Τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

Τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη

Print Friendly

.

Τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη

To κείμενο της ομιλίας της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, στην Πυρίκαυστη Ελλάδα.  3/12/2016 – Καβάλα: Delivani Maria <delimar@uom.edu.gr>

.

(To κείμενο αποτελείται από 2 Σελίδες)

 

.

Η ομιλία μου θα έχει ως σύντομη εισαγωγή το «Που βρισκόμαστε» και αν υπάρχουν ελπίδες πραγματικής εξόδου από την κρίση. Και στη συνέχεια το κύριο σώμα της ομιλίας μου θα επικεντρωθεί  στην προσπάθεια αποκάλυψης τυχόν ευνοϊκών σημείων, για μας, αν υπάρχουν, από την καθοδόν  μεταβολή της διεθνούς οικονομικής τάξης, μετά την εκλογή του Donald Trump.   

Εισαγωγή: Που βρισκόμαστε;

Θα αρκεστώ σε σύντομες διαπιστώσεις των πρόσφατων εξελίξεων του ελληνικού δράματος, καθώς έχω μιλήσει και γράψει άπειρες φορές  στο παρελθόν, για όλα αυτά.

*Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι έχει παγιωθεί μια αβίωτη κατάσταση, που αποδεδειγμένα βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση, και που συνεχώς επιδεινώνεται. Παρότι αδιέξοδη η αρρωστημένη αυτή κατάσταση, ωστόσο   εκλαμβάνεται ως δεδομένη, ως μονοδρομική, και έτσι έχει αποκλειστεί και δεν αναζητείται άλλη λύση!

*Σε κάθε κομβικό σημείο του 3ου μνημονίου αρχίζουν ατελεύτητες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, επιστρατεύονται νέοι και ταλαντούχοι ειδικοί για τις συνομιλίες, κορυφώνεται η αγωνία, εξαγγέλλονται δήθεν «κόκκινες γραμμές», που δήθεν με τίποτε δεν πρόκειται να τις υπερβεί η ελληνική πλευρά, αλλά το τέλος είναι πάντοτε το ίδιο: οι όποιες «κόκκινες γραμμές» ποδοπατούνται, και η ελληνική πλευρά οριζοντιώνεται στις πιο απάνθρωπες, στις πιο ακραίες, στις πιο εγκληματικές απαιτήσεις των κατακτητών. Οι οποίοι, δεν κάνουν τελικά ούτε βήμα πίσω από τα όσα αρχικά απαιτούν την κάθε φορά.

Οι δανειστές βαδίζουν με σχέδιο και με σύστημα ξεχαρβαλώνοντας την κάθε φορά ότι έχει εναπομείνει ακόμη όρθιο από την προηγούμενη λαίλαπα. Εντελώς, πρόσφατα, προκειμένου  η κυβέρνηση να διατηρήσει την αυταπάτη της «ελάφρυνσης του χρέους» δέχεται τη βαρβαρότητα των ομαδικών απολύσεων, που θα τροφοδοτήσουν ακόμη περισσότερο την ανεργία (μόνο για τις ΔΕΚΟ προβλέπονται γύρω στους 30.000 σε πρώτη φάση).  Δέχεται  ακόμη την περαιτέρω απάνθρωπη  μείωση των συντάξεων, δέχεται την ακόμη πιο παρανοϊκή πια αύξηση των φόρων. Τα πρωτογενή πλεονάσματα για το 2017 που οι δανειστές απαιτούν να ανέρχονται σε 3,6 δισ. ευρώ είναι, κυριολεκτικά, αιμοσταγή. Και δεν αντιλαμβάνεται ότι οι απαιτήσεις των δανειστών δεν έχουν πάτο

* Παρόλα αυτά η κυβέρνηση εμφανίζεται αισιόδοξη, αναμένει μονίμως καλά νέα, τα οποία όμως ποτέ δεν έρχονται, και επιμένει να βλέπει χρώματα στο κατάμαυρο ελληνικό φόντο. Να, και μερικά από τα εντελώς πρόσφατα και άκρως  θλιβερά αποτελέσματα:

+ Μεταξύ του 2014-15 καταγράφεται επιπλέον πτώση του εισοδήματος των νοικοκυριών, κατά 5,5 δισ. ευρώ ή 4.5%, που οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσής τους, κατά 1.8% ή κατά 2.3 δισ. ευρώ, σε σύγκριση με το 2014. Να υπενθυμίσω ότι η κατανάλωση αποτελεί στην Ελλάδα τον αποφασιστικότερο μοχλό εξόδου από την κρίση και οικονομικής ανάκαμψης. Η ετήσια αυτή πτώση της ιδιωτικής κατανάλωσης, προστίθεται σε ήδη προηγούμενες είναι πολύ σημαντική, έτσι που να φαντάζουν εντελώς αφελείς και εξωπραγματικές οι κυβερνητικές  ελπίδες (και όχι μόνο, γιατί και ορισμένοι ξένοι δείχνουν να συμφωνούν) για ανάπτυξη που  δήθεν έρχεται.

Η ανάκαμψη δεν έρχεται αυτόματα. Χρειάζεται άνετη ρευστότητα που δεν υπάρχει και δεν προβλέπεται να υπάρξει στο μνημονιακό καθεστώς. Ο προϋπολογισμός του 2017, είναι γιατί, αν και προβλέπει  αφαίμαξη από την οικονομία της τάξης των 6 δισ. Ευρώ, προσδοκά παρά ταύτα αύξηση του ΑΕΠ κατά 4 δισ. Ευρώ.  Μόνο θαυματοποιοί φθάνουν σε τέτοια αποτελέσματα. Αλλά, και ο ΚΟΦΤΗΣ καραδοκεί πίσω από την πόρτα.

+Την ίδια τρομακτική εικόνα καταποντισμού προσφέρει και η αποταμίευση, που εμφανίζεται αρνητική κατά 7% μέσα στο εισόδημα των νοικοκυριών, και που επιδεινώνεται σε σχέση με το 2014, που ήταν -5%. Και εύλογα ερωτάται από που θα χρηματοδοτηθούν οι αναπτυξιακές επενδύσεις, που τόσο αβάσιμα προσδοκά η Κυβέρνηση; Αναπότρεπτη συνέπεια η συνέχιση μείωσης της επένδυσης, που από το 2010 έχει υποχωρήσει κατά 62%.

+Η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να ανταποκριθεί στις ολοένα και πιο παράλογες απαιτήσεις των δανειστών, καταφεύγει στην επιβολή ολοένα αγριότερης φοροκαταιγίδας. Ωστόσο, εκτός από το ότι αυτή η υπερβολική φορολόγηση εντείνει την ύφεση και απομακρύνει την ανάπτυξη, προκαλεί επιπλέον και μείωση των κρατικών εσόδων αντί της αύξησης, που προφανώς επιδιώκεται. Πράγματι, τα κρατικά έσοδα εμφανίζουν μείωση της τάξης των 9 δισ. ευρώ από το 2010 ως σήμερα εξαιτίας του φαύλου κύκλου ύφεσης και λιτότητας. Ταυτόχρονα, εξαιτίας  της αποτυχημένης αυτής πολιτικής δεν μειώνεται ούτε το δημόσιο χρέος. Όμως, οι αρμόδιοι εμμένουν στην εφαρμογή της ίδιας αναποτελεσματικής και καταστρεπτικής  πολιτικής, παρότι το συντριπτικά υψηλό ποσοστό των Ελλήνων αποφαίνεται ότι βρίσκεται προς λανθασμένη κατεύθυνση. Και επιτακτικά ερωτάται αν οι ελληνικές κυβερνήσεις (όλες των τελευταίων 7 ετών) πιστεύουν ότι η πολιτική τους βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Και αν όχι, γιατί δεν προσπαθούν να την αλλάξουν;

+Πρόσφατη έκθεση του CEDEFOP διαπιστώνει ότι οι απόφοιτοι των ελληνικών Πανεπιστημίων υστερούν σε δεξιότητες, για την εξεύρεση απασχόλησης, σε σύγκριση με όλους τους αντίστοιχους της Ευρώπης. Πρόκειται για την, μακρόχρονα, πιο δραματική διαπίστωση.

+Γενικό ξεπούλημα – ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΠΕ, Αεροδρόμια μπαίνουν επισήμως στις αποκρατικοποιήσεις. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και πιο μακροχρόνια καταστροφή.

Συμπέρασμα από την αρχή της κρίσης: η παραμονή στα μνημόνια (πάμε για 4ο και δεν θα είναι το τελευταίο) είναι καταστροφή, αλλά δυστυχώς η αλήθεια αυτή δεν γίνεται εδώ και 7 χρόνια κατανοητή.

Κάθε αναφορά στην αλλαγή αυτής της αδιέξοδης επτάχρονης πολιτικής φέρνει πανικό. Αλλά, αντιθέτως, δεν φέρνει πανικό η παραμονή στην ίδια κατάσταση, που οδηγεί στην εξαφάνισή μας.

***

Περνώ τώρα στο κύριο σώμα της αποψινής μου ομιλίας, που είναι η διερεύνηση των θετικών  ή αρνητικών αλλαγών, που μπορούμε λογικά να προσδοκούμε μετά την εκλογή του Donald Trump ως πλανητάρχη. Να υπογραμμίσω, προκαταρκτικά, το γεγονός, ότι τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, αλλά και στον κόσμο, δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τη νίκη του Donald Trump, όπως άλλωστε και το ΒRΕΧΙΤ. Που σημαίνει ότι τα σύγχρονα  ΜΜΕ είναι ανίκανα να ερμηνεύσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες των πολιτών.

Να πω καταρχήν δυό λόγια για τον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπισαν τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, αλλά και στον κόσμο, αυτή την προεκλογική εκστρατεία των δύο υποψηφίων.

+Δεν ήμουν ούτε υπέρ της Hillary Clinton, αλλά ούτε και υπέρ του Donald Trump.  Όπως όχι μόνον οι Αμερικάνοι, αλλά και οι πολίτες του κόσμου, θα επιθυμούσα γενικώς ανώτερης στάθμης υποψήφιους. Ωστόσο, πριν προσπαθήσω να καταγράψω τις πιθανές μεταβολές της κατάστασής μας, με το νέο πλανητάρχη, να κάνω μια παρατήρηση, ότι δηλαδή  κατά τη γνώμη μου, κάθε άλλο παρά δημοκρατική ήταν στις ΗΠΑ η προεκλογική συμπεριφορά των ΜΜΕ. Θέλω να πω ότι, σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της Hillary Clinton, γελοιοποιώντας και κατατροπώνοντας τον Donald Trump. Προσπαθώντας έτσι να επιβάλλουν τις δικές τους προτιμήσεις, τις δικές τους επιλογές και τη δική τους κρίση στους ψηφοφόρους. Εξυπηρετώντας, έτσι συμφέροντα, που ενδεχομένως, ήταν αντίθετα από τα συμφέροντα των ψηφοφόρων.

Προκαταλαμβάνοντας, έτσι, την ψήφο των πολιτών. Ανεξαρτήτως του ότι δεν επέτυχαν τους στόχους τους,  αυτό που θέλω να υπογραμμίσω είναι ότι δεν είναι αυτός ο ρόλος των ΜΜΕ, που αντιθέτως αναμένεται από αυτά να προσφέρουν μια, όσο γίνεται πιο αντικειμενική πληροφόρηση των πολιτών. Και να προσθέσω ότι  εκτός του ότι είναι ασυμβίβαστη μια τέτοια συμπεριφορά, με τη δημοκρατία, είναι επιπλέον και εξαιρετικά επικίνδυνη, δεδομένου ότι δεν συναντιέται μόνο στις ΗΠΑ, και δεν αναφέρεται μόνο σε εκλογές πολιτικών, αλλά και σε πολλά άλλα κρίσιμα θέματα. Θα αναφερθώ σχετικά στην περίπτωση του πάντοτε επίκαιρου προβλήματος της πιθανής μετάβασής μας σε εθνικό νόμισμα. Είναι γεγονός ότι τα ελληνικά ΜΜΕ, και ίσως όχι τα μόνα, κατατρομοκρατούν, συστηματικά, τον ελληνικό λαό  για την περίπτωση της πιθανής έλευσής του, εξυπηρετώντας εμφανώς τα συμφέροντα των δανειστών, και φράζοντας ταυτόχρονα τη μοναδική έξοδο σωτηρίας της Ελλάδας, από την κόλαση των μνημονίων και της δουλείας.

+Η  δικαιολογία, που έμμεσα προβάλλεται για την απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά των ΜΜΕ είναι δήθεν η ανάγκη να παταχθεί ο «λαϊκισμός», για τον οποίον γίνεται πολύς λόγος τελευταίως.

Αλλά τι είναι λαϊκισμός; Και ποιοι είναι οι παράγοντες, που τον ενισχύουν ή και που τον επιβάλουν στην εποχή μας; Να τονίσω, προκαταρκτικά, ότι το περιεχόμενο και οι συνιστώσες του λαϊκισμού δεν έχουν σχέση με τα υποστηριζόμενα από τα ΜΜΕ ή τους πολιτικούς, τα κάθε μορφής σχετικά υπονοούμενα, τις γελοιογραφίες κλπ., κλπ.

Ο ανερχόμενος τις ημέρες μας λαϊκισμός στρέφεται γενικώς εναντίον του ελιτισμού, των παραδοσιακών πολιτικών και των κυρίαρχων θεσμών, με μια λέξη, εναντίον της καθεστηκυίας τάξης. Ο λαϊκισμός επιδιώκει να  εκπροσωπεί τον απλό πολίτη, που θεωρεί ότι λησμονήθηκε και ότι  προδόθηκε από  τους πολιτικούς του. Ο λαϊκισμός ισχυρίζεται ότι απηχεί τον άδολο πατριωτισμό. Οι οπαδοί του είναι οργισμένοι με τη συμπεριφορά των πολιτικών. Η ψήφος στο Donald Trump ερμηνεύεται ως η επιθυμία των ψηφοφόρων να αφήσουν πίσω τους το κακό πολιτικό παρελθόν. Δεν ανταποκρίνεται, εξάλλου, στην πραγματικότητα η επικρατούσα άποψη, ότι ο λαϊκισμός έχει σχέση με το φασισμό, αλλά μπορεί να καταλήξει εκεί μέσω ενός υπερβολικού εθνικισμού.

Σε πείσμα του υποτιμητικού τρόπου, με τον οποίον αντιμετωπίζεται ο λαϊκισμός και τα λαϊκίστικα πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη, αυτά έχουν διπλασιάσει την δύναμή τους, από το 1960 ως σήμερα, και ήδη στην Ευρώπη ο δεξιός κομματικός λαϊκισμός έχει αυξήσει τις έδρες του, κατά μέσο όρο, κατά 13.7%, και ο αριστερός κομματικός λαϊκισμός, αντίστοιχα, κατά 11.5%. Και εύλογα αναμένεται ότι τα κόμματα αυτά θα πολλαπλασιαστούν και θα επικρατήσουν στην Ευρώπη. Ετοιμάζονται στη Γαλλία και στην Αυστρία και αποτελούν, ήδη πραγματικότητα, στην Ουγγαρία, στη Τσεχία, στην Πολωνία, στη Σλοβακία.

Η άνοδος, λοιπόν, του λαϊκισμού αποτελεί πραγματικότητα, και συνεπώς αντί να τον κατακεραυνώνουμε, θα είναι πιο χρήσιμο να εξετάσουμε πρώτον, τους λόγους, που τον έφεραν στην επιφάνεια και που με την εκλογή του Donald Trump γιγαντώνεται, και δεύτερον τις κυρίαρχες επιλογές και κατευθύνσεις του.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…) 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Analyst Team

Analyst Team

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */