος κοκ. – ενώ με το σύνθημα «Ας κάνουμε την Αμερική ξανά μεγάλη» πήγε πολύ πιο πίσω στο παρελθόν, υπενθυμίζοντας στους Πολίτες τη «χρυσή εποχή» του 1950, όπου οι Η.Π.Α. δεν ήταν μόνο στρατιωτικά ισχυρές αλλά, επίσης, οικονομικά.

Ειδικότερα, εκείνη την εποχή ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν υψηλός, είχε επιτευχθεί η πλήρης απασχόληση των εργαζομένων, οι μισθοί αυξάνονταν ανάλογα με την παραγωγικότητα τους, η χώρα είχε εμπορικά πλεονάσματα, τα δημόσια χρέη διατηρούνταν πολύ χαμηλά κοκ. – γεγονότα που οφειλόταν κυρίως στο σύστημα του «BrettonWoods» που καθιερώθηκε το 1944, το οποίο προέβλεπε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, καθώς επίσης μία πολύ περιορισμένη κυκλοφορία των διεθνών κεφαλαιακών ροών.

Με το σύστημα αυτό η κάθε χώρα ήταν ελεύθερη να υιοθετήσει μία οικονομική πολιτική, επικεντρωμένη σε εθνικούς στόχους – ειδικά μία νομισματική και δημοσιονομική πολιτική. Ταυτόχρονα όμως ήταν η ίδια υπεύθυνη όταν δεν πετύχαινε τους στόχους της, κυριότερος των οποίων ήταν τότε η πλήρης απασχόληση – η εργασία για όλους δηλαδή, κάτι που επεξηγεί τη σημερινή στάση του κ. Trump, σύμφωνα με την οποία η πρώτη προτεραιότητα του είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας (jobs, jobs, jobs).

Περαιτέρω εντός των συνόρων της εκάστοτε χώρας, η οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων έδινε ελάχιστη σημασία στις χρηματαγορές – οι οποίες ήταν πολύ αυστηρά ρυθμισμένες, με την έννοια ότι ελέγχονταν από τα κράτη. Στο παράδειγμα των Η.Π.Α., τα επιτόκια στις τραπεζικές καταθέσεις απελευθερώθηκαν πλήρως μόλις το 1981 – ενώ σε άλλες χώρες πολύ αργότερα. Ίσχυε δε ο κανόνας του χρυσού, όπου το δολάριο είχε αντίκρισμα σε χρυσό, ενώ όλα τα υπόλοιπα νομίσματα είχαν αντίκρισμα σε δολάρια.

Από την άλλη πλευρά οι αποκλίσεις, καθώς επίσης οι ανισορροπίες των διαφόρων χωρών μεταξύ τους, αποτυπώνονταν στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών τους – τα οποία εξισορροπούνταν μέσω των συναλλαγματικών ισοτιμιών, έτσι όπως είχε συμφωνηθεί από το σύστημα του «BrettonWoods». Στα πλαίσια αυτά, οι χώρες που είχαν πλεονάσματα, όπως η Γερμανία, η Κίνα, η Ελβετία κοκ. σήμερα, ανατιμούσαν τα νομίσματα τους – ενώ τα κράτη που παρουσίαζαν ελλείμματα τα υποτιμούσαν.

Με τον τρόπο αυτό αποφευγόταν η δολοφονία ενός κράτους μέσω του εμπορίου και της πολιτικής της φτωχοποίησης του γείτονα – όπως της Ιταλίας σήμερα από τη Γερμανία, ή των Η.Π.Α. από την Κίνα. Ως εκ τούτου, τα πλεονάσματα στα ισοζύγια διατηρούνταν χαμηλά τόσο σε απόλυτα μεγέθη, όσο και σε ποσοστιαία – όπως φαίνεται από το εμπορικό ισοζύγιο των Η.Π.Α., έως τη δεκαετία του 1980 (γράφημα).

Ο οικονομικός εθνικισμός

Επεξήγηση γραφήματος: Αμερικανικές εισαγωγές ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (γαλάζια καμπύλη), έναντι εξαγωγών (κόκκινη καμπύλη).

.

Τέλος, το σύστημα του «Bretton-Woods» προέβλεπε μεν την ελεύθερη ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των κρατών, αλλά όχι τις ζώνες ελευθέρου εμπορίου, όπως είναι η CETA και η TTIP σήμερα – ενώ οι εγχώριες αγορές εργασίας ήταν απολύτως προστατευμένες.

Έτσι εξασφαλιζόταν η αύξηση των μισθών ανάλογα με την άνοδο της παραγωγικότητας των εργαζομένων, μέσω των συνδικάτων, τα οποία λειτουργούσαν σωστά και δεν εκβιάζονταν από τις επιχειρήσεις, με τη μεταφορά της παραγωγής τους σε άλλες χώρες φθηνού εργατικού κόστους – όπως στο παράδειγμα σήμερα των Η.Π.Α., όπου οι αμερικανικές βιομηχανίες εγκαθίστανται στο Μεξικό και εξάγουν τα προϊόντα τους στην αμερικανική αγορά.

Όταν βέβαια οι εργαζόμενοι υπερέβαλλαν με τις απαιτήσεις τους δημιουργούνταν πληθωρισμός – κάτι που έπαψε να συμβαίνει μετά το 1980, λόγω των εισαγωγών από άλλες φθηνότερες χώρες, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης. Έτσι όμως εμφανίσθηκε ο αποπληθωρισμός, ενώ αποβιομηχανοποιήθηκαν οι ανεπτυγμένες χώρες – παράλληλα με την αύξηση της ανεργίας.

 

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Analyst Team

Analyst Team

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */