Freelancer

Η ιδεολογία των πρώην

Print Friendly

Οι περισσότεροι αρχιτέκτονες του υφιστάμενου τραπεζικού συστήματος  με συχνότητα που υποδηλώνει μεταστροφή και αλλαγή πλεύσης, διατυπώνουν απερίφραστα ότι, η επαναφορά του διεθνούς τραπεζικού συστήματος σε αξίες , πλαίσια και  δόγματα που υπήρχαν μέχρι και την δεκαετία του 1990 είναι μονόδρομος εάν το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί ένα ασφαλέστερο και υγιές τραπεζικό σύστημα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όσοι ζητούν την επαναφορά του συστήματος στα προ της κατάργησης του νόμου Glass-Steagαll πλαίσια λειτουργίας είναι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν στην κατάργηση κάθε ρυθμιστικού κανόνα, είναι άνθρωποι που φέρουν τον τίτλο του πρώην, είναι άνθρωποι που θεοποίησαν το περίφημο  “ The big is beautiful ”.

Να θυμίσουμε ότι κυρίως κατά την δεκαετία του ’90 με το ιδεολόγημα του  “The big is beautiful” το χτίσιμο μέσω επιθετικών εξαγορών και συγχωνεύσεων υπερμεγεθών πιστωτικών ιδρυμάτων ήταν πρακτική που δεν αμφισβητούνταν από κανένα .

Στα εύκολα και στις περιόδους της υπεραισιοδοξίας το  “The big is beautiful” προετοίμαζε το έδαφος για το  ‘Τοο big to fail’ σε περιόδους απαξίωσης και λειτουργικών αδυναμιών.

Έτσι φτάσαμε στα σημερινά δεδομένα όπου το υπερμέγεθες ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατο να αφεθεί στην τύχη του και την πτώση του και άρα, η διάσωση του με χρήματα των φορολογούμενων θεωρούνταν μονόδρομος.

Ποιος ήταν ο νόμος Glass-Steagαll;

Μετά από την κατάρρευση της αγοράς το 1929, το Αμερικανικό κογκρέσο πέρασε το 1933 τον νόμο Glass-Steagall.

To βασικό χαρακτηριστικό του νόμου ήταν να ξεχωρίσουν οι επενδυτικές από τις εμπορικές δραστηριότητες των τραπεζών με στόχο να προστατευτούν κυρίως οι καταθέσεις των απλών πολιτών.

Τον Νοέμβριο του 1999  επί προεδρίας Clinton με τον νόμο Gramm-Leach-Bliley Act,  αναιρούνταν ο νόμος   Glass-Steagall και στην ουσία ξεκινούσε η περίοδος της απόλυτης απορρύθμισης.

Σήμερα που βιώνουμε όλοι της συνέπειες της πλήρους ασυδοσίας και της απουσίας κανονιστικών πλαισίων έρχονται οι αρχιτέκτονες της απορρύθμισης και ζητούν την επαναφορά της βασικής τραπεζικής αρχιτεκτονικής , δηλαδή του διαχωρισμού των δραστηριοτήτων.

Ένας από αυτούς είναι και ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Citigroup o κ. Σάνφορντ Ουέιλ ο οποίος  ζήτησε το σπάσιμο των τραπεζικών κολοσσών σε μικρότερα κομμάτια και των διαχωρισμό των δραστηριοτήτων τους.

Ο συγκεκριμένος δεν είναι τυχαίος ούτε τυχαίος ήταν και ο κολοσσός που διοικούσε.

Η Citigroup πρωτοστάτησε στην απορρύθμιση του τραπεζικού συστήματος όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τo 1998.

Στην αρχή πρωταγωνίστησε προς την κατεύθυνση  αλλαγής της κοσμοθεωρίας που ήθελε τις τράπεζες όργανα της βιομηχανικής και γενικότερα οικονομικής ανάπτυξης.

Οι ηγέτες της Citigroup κατάφεραν να περάσουν το μήνυμα της απόλυτης επιτυχίας που δεν ήταν άλλο από την μεγιστοποίηση της κερδοφορίας και της ικανοποίησης των μετόχων από την συνεχώς αυξανομένη παροχή μερισμάτων.

Με την ανοχή του πολιτικού αλλά και του οικονομικού συστήματος η Citigroup κατάφερε να υπερπηδήσει διάφορα νομοθετικά εμπόδια και να επεκταθεί σε διάφορες δραστηριότητες όπως την καταναλωτική και στεγαστική πίστη και φυσικά στα ακίνητα με εκατοντάδες υποκαταστήματα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η μεγάλη βέβαια κίνηση έγινε το 1998 όταν με την συγχώνευση της Travelers Group μετετράπη στον μεγαλύτερο τραπεζικό όμιλο του πλανήτη με παρουσία σε πάνω από 100 χώρες.

Η διόγκωση της προσέκρουε στον νόμο Γκάλς – Στίγκαλ του 1933 , ο οποίος απαγόρευε ρητά την συνύπαρξη εντός ενός ενιαίου ομίλου υπηρεσιών εμπορικής , επενδυτικής , ασφαλιστικής και λιανικής δραστηριότητας.

Έπρεπε επομένως ή ορισμένες δραστηριότητες της Citigroup να πουληθούν ή να αλλάξει ο νόμος .

Ο νόμος τελικά καταργήθηκε αφού οι πιέσεις από  τα ισχυρά τραπεζικά lobby υπερίσχυσαν των δημοκρατικών και ηθικών πεποιθήσεων  της κυβέρνησης  Κλίντον.

Στην ουσία η επεκτατική πολιτική της Citigroup πήρε διαστάσεις ιδεολογίας σύμφωνα με την οποία το μέγεθος καθόριζε την κερδοφορία και τα χαρακτηριστικά της αγοράς.

Σε διεθνές επίπεδο οι τράπεζες μετατράπηκαν σε χρηματοπιστωτικά σούπερ μάρκετ παρέχοντας κάθε είδους υπηρεσίες .

Η απουσία κανονιστικού πλαισίου , η απουσία ελέγχου , η κυριαρχία  της στρατηγικής υψηλού ρίσκου , η αλαζονεία καθώς και η απληστία των Διευθυντικών στελεχών οδήγησε στη διαμόρφωση της πιο επιθετικής κουλτούρας που με την πάροδο του χρόνου πήρε εξωπραγματικές διαστάσεις .

Σήμερα όλοι αυτοί που διαμόρφωσαν τις συνθήκες που προαναφέραμε επιζητούν την επαναφορά του συστήματος εντός κανονιστικών πλαισίων.

Το mea culpa που εκπέμπουν δυστυχώς έρχεται την ώρα που οι απλοί φορολογούμενοι πολίτες πληρώνουν τον λογαριασμό της ασυδοσίας.

Το ευτράπελο είναι ότι όλοι αυτοί που ζητούν αλλαγές είναι ‘  πρώην’, εκφράζοντας πεποιθήσεις την περίοδο της συνταξιοδότησης τους.

Οι μαθητές των ‘πρώην’ όμως, οι  ‘νυν’  κάνουν ότι περνά από το χέρι τους ώστε τίποτα να μην αλλάξει.

Η ιδεολογία των ‘πρώην’ δυστυχώς έχει βαθιές ρίζες .

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Σαράντος Λέκκας

Σαράντος Λέκκας

Οικονομολόγος, email: salekkas@gmail .com

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */