Το επόμενο λάθος - Page 2 of 2 - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το επόμενο λάθος

Print Friendly
.
Η αδυναμία αντιμετώπισης των ανισορροπιών

Η τρίτη διαπίστωση είναι το ότι μία χώρα, με αδύναμους έως νοσηρούς Θεσμούς, μπορεί να επιτύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, εάν χρηματοδοτούνται από αυξημένες εισροές κεφαλαίων – οι οποίες κάνουν εφικτή την υπερχρέωση της.

Η ανάπτυξη όμως αυτή αποτελεί ταυτόχρονα τη βασική αιτία της καταστροφής της – επειδή, λόγω των αδύναμων Θεσμών της, δεν έχει τη δυνατότητα να καταπολεμήσει τις ανισορροπίες που νομοτελειακά προκαλεί η ανάπτυξη, ειδικά εάν είναι μέλος της Ευρωζώνης. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

(α)  Για να μειωθεί το δημόσιο χρέος μίας χώρας της Ευρωζώνης σε λογικά επίπεδα, χωρίς μία περεταίρω διαγραφή, απαιτούνται σκληρά μέτρα λιτότητας – επομένως, μία πολιτική που περιορίζει την ανάπτυξη.

Η πολιτική όμως αυτή είναι πάρα πολύ προβληματική, εάν δεν επιβοηθείται από άλλους συντελεστές, έτσι ώστε να «απαλύνεται» η μείωση του ρυθμού ανάπτυξης ή να εμποδίζεται η ύφεση – όπως η υψηλή παραγωγικότητα, το λειτουργικό επιχειρηματικό και φορολογικό πλαίσιο, οι νεωτερισμοί κοκ. Με δεδομένες τις παραπάνω θεσμικές και λοιπές αδυναμίες της Ελλάδας, το ΑΕΠ της κατέρρευσε – οπότε ήταν και είναι αδύνατος ο περιορισμός του δημοσίου χρέους.

(β)  Λόγω της ύφεσης/μειωμένης ζήτησης στην εγχώρια αγορά, οι ελπίδες περιορισμού του χρέους και διατήρησης της ανάπτυξης επικεντρώνονται στις εξαγωγές – στις οποίες συμπεριλαμβάνεται ο τουρισμός. Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει τη μείωση της πραγματικής ισοτιμίας του νομίσματος (υποτίμηση) – η οποία δεν είναι εφικτή για μία χώρα της Ευρωζώνης (ενώ η σημερινή πτώση του ευρώ συνέβη πολύ καθυστερημένα).

Αυτό που απομένει λοιπόν είναι η «εσωτερική υποτίμηση», μέσω της μείωσης των μισθών και των τιμών – η οποία όμως επιδεινώνει το χρέος, αφού αυξάνεται σε όρους αγοραστικής αξίας (πόσο μάλλον ο αποπληθωρισμός, στον οποίο βυθίστηκε η χώρα).

Η επιβολή τώρα υψηλότερων φόρων σε χαμηλότερα εισοδήματα, για να εξισορροπήσουν τα μειωμένα έσοδα του δημοσίου λόγω της πτώσης του ΑΕΠ, αποτέλεσε τη χαριστική βολή για την οικονομία της χώρας. Εκτός αυτού οι εξαγωγές δυσχεραίνουν, επειδή όλες οι άλλες χώρες της νομισματικής ένωσης επιδιώκουν ακριβώς το ίδιο – συμπεριλαμβανομένης δυστυχώς της Γερμανίας.

(γ)  Το αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να βυθιστεί η Ελλάδα σε μία ύφεση άνευ προηγουμένου, συγκρίσιμη μόνο με αυτήν των Η.Π.Α. το 1929 – από την οποία δεν θα κατάφερναν ποτέ να εξέλθουν ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες, εάν δεν μεσολαβούσε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.

Επομένως, η απαίτηση να τα καταφέρει η Ελλάδα, όταν απέτυχαν όλες οι άλλες χώρες στο παρελθόν, βυθιζόμενες σε ανάλογες κρίσεις, ακόμη και όταν είχαν τη νομισματική τους κυριαρχία όπως οι Η.Π.Α., είναι ουτοπική – εάν όχι κακοπροαίρετη και κακεντρεχής.

(δ)  Τόσο το βάθος, όσο και η διάρκεια της οικονομικής κρίσης, δεν υπονομεύουν μόνο τη σταθερότητα της Οικονομίας αλλά, επίσης, αυτήν της Πολιτικής – ενώ οδηγούν σε συνεχείς αλλαγές κυβερνήσεων, σε λαϊκές εξεγέρσεις, σε μαζικές εκροές των καταθέσεων εκτός του χρηματοπιστωτικού συστήματος κοκ.

Εάν η Ελλάδα δεν ήταν μέλος της Ευρωζώνης, οι εκροές θα είχαν ως αποτέλεσμα την υποτίμηση του νομίσματος – αφού η κεντρική τράπεζα θα υποχρεωνόταν να εκδίδει νέα χρήματα. Λόγω του ότι όμως δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, προκλήθηκε μία απειλητική κρίση ρευστότητας, η οποία αυξάνει ακόμη περισσότερο τους σοβαρούς κινδύνους αστάθειας – με ανυπολόγιστα αποτελέσματα για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

(ε)  Επειδή η χώρα δεν διαθέτει τη δική της κεντρική τράπεζα, η οποία θα είχε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τυχόν μαζικές τραπεζικές επιθέσεις, εγγυώμενη τις καταθέσεις των Πολιτών, οι εκροές αυξάνονται συνεχώς – έως εκείνη τη στιγμή που καθίσταται υποχρεωτική η επιβολή περιορισμών στην ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας ήταν και είναι οι ελλειμματικοί Θεσμοί, δεν υπήρξε καμία αλλαγή προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση – αφού λήφθηκαν μόνο εξοντωτικά εισπρακτικά μέτρα εκ μέρους των δανειστών, οι οποίοι αδιαφόρησαν για όλα τα υπόλοιπα.

94

Έτσι η χώρα μας δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει οικονομικά – πόσο μάλλον αφού έχει χρεοκοπήσει επίσημα με το PSI χάνοντας εντελώς την εμπιστοσύνη των αγορών, επί πλέον στο ότι θεωρούν ανόητη την ηγεσία της (τα μόλις 51,3 δις € που μειώθηκε το δημόσιο χρέος, οπως φαίνεται στο γράφημα, ενώ λίγο αργότερα δαπανήθηκαν σχεδόν 40 δις € για τις τράπεζες που χρεοκόπησαν από το PSI τεκμηριώνουν το μέγεθος της ανοησίας).

Ακόμη χειρότερα, το δημόσιο χρέος ξεπέρασε το προηγούμενο ανώτατο ύψος του, παρά την καταστροφική διαγραφή του κ. Βενιζέλου, ενώ παράλληλα κλιμακώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό το ιδιωτικό, από σχεδόν μηδενικό προηγουμένως – με τις τράπεζες να ευρίσκονται στα όρια της επιβίωσης.

Κατηγορία οφειλής Ύψος οφειλών
Παλαιά ληξιπρόθεσμα χρέη στην εφορία 82,2 δις €
Νέα ληξιπρόθεσμα χρέη στην εφορία 10,7 δις €
Χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία 30,0 δις €
Χρέη σε τράπεζες 198,2 δις €
Χρέη σε ιδιώτες από ακάλυπτες επιταγές 634,4 4κ. €
Ρυθμισμένα χρέη στη ΔΕΗ 1,3 δις €
Χρέη στην ΕΥΔΑΠ 140,0 εκ. €
Χρέη σε εταιρείες τηλεφωνίας 100,0 εκ. €
Σύνολο 323 δις € ή 180% του ΑΕΠ (180 δις €)

Πηγή: Zero

Εύλογα λοιπόν οι δανειστές, γνωρίζοντας επακριβώς το μέγεθος των προβλημάτων και την αδυναμία επίλυσης τους, ψάχνουν εναγωνίως έναν τρόπο για να πείσουν την Ελλάδα να εγκαταλείψει εκούσια την Ευρωζώνη – επειδή δεν μπορούν να την αναγκάσουν, λόγω του ότι η συμμετοχή στη νομισματική ένωση είναι αμετάκλητη. Ο στόχος τους είναι να απομονωθεί από όλα τα υπόλοιπα κράτη, για να μην πυροδοτήσει ξανά την κρίση χρέους, όπως το 2010 – ενώ το ΔΝΤ έχει ήδη αποχωρήσει, προσπαθώντας να εισπράξει όσα περισσότερα μπορεί, από τα δάνεια που έδωσε στο παρελθόν.

Ο τρόπος αυτός δεν είναι άλλος, από το να πεισθεί κάποια κυβέρνηση να διεξάγει ένα δημοψήφισμα υπέρ της εξόδου από την Ευρωζώνη, αφού προηγουμένως θα έχει εξασφαλισθεί η θετική απάντηση των Πολιτών – κάτι που φαίνεται να προετοιμάζεται σιωπηλά στο παρασκήνιο, με διάφορες μεθόδους. Εάν πράγματι συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα έχουν τη χαρά οι οπαδοί της δραχμής να εφαρμόσουν πρακτικά αυτά που προτείνουν στους Έλληνες, υπό τις σημερινές καταστροφικές συνθήκες – οπότε θα κριθούν εκ του αποτελέσματος, το οποίο προτιμούμε να μην περιγράψουμε καθόλου.

Σε κάθε περίπτωση, με δεδομένο το ότι η Ελλάδα ανήκει πια στους δανειστές της, όσον αφορά τη δημόσια περιουσία της μέσω του Υπερταμείου και την ιδιωτική μέσω των τραπεζών, η λεηλασία της θα είναι ευκολότερη και φθηνότερη με τη βοήθεια της δραχμής – γεγονός που σημαίνει πως έχουν έναν ακόμη λόγο να την επιθυμούν.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Άρης Οικονόμου

Άρης Οικονόμου

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */