Προς μία νέα τάξη πραγμάτων - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Προς μία νέα τάξη πραγμάτων

Email this page.
Print Friendly

.

Προς μία νέα τάξη πραγμάτων

Είναι προφανές πως το «σύστημα Fed», μετά από έναν περίπου αιώνα από τη δημιουργία του, φτάνει στο τέλος του – με πλημμυρισμένο το δάσος, καθώς επίσης με τις ρίζες των δέντρων να σαπίζουν από τα πολλά νερά που έχουν συσσωρευτεί για να σβήσουν την πυρκαγιά.

.

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

.

Ανάλυση

Υπενθυμίζουμε πως η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., η Fed, ιδρύθηκε από το ισχυρότερο τραπεζικό καρτέλ όλων των εποχών – ενώ έχει την απαιτούμενη «δημοκρατική νομιμοποίηση», παρά το ότι είναι ίσως ο πλέον δικτατορικός Θεσμός του πλανήτη. Όσον αφορά το δολάριο,  ευρίσκεται στα χέρια του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος (Federal Reserve System) – οι ιδιοκτήτες του οποίου είναι μερικές ιδιωτικές τράπεζες που συνιστούν το νούμερο ένα χρηματοπιστωτικό καρτέλ του πλανήτη.

Με δεδομένο τώρα το ότι, η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος στηρίζεται κυρίως στην «εξαπάτηση» των πελατών του (ανάλυση), την οποία αποδέχθηκε για πρώτη φορά, δημόσια και με ειλικρίνεια, η Τράπεζα της Αγγλίας, οι μέθοδοι της Fed δεν μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από τις αντίστοιχες της Μαφίας – σε εκλεπτυσμένη φυσικά μορφή.

Συνεχίζοντας, το πόσο μικρή είναι η επιρροή της αμερικανικής κυβέρνησης στη λειτουργία της Fed αποδεικνύεται από τις δηλώσεις ενός προηγούμενου διοικητή της, του κ. Greenspan, σε μία τηλεοπτική του συνέντευξη – σύμφωνα με την οποία, ”Κατ’ αρχήν, η Fed είναι ένα ανεξάρτητο πρακτορείο. Αυτό σημαίνει ότι, δεν υπάρχει κανένα κυβερνητικό «πρακτορείο», το οποίο να μπορεί να αποδυναμώσει τις ενέργειες μας».

Η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. λοιπόν υπηρετεί ορισμένους εκλεκτούς – ενώ στη λίστα των προτεραιοτήτων της δεν είναι υποχρεωτικά στην πρώτη θέση η εξασφάλιση των συμφερόντων της υπερδύναμης και των Αμερικανών Πολιτών. Αυτό συμπεραίνεται ανεπιφύλακτα από την ιστορία της ίδρυσης της – η οποία αποτελεί έναν από τους πιο έξυπνους «ελιγμούς», στην ιστορία της σύγχρονης οικονομίας.

Η απάτη της ονομασίας

Πιθανότατα, η εύρεση του ονόματος είναι η ευφυέστερη ενέργεια, όσον αφορά την ίδρυση της Fed – αφού, παρά τον τίτλο «Ομοσπονδιακή» (federal), δεν είναι σε καμία περίπτωση κρατική, αλλά ιδιωτική. Εκτός αυτού, το δεύτερο συστατικό του ονόματος της, το «Αποθεματική» (reserve) είναι απολύτως παραπλανητικό – αφού δεν είχε κανένα απόθεμα.

Επομένως, μόνο το τρίτο συστατικό, το «Τράπεζα» (Bank) ισχύει – με τη δημιουργία της να είναι το αποτέλεσμα μίας «μπλόφας» ορισμένων ανδρών. Οι άνδρες αυτοί το 1910, εκπροσωπώντας τότε χονδρικά το 25% του παγκοσμίου πλούτου, κατάφεραν να κατασκευάσουν έναν εκπληκτικό «Θεσμό» – ο οποίος θα τους εξασφάλιζε στο διηνεκές τα δικά τους «φέουδα».

Ο «Θεσμός» αυτός απέκτησε την κυριαρχία του νομίσματος της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη, προσφέροντας τους τη δυνατότητα να δημιουργούν χρήματα από το πουθενά – σε ποσότητες που είναι αδύνατον να φαντασθεί ο ανθρώπινος νους.

Εκτός αυτού, τους προσέφερε την απίστευτη δυνατότητα, όπως τεκμηριώθηκε από την πρόσφατη κρίση, να «κοινωνικοποιούν» τις απώλειες τους – να επιβαρύνουν δηλαδή με αυτές το κοινωνικό σύνολο, εάν τα παιχνίδια τους απέβαιναν ζημιογόνα. Προφανώς δε να προσελκύουν τις «κορυφές» του ανθρώπινου πνεύματος – τις ευφυΐες καλύτερα, αφού οι αμοιβές που προσφέρουν είναι οι μεγαλύτερες δυνατές.

Η μυστική συνάντηση

Το Νοέμβριο του 1910, ορισμένοι από τους ισχυρότερους άνδρες του πλανήτη συναντήθηκαν στο ιδιωτικό βαγόνι ενός τραίνου, στο σταθμό του New Jersey –  έχοντας φτάσει ο καθένας μόνος του, κρυφά, για να αποφύγουν την προσοχή των ανθρώπων, αφού κανένας δεν έπρεπε να το γνωρίζει.

Η αιτία ήταν το ότι ο άνθρωπος, στον οποίο ανήκε το βαγόνι (N. Aldrich), ήταν ο γερουσιαστής του Rhode Island, καθώς επίσης ο πρόεδρος της εθνικής επιτροπής συναλλάγματος – οπότε, τυχόν γνώση του «κοινού» για τη συνάντηση των τραπεζιτών μαζί του, θα ήταν αρκετή για να δημιουργήσει αναταραχές στο χρηματοπιστωτικό και όχι μόνο σύστημα.

Ωστόσο, ο πρόεδρος δεν ήταν μόνο ένας υπέρμαχος του μεγάλου κεφαλαίου στη Γερουσία – αλλά, επίσης, ένα μέρος του, αφού ήταν μέτοχος της JP Morgan. Εκτός αυτού, ήταν ο πεθερός του J.D. Rockefeller Junior – ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη.

Στο βαγόνι ήταν παρόντες εκτός από τον N. Aldrich, ο F. Vanderlip (πρόεδρος της National City Bank of New York, καθώς επίσης εκπρόσωπος του William  Rockefeller και της επενδυτικής τράπεζας Kuhn, Loeb & Company) ο H. Davison (μέτοχος της JP Morgan), ο C. Norton (πρόεδρος της First National Bank of New York), ο B, Strong (JP Morgan Bankers Trust), καθώς επίσης ο P.l Warburg, συνεργάτης της «Kuhn, Loeb», και εκπρόσωπος των Rothschilds.

Επισήμως, επρόκειτο για τη συνάντηση ορισμένων κυρίων, οι οποίοι ταξίδευαν για να κυνηγήσουν σε ένα μικρό νησί με την ονομασία Jekyll Island – το οποίο ανήκε στην JP Morgan. Στο συγκεκριμένο νησί ασχολήθηκαν, χωρίς να ενοχληθούν, με το σχεδιασμό ενός επαναστατικού νομισματικού συστήματος – το οποίο κυριαρχεί ακόμη και σήμερα στον πλανήτη.

Η αιτία της ίδρυσης της Fed

Οι βασικοί λόγοι, για τους οποίους πραγματοποιήθηκε η συνάντηση των ισχυρότερων ανδρών των Η.Π.Α., ήταν

(α)  αφενός μεν η τάση στη βιομηχανία της χώρας, με βάση την οποία οι επενδύσεις για την ανάπτυξη της χρηματοδοτούνταν περισσότερο από τα κέρδη (όπως ουσιαστικά είναι το σωστό, όχι όμως για τις τράπεζες) και λιγότερο με δάνεια,

(β)  αφετέρου η «πολιτική λιτότητας» που ακολουθούσε η αμερικανική κυβέρνηση – η οποία αύξανε τα αποθέματα χρυσού που είχε στην ιδιοκτησία της, ενώ μείωνε τα δημόσια χρέη.

Οι εξελίξεις αυτές οφειλόταν κυρίως στην περιορισμένη ποσότητα χρήματος – αφού οι τράπεζες επιτρεπόταν μεν να δανείζουν μεγαλύτερα ποσά από τις καταθέσεις που διαχειρίζονταν, αλλά υπήρχε ένα συγκεκριμένο όριο: η ποσότητα χρυσού που κατείχαν.

Εν τούτοις, στα έτη που προηγήθηκαν του 1910, υπήρχαν αρκετές «χρηματοπιστωτικές στρεβλώσεις» – αφού δεν ήταν λίγες εκείνες οι τράπεζες, οι οποίες δάνειζαν υπερβολικές ποσότητες χρημάτων. Επειδή δε διέθεταν πολύ χαμηλά αποθέματα, όταν πολλές επιταγές πελατών τους κατατίθεντο σε άλλες τράπεζες και έπρεπε να εξοφληθούν, τα χρηματικά τους διαθέσιμα τελείωναν – με αποτέλεσμα να χρεοκοπούν.

Μέσα σε λίγα χρόνια λοιπόν πτώχευσαν αρκετές χιλιάδες τράπεζες για τον παραπάνω λόγο – οπότε έπρεπε να βρεθεί μία λύση, η οποία θα εξασφάλιζε τουλάχιστον τις μεγάλες τράπεζες από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. Επί πλέον, εάν παρ’ όλα αυτά χρεοκοπούσε κάποια τράπεζα, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος, με τη βοήθεια του οποίου οι ζημίες της τράπεζας θα επιβάρυναν τους φορολογουμένους Πολίτες.

Τέλος, έπρεπε να απαντηθεί το ερώτημα, σχετικά με το πως θα γινόταν περισσότερο «ελαστική» η ποσότητα χρήματος – έτσι ώστε να αυξομειώνεται «κατά το δοκούν», χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στις τράπεζες και στο σύστημα.

Ολοκληρώνοντας, ο βασικότερος ίσως στόχος ήταν ουσιαστικά το πως θα άρχιζαν να χρεώνονται ξανά η βιομηχανία, το κράτος και οι καταναλωτές – έτσι ώστε οι τράπεζες να αυξήσουν την κερδοφορία τους, αναλαμβάνοντας ρίσκα τα οποία, στη χειρότερη των περιπτώσεων, εάν χρεοκοπούσαν δηλαδή, οι ζημίες θα μεταβιβαζόταν στους Πολίτες.

Μέσα σε μία εβδομάδα, το σχέδιο ήταν έτοιμο στο νησί της J.P. Morgan – βασικότερο μέρος του οποίου ήταν η «κατασκευή» του συστήματος της Federal Reserve. Το σύστημα αυτό ήταν τόσο αδιαφανές, ώστε να μην μπορεί κανένας να υποψιαστεί ποιοί το «συνέλαβαν» – κυρίως δε ποιούς θα ωφελούσε.   

Εχοντας τώρα πλησιάσει επικίνδυνα σε εκείνη την εποχή, όπου επίκειται ή προβλέπεται η αλλαγή του χρηματοπιστωτικού συστήματος, επισημάναμε πως τίποτα δεν είναι αιώνιο – ενώ το απρόβλεπτο κυριαρχεί σε πολλές πτυχές της ζωής μας.

Το σύστημα της Federal Reserve

Το «σύστημα Fed», η οποία είναι σήμερα η κεντρική τράπεζα του πλανήτη, αποτελείται από δώδεκα περιφερειακές κεντρικές τράπεζες – ιδιοκτήτες των οποίων είναι όλες οι μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες των Η.Π.Α.

Η κυβέρνηση επιτρέπεται να διορίσει ένα μέρος των μελών της διοίκησης, ενώ στη Γερουσία δίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα αναφορές, σχετικά με τη δραστηριότητα της. Οι αποφάσεις όμως λαμβάνονται αποκλειστικά και μόνο από τη Fed – ενώ το κράτος λαμβάνει, έναντι της προσφοράς του αυτής, το μεγαλύτερο μέρος των κερδών της.

Ο κ. Aldrich, καθώς επίσης ο κ. Abraham Andrew, γραμματέας του υπουργείου οικονομικών των Η.Π.Α., ο οποίος συμμετείχε επίσης στη συνάντηση του 1910 στο Jekyll Island, χρειάστηκαν τρία ολόκληρα χρόνια για να πείσουν την κυβέρνηση για τη δημιουργία μίας, ανεξάρτητης από το κράτος, κεντρικής τράπεζας – η οποία θα είχε προφανώς την κυριαρχία επί του νομίσματος.

Την επόμενη ημέρα των Χριστουγέννων του 1913 λοιπόν, όταν οι περισσότεροι γερουσιαστές ήταν ήδη σε διακοπές, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. W, Wilson, ο οποίος είχε πρόσφατα εκλεγεί, υπέγραψε τη νομοθετική πράξη της ίδρυσης της (Federal reserve Act) – κάτι για το οποίο ποτέ δεν συγχώρησε τον εαυτό του, λέγοντας τα εξής λίγο πριν πεθάνει: «Εξαπάτησα τη χώρα μου. Το μέλλον και η μοίρα του Έθνους βρίσκεται στα χέρια ορισμένων ελάχιστων ανδρών«.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Analyst Team

Analyst Team

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */