Το τέρας που καταβροχθίζει τις ανθρωπιστικές ιδέες - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Το τέρας που καταβροχθίζει τις ανθρωπιστικές ιδέες

Email this page.
Print Friendly

 

Το τέρας που καταβροχθίζει τις ανθρωπιστικές ιδέες«Η δημοκρατία είναι μια ισχυρή οικονομική δύναμη από μόνη της. Και μια επιτυχημένη οικονομία έχει ως επίκεντρο τους ανθρώπους. Δεν μπορείτε να κάνετε μια οικονομία να ανακάμψει κάνοντας τους ανθρώπους να υποφέρουν. Πιστεύω ότι είναι διανοητικά, οικονομικά και πολιτικά λάθος».

2011- Ólafur Ragnar Grímsson- 5 φορές εκλεγμένος Πρόεδρος της Ισλανδίας

 

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

Άποψη

Παρακάτω παρουσιάζονται δύο λεξικά βασικών πολιτικών εννοιών, καθώς οι έννοιες μεταλλάσσονται και αποδομήθηκαν από το τέρας του νεοφιλελευθερισμού, προκειμένου να υποβοηθηθεί η κατανόηση του κειμένου.

 Λεξικό (1900-περίπου 2000 μ. Χ)

Αριστερά= αντιλήψεις που αντιμάχονται την ταξική ανισότητα με ταξική πάλη

Σοσιαλισμός= οικονομικό σύστημα με δημιουργία συλλογικών σχέσεων παραγωγής, διανομής των προϊόντων και κατανομής του κοινωνικού πλούτου, αποτέλεσμα ταξικής πάλης

Καπιταλισμός= οικονομικό σύστημα με κυρίαρχο κίνητρο το κέρδος και ύπαρξη μεσαίων στρωμάτων

Δημοκρατία= σύστημα διακυβέρνησης όπου η εξουσία πηγάζει από και εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού

Σοσιαλδημοκρατία= συνδυασμός σοσιαλισμού με μεταρρυθμίσεις και δημοκρατίας

Ελευθερία = η δυνατότητα του ανθρώπου να δρα κατά βούληση, ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά, εθνικά

Εθνική Κυριαρχία= ανεξαρτησία αλλά και αυτονομία ενός Κράτους, επί των σχέσεών του με άλλα Κράτη

Άνθρωπος= είδος της γνώσης (πέρασε από το στάδιο της σοφίας), με μεγάλη κοινωνική αλληλεπίδραση, έχει καθιερώσει μία μεγάλη ποικιλία αξιών, κοινωνικών θεσμών και διαδικασιών, οι οποίες σχηματίζουν τα θεμέλια μίας κοινωνίας.

Νέο ουργουλιανό Λεξικό (2000-  ): 

Αριστερά= πολιτικό σύστημα για την εξυπηρέτηση των θεσμών των ισχυρών και την ένταση της ταξικής ανισότητας (βλέπε το λήμμα «ΣΥΡΙΖΑ),

Σοσιαλισμός= οικονομικό σύστημα των πλουσίων, η υπεράσπιση των λίγων και η θεσμική διασφάλιση των συμφερόντων των ισχυρών (βλέπε το λήμμα «PSI– ΠΑΣΟΚ»)

Καπιταλισμός= οικονομικό  σύστημα των φτωχών, η εξαθλίωση των πολλών και η κατάργηση των μεσαίων στρωμάτων (βλέπε το λήμμα «νεοφιλελευθερισμός»),

Δημοκρατία= συγκέντρωση εξουσίας, κακιστοκρατία που πηγάζει από και εξυπηρετεί τους λίγους (βλέπε το λήμμα «βουλή των ελλήνων-κόμματα 2017»,

Σοσιαλδημοκρατία= συνδυασμός σοσιαλισμού και δημοκρατίας

 Άνθρωπος= μοναχικό μονοαξιακό είδος της πληροφόρησης (πέρασε από τα στάδια της σοφίας και της γνώσης), κυνηγός προϊόντων και ευκαιριών στο e-bay ή όπου αλλού

Ελευθερία (η λέξη δεν βρέθηκε στο λεξικό, εναλλακτικά βλέπε «Ελευθερία των αγορών», «νεοφιλελευθερισμός»  ή αναζητείστε τη στο παλιό λεξικό υπό το παρωχημένο λήμμα «Ελευθερία ή Θάνατος»).

Εθνική Κυριαρχία= ορίζεται ως το αντίθετο της υπόστασης κρατών εντός της Ε.Ε- 27 επί των σχέσεων τους με τη Γερμανία

To ιστορικό και οι συντελεστές μιάς μετάλλαξης: ο πονηρός και οι χειροκροτητές

Hémycicle_du_Parlement_européen_(Bruxelles)Το κυβερνόν κόμμα ξεκίνησε πρόσφατα να περιφέρει και να διαλαλεί τη δημοκρατία, σαν πραμάτεια,  επικαλούμενο τη δημοκρατία σχετικά με το θέμα της δέσμευσης της για λήψη προληπτικών μέτρων μετά το 2018 που ζητούν οι θεσμοί -στη δημοκρατία αναφέρθηκαν ο υπουργός οικονομίας, η υπουργός εργασίας και πολύ πιθανόν να την προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη προεκλογική περίοδο. Το ζήτημα όμως έχει σχέση με τη δημοκρατία; Κατά το παλιό λεξικό αφορά στην εθνική κυριαρχία, δηλαδή την ανεξαρτησία- την οποία τεχνιέντως παρακάμπτει καθώς η κυριαρχία αποτελεί την πρώτη αναγκαία συνθήκη για να ακολουθήσει η πλήρωση της δεύτερης, που είναι η δημοκρατία.

 Με την παρατήρηση ότι η παραχώρηση της αυτονομίας σε ξένες οντότητες, υλοποιείται σε φάσεις και την έχουν επιτρέψει οι ψηφοφόροι-καταναλωτές κομμάτων με πρώτους τους λαϊκιστές ηγέτες τους και τους βουλευτές τους. Ορίζουμε ως λαϊκιστές ηγέτες αυτούς που εμφανίζονται ως μεσσίες, χωρίς να θέτουν προ της ευθύνης τους πολίτες και δεν προσδιορίζουν συλλογική δράση για την επίλυση των προβλημάτων.  Επομένως, σε τι διαφοροποιείται το 2020 από το 2018, από το 2010, το 2011, το 2014, το 2015 κ.ο.κ, αφού έτσι κι αλλιώς άλλοι θα αποφασίζουν και τα τρισέγγονα μας -αν υπάρχουν, δεδομένης της οξείας δημογραφικής μείωσης και της μετανάστευσης-  θα στερούνται τα αναγκαία για τη ζωή για να πληρώνουν ένα δυσβάσταχτο επαχθές χρέος με εξαντλητικούς και εξοντωτικούς όρους αποπληρωμής (αναφέρεται το έτος 2070, 53 χρόνια μετά από σήμερα, δηλαδή περισσότερο από 2 γενιές- αφού η κάθε γενιά είναι 25 χρόνια).

Μετά την αποσαφήνιση των εννοιών, ανακύπτουν  δύο ερωτήματα που αν και φαίνονται άσχετα μεταξύ τους, θεωρούμε ότι σχετίζονται με τη λύση του προβλήματος: γιατί η κυβέρνηση προβάλλεται τώρα και με τι κίνητρο, σαν υπερασπιστής της δημοκρατίας και αν εμείς αγαπάμε πραγματικά τους ανθρώπους και τα παιδιά μας (καθόλου αυτονόητο κατά τους ψυχολόγους,) ζητήματα με τα οποία θα καταπιαστούμε παρακάτω.

Αρχικά, η παραπλανητική υπεράσπιση της δημοκρατίας  θα μπορούσε να γίνει πιστευτή και να μη φαντάζει κραυγαλέα υποκριτική, αν χαρακτηριστικά της δημοκρατίας οικοδομούνταν από την πρώτη μέρα της ανάληψης καθηκόντων των κρατούντων, κάτι που δεν επιβεβαιώνεται από την επίδειξη υπεροψίας, κομπορημοσύνης, αυταρέσκειας, αλαζονείας , αναξιοκρατίας, ευνοιοκρατίας, δεσποτικής εγωκεντρικής διακυβέρνησης μιας εξουσίας που δεν λειτουργεί για τα συμφέροντα του «δήμου», που διαστρέβλωσε τη λαϊκή βούληση όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα. Αλλιώς, όπως αποδείχθηκε είναι πασιφανώς αναληθής, επιτηδευμένη και σκηνοθετημένη απόπειρα πλάνης, ευθυγραμμιζόμενη με την ερμηνεία του σύγχρονου λεξικού.

Ας σκεφτούμε τώρα για ποιο λόγο, οι θεσμοί επιμένουν να ληφθούν τώρα τα μέτρα για μετά το 2018 και γιατί το κυβερνόν κόμμα ρίχνει ως προπέτασμα καπνού την ιδέα της δημοκρατίας, αδιαφορώντας αν είναι μια ακόμα ιδέα που θα κάψει, δίνοντας βηματισμό στην αυταρχική εξουσία. Σε αυτό το σημείο αξίζει να βάλουμε μια παρένθεση αναφέροντας τμήμα από συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι, που στερεί από την κυβέρνηση κάθε άλλοθι:

«Φυσική εξέλιξη της συγκέντρωσης του πλούτου είναι η συγκέντρωση της εξουσίας, και έχει ως επακόλουθο τη θεσμική διασφάλιση των συμφερόντων των πλουσίων και ισχυρών, η οποία αυξάνει ακόμα περισσότερο τη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας. Σειρά πολιτικών μέτρων, όπως η φορολογική πολιτική, η απορρύθμιση, η θεσμοθέτηση της εταιρικής διακυβέρνησης αποσκοπούν στη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας. Και αυτό είδαμε να συμβαίνει την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο, ο οποίος συνεχώς εκσυγχρονίζεται. Ρόλος του κράτους είναι η παροχή ασφάλειας και στήριξης στα συμφέροντα των προνομιούχων και ισχυρών παραγόντων αυτής της κοινωνίας, την ώρα που ο υπόλοιπος πληθυσμός αφήνεται έρμαιο της βαρβαρότητας του καπιταλισμού. Ο σοσιαλισμός είναι για τους πλούσιους και ο καπιταλισμός για τους φτωχούς….»

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Freelance writer

Freelance writer

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */