.
Η γερμανική πλευρά
Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό εξωτερικών της Γερμανίας J. Fischer, οι μεγάλοι χαμένοι του ριζικού «μετασχηματισμού» των Η.Π.Α. από το νέο πρόεδρο, θα είναι οι πρώην εχθροί της υπερδύναμης και οι μετέπειτα ηττημένοι του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου: πρώτα η Γερμανία και αμέσως μετά η Ιαπωνία, αν και λιγότερο λόγω της γεωπολιτικής της θέσης στο «περιθώριο» του πλανήτη.
Και οι δύο αυτές μεγάλες δυνάμεις υπέστησαν μία ήττα κατά κράτος, ολοκληρωτική, ενώ κατόρθωσαν να ανακάμψουν μόνο κάτω από δύο προϋποθέσεις: (α) τη ριζική απόρριψη κάθε μορφής στρατιωτικής ισχύος, με αποτέλεσμα να έχει ριζώσει ο φιλειρηνισμός σε αμφότερες μετά το 1945 και (β) τη μετατροπή τους σε εμπορικά κράτη, την ασφάλεια των οποίων εγγυάται έκτοτε η νικήτρια υπερδύναμη, καθώς επίσης το διεθνές σύστημα που έχει η ίδια κατασκευάσει.
Ως εκ τούτου, εάν οι Η.Π.Α. καταρρεύσουν, πόσο μάλλον μαζί με το διεθνές σύστημα που έχουν οικοδομήσει, τότε οι δύο αυτές οικονομικές δυνάμεις θα αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα ασφάλειας – όπου μπορεί μεν η Ιαπωνία να θεωρεί ότι θα έχει λιγότερα, αφού βρίσκεται στο περιθώριο του πλανήτη, αλλά τυχόν πτώση των Η.Π.Α. θα αύξανε κατά πολύ τους κινδύνους συγκρούσεων στην ανατολική Ασία. Σε μία περιοχή δηλαδή που πολλά κράτη διαθέτουν πυρηνικά όπλα, ενώ η Κίνα φιλοδοξεί να αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο.
Οφείλουμε επίσης να λάβουμε υπ’ όψιν το γεγονός ότι, τόσο η Γερμανία, όσο και η Ιαπωνία, ισχυροποιήθηκαν οικονομικά σε τέτοιο βαθμό επειδή αφενός μεν στηρίχθηκαν από τις Η.Π.Α., αφετέρου επιβαρύνθηκαν ελάχιστα με εξοπλιστικό κόστος – κάτι που φυσικά δεν θα συνεχισθεί, εάν αποσυρθεί η υπερδύναμη, παύοντας να εγγυάται την ασφάλεια των συνόρων τους.
Περαιτέρω, η Γερμανία βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης, περιτριγυρισμένη από γείτονες που τον 20ο αιώνα ήταν όλοι εχθροί της – ενώ έχει μεν το μεγαλύτερο πληθυσμό όλων και είναι η ισχυρότερη οικονομικά, αλλά παραμένει εξαρτημένη μετά το ξεκίνημα του ψυχρού πολέμου από τις Η.Π.Α., οι οποίες εγγυώνται την ασφάλεια της.
Παράλληλα είναι μέλος ενός πολυεθνικού, υπερατλαντικού και ευρωπαϊκού δικτύου που βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, καθώς επίσης ενός συστήματος ελευθέρου εμπορίου – τα οποία φαινόταν να καθιστούν περιττή την ύπαρξη μίας ισχυρής γερμανικής κρατικής οντότητας, με τις δικές της ζώνες επιρροής. Ταυτόχρονα δεν διαθέτει ούτε καν θεωρητικά την επιλογή της επανεθνικοποίησης της πολιτικής που αφορά τη στρατιωτική της άμυνα – αφού κάτι τέτοιο θα διέλυε κυριολεκτικά την Ευρώπη, προκαλώντας τεράστια ανασφάλεια σε όλα τα κράτη της.
Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι, η παλαιά πια παγκόσμια και περιφερειακή τάξη πραγμάτων, την οποία οικοδόμησαν οι Η.Π.Α. μετά το 1945, εξυπηρετούσε πάνω από όλα την ενσωμάτωση των δύο μεγάλων εχθρικών δυνάμεων, της Γερμανίας και της Ιαπωνίας – για να εξασφαλισθεί η διαρκής ασφάλεια όλων.
Στα πλαίσια αυτά η Γερμανία, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, καθώς επίσης του ειδικού βάρους της, λογικά δεν έχει άλλη επιλογή εκτός από την ευρωπαϊκή της προοπτική – σε μία ήπειρο που όμως δεν θα κυριαρχείται ηγεμονικά από κανέναν, αλλά θα αποτελείται από χώρες ενωμένες, ενσωματωμένες και με ίσα δικαιώματα μεταξύ τους, χωρίς να απειλείται η ειρήνη.
Εν τούτοις, η κυβέρνηση της χώρας φαίνεται να έχει εντελώς διαφορετικές προθέσεις – με την έννοια ότι, μη έχοντας τη δυνατότητα της στρατιωτικής ισχύος, χρησιμοποιεί την οικονομική δύναμη και τα υπόλοιπα όπλα της, όπως είναι οι τερατώδεις επιχειρήσεις (Lidl, Bayer, Siemens κλπ.), καθώς επίσης οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί που έχει η ίδια κατασκευάσει και ελέγχει (ESM, Euro Group, ΕΚΤ κλπ.), για να κυριαρχήσει στην Ευρώπη.
Εκτός αυτού, αντιμετωπίζοντας ανέκαθεν ως μοναδικό αντίπαλο δέος της στην ήπειρο μας τη Ρωσία, κάνει ότι μπορεί για να τη διατηρήσει στο περιθώριο – όπως στο θέμα της Ουκρανίας, της Κριμαίας, των κυρώσεων κοκ.
Προφανώς λοιπόν η νέα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει συνειδητοποιήσει τον οικονομικό ιμπεριαλισμό της Γερμανίας (άρθρο), μέσω του οποίου σκοπεύει να ανακτήσει την ανεξαρτησία της από την υπερδύναμη, οπότε λογικά της επιτίθεται – κάτι που δεν θα αποφύγει ούτε ο βασικότερος της σύμμαχος, η Τουρκία, ειδικά εάν τελικά οι Η.Π.Α. συνεργασθούν γεωπολιτικά με τη Ρωσία.
Κλείνοντας, το μειονέκτημα της Γερμανίας είναι το ότι δεν μπορεί να «αποχαιρετήσει» τις δομές της συλλογικής ασφάλειας, όπως δεν μπορούν ούτε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι – αφού η δική της ασφάλεια δεν εξασφαλίζεται χωρίς την Πολωνία, της Γαλλίας επίσης όχι χωρίς τη Γερμανία, της ΕΕ χωρίς το ΝΑΤΟ κοκ. Επομένως, δεν είναι καθόλου εύκολο για την πιο αχάριστη χώρα του πλανήτη να πραγματοποιήσει τα ύπουλα σχέδια της – πόσο μάλλον αφού κανένας Ευρωπαίος δεν πρόκειται να ανεχθεί την ηγεμονία της, ενώ οι Η.Π.Α. γνωρίζουν πια τις ανίερες προθέσεις της κυβέρνησης της.
Επίλογος
Λογικά συμπεραίνεται ότι, μόνο οι γεωπολιτικές και οι οικονομικές συνέπειες της νέας πολιτικής που εγκαινιάζει η κυβέρνηση του κ. Trump, όσον αφορά τον προστατευτισμό, καθώς επίσης τον περιορισμό της παγκοσμιοποίησης εκ μέρους μίας χώρας που αποτελεί επί δεκαετίες την ατμομηχανή του ελεύθερου εμπορίου, προς όφελος των στενών της εθνικών συμφερόντων, θα επηρεάσουν σημαντικά την πορεία του πλανήτη – σε βαθμό που κανένας δεν μπορεί σήμερα να προβλέψει.
Η τελευταία φορά πάντως που ο πλανήτης βρέθηκε σε μία ανάλογη θέση ήταν η δεκαετία του 1930 – με τα γνωστά αποτελέσματα. Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, η παλαιά τάξη πραγμάτων και ειδικά η PAX AMERICANA θα πάψουν να υπάρχουν – ενώ η μορφή της νέας τάξης πραγμάτων δεν μπορεί ακόμη να συγκεκριμενοποιηθεί.
Ολοκληρώνοντας όπως όλα δείχνουν, θα ακολουθήσουν ταραχώδεις και χαοτικές εποχές στο εγγύς μέλλον – ενώ καμία χώρα δεν θα μείνει «απρόσβλητη», πόσο μάλλον η Ελλάδα, η οποία βιώνει τη χειρότερη εποχή στη μακραίωνη ιστορία της (αν και η πιθανότατη ήττα της Γερμανίας θα ήταν προς όφελος της). «Προσδεθείτε λοιπόν», θα ήταν η μοναδική παραίνεση, αναμένοντας τις εξελίξεις – οι οποίες δεν θα είναι καθόλου ομαλές, χωρίς όμως να είναι κανείς απαισιόδοξος.
