Αντίσταση τώρα! - Analyst.gr - Οικονομικές ειδήσεις, Γεωοικονομικές αναλύσεις, Πολιτική, Αγορές
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Αντίσταση τώρα!

Email this page.
Print Friendly

ΕΙΚΟΝΑ---γενική,-υποταγή Αντίσταση τώρα!

Δεν πρέπει να γίνουμε η ντροπή της Ευρώπης, επιτρέποντας στους διεθνείς τοκογλύφους να συνεχίσουν να μας χρησιμοποιούν ως το πειραματόζωο τους, πλέον για την επιβολή των μνημονίων μέσω της αριστερής δικτατορίας τους – οι δύο λύσεις της Ελλάδας

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Ας μην ξεχνάμε πως η Ρωσία εξυγιάνθηκε και εξελίχθηκε σε μία μεγάλη δύναμη, διατηρώντας τα δημόσια και ιδιωτικά περιουσιακά της στοιχεία ανέπαφα, μετά τη χρεοκοπία της το 1998 – όπως συνέβη και με τη Γερμανία το 1953. Φυσικά η πτώχευση, καθώς επίσης η επάνοδος τους στην ομαλότητα, ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη και επώδυνη διαδικασία. Προτιμότερη όμως από αυτήν της Ουρουγουάης, η οποία επέλεξε άλλο δρόμο, καταλήγοντας να χάσει το 40% των εδαφών της – τα οποία ανήκουν πλέον σε ξένους.  

Όσον αφορά τις Η.Π.Α., οι οποίες οδηγούνται στην καταστροφή μέσα από την αποχαύνωση των Πολιτών τους, σε συνδυασμό με την αποθράσυνση της αχόρταγης ελίτ (0,01%), οι κατά καιρούς εξεγέρσεις είναι η σπίθα, η αφορμή και όχι η αιτία – πόσο μάλλον όταν το σύνθημα τους είναι το εξής: «Έχουμε κάθε δικαίωμα να καταστρέψουμε ένα σύστημα, το οποίο επιδιώκει να μας καταστρέψει».

Τέτοιου είδους κοινωνικές αναταραχές και τρομακτικές εξεγέρσεις δεν θα λυπηθούν ούτε την Ελλάδα, εάν συνεχίσει να βαδίζει στον ίδιο δρόμο – γεγονός που οφείλει να αποφευχθεί, ειδικά λόγω της επισφαλούς γεωγραφικής μας θέσης, η οποία θα έθετε σε μεγάλο κίνδυνο την εδαφική μας κυριαρχία. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα έχουμε το «ηθικό έρεισμα» που προϋποθέτει η χρεοκοπία, για να είναι δίκαιη και έντιμη – αφού δεν είναι δικό μας πλέον το σφάλμα, αλλά αποκλειστικά και μόνο της πρώην Τρόικας, καθώς επίσης της Γερμανίας».

.

Άποψη

Κρίνοντας από την εφιαλτική σιωπή που επικρατεί σε μία κοινωνία που κανένας δεν διαμαρτύρεται, δεν διαδηλώνει, δεν σκέφτεται καν να αντιδράσει επιδεικνύοντας πολιτική ανυπακοή ή αρνούμενος συλλογικά να αποδεχθεί τα μέτρα στραγγαλισμού που επιβάλλουν τα συνεχή μνημόνια, ενώ ακόμη και οι κουκουλοφόροι των Εξαρχείων έχουν αποσυρθεί από το γενικότερο σκηνικό, συμπεραίνει κανείς πως οι Έλληνες έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα – αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν πως η «τοκογλυφική συμμορία» που εισέβαλλε στην πατρίδα τους, θέλει αφενός μεν να την λεηλατήσει, αφετέρου να διεξάγει το μεγαλύτερο πείραμα όλων των εποχών: την πλήρη υποδούλωση και εξαθλίωση μίας χώρας, με τη βοήθεια μίας κατ’ επίφαση αριστερής κυβέρνησης, μίας νέου τύπου αριστερής δικτατορίας.

Η συμμορία δε αυτή, την οποία αποκαλούν χειραγωγούμενοι οι Πολίτες ως «δανειστές» (άρθρο), με τη βοήθεια του προσφυγικού προβλήματος, επιδιώκει πρόσφατα κάτι επί πλέον: τη διχοτόμηση του Αιγαίου, έτσι ώστε να προσφέρει ένα δώρο στη γειτονική της χώρα, με αντάλλαγμα την προστασία της Ευρώπης από τα μεταναστευτικά κύματα.

Περαιτέρω, όταν επιχειρεί κανείς να αναδείξει το πρόβλημα, αναφέροντας πως δεν μπορεί να είναι τόσο ανόητος ένας λαός, ώστε να αποδέχεται τη μείωση της ακίνητης περιουσίας του κατά 2 τρις € (πρόσφατη έρευνα), την απώλεια 600 δις € από τη μεσαία τάξη (μελέτη της Credit Suisse), την εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη, το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους (παιδεία, υγεία), την τρομακτική κατεδάφιση συντάξεων, μισθών και εισοδημάτων, το ραγδαίο περιορισμό του προσδόκιμου ζωής κατά 3,5 έτη, την αποδόμηση του χρηματιστηρίου, την πτώχευση των τραπεζών κοκ., έναντι δανείων κατά πολύ χαμηλότερων, με αποικιοκρατικούς όρους, οι Έλληνες αντιδρούν λέγοντας πως δεν έχουν καμία εναλλακτική δυνατότητα – λόγω του δυσθεώρητου ύψους του δημοσίου χρέους, όταν μόνο το 15% των χρημάτων που έτσι και αλλιώς χάθηκαν από την ακίνητη περιουσία, θα έφτανε για να εξοφληθεί ολόκληρο το χρέος!

Δεν κάνουν λοιπόν την απλούστατη σκέψη, με τη βοήθεια της κοινής λογικής, σύμφωνα με την οποία όλα τα μέτρα που λαμβάνονται αφενός μεν αυξάνουν το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος, αφετέρου επιδεινώνουν διαρκώς την οικονομία της χώρας τους – παρά το ότι ακόμη και οι ληστρικοί οργανισμοί, υπηρέτες της παγκόσμιας ελίτ, όπως το ΔΝΤ, προβλέπουν την άνοδο του δημοσίου χρέους σε επίπεδα που θα υπερβούν το 200% του ΑΕΠ, από 180% σήμερα και 112% πριν το ξεκίνημα της κρίσης, ενώ το ιδιωτικό έχει αυξηθεί πάνω από 200 δις € μόνο τα τελευταία χρόνια (κόκκινα δάνεια, χρέη προς το δημόσιο).

Σε κάθε περίπτωση, η δικαιολογία του τύπου «δεν υπάρχουν λύσεις ή/και εναλλακτικές δυνατότητες» είναι αφενός μεν έωλη, αφετέρου δείγμα συλλογικής δειλίας, εάν όχι ανοησίας – αφού όλοι γνωρίζουν πως στην πατρίδα μας συντελείται μία άνευ προηγουμένου γενοκτονία, ενώ δεν είναι απίθανος πια ο «διαμελισμός» της.

Ο ίδιος αυτός οργανισμός πάντως, το ΔΝΤ, είχε αναφερθεί στο πρόβλημα του υψηλού χρέους  παλαιότερα (πηγή), το 2002, συμπεραίνοντας σε ελεύθερη απόδοση τα εξής:

«Για τις χώρες-οφειλέτες, η νέα προσέγγιση (πτωχευτικό διαδικασία για κράτη, ανάλογη με αυτήν για τις επιχειρήσεις) θα μειώσει σαφώς το κόστος της αναδιάρθρωσης, ενθαρρύνοντας τες να ακολουθήσουν πιο γρήγορα το συγκεκριμένο δρόμο. Η χρεοκοπία δεν είναι κάτι κακό. Αυτή τη στιγμή πάρα πολλές χώρες, με ανυπέρβλητα προβλήματα δημοσίου χρέους, περιμένουν πάρα πολύ καιρό, επιβαρυνόμενες με άσκοπο οικονομικό κόστος – οπότε η διεθνής κοινότητα είναι υποχρεωμένη να τις βοηθήσει.

Περαιτέρω, θα ήταν γελοίο να ισχυρισθεί κανείς πως η υιοθέτηση της προσέγγισης μας θα έκανε τη διαδικασία της αναδιάρθρωσης μία εύκολη εναλλακτική λύση. Εμείς δεν υποστηρίζουμε πως οι χώρες που μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους, δεν πρέπει να το κάνουν, όπως ο οποιοσδήποτε δανειολήπτης. Αυτές όμως που είναι αδύνατον να πληρώσουν, θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν ένα μεγάλο μέρος του κόστους της χρεοκοπίας, εάν είχαν τη  δυνατότητα μίας ελεγχόμενης πτώχευσης – διασώζοντας επί πλέον το τραπεζικό τους σύστημα, εάν έχει στην κατοχή του κρατικά ομόλογα.

Για τους δανειστές η προσέγγιση μας μπορεί να φαντάζει μη ελκυστική, εάν πιστεύουν πως τα προβλήματα της υπερχρέωσης μπορούν να επιλυθούν ευκολότερα με τη διάσωση των χωρών, μέσω της παροχής δανείων από άλλους κρατικούς φορείς, όπως η Ευρωζώνη στην περίπτωση της Ελλάδας – αντί με την αναδιάρθρωση.

Οφείλουν όμως να αποδεχθούν ότι, οι κρατικοί πόροι είναι περιορισμένοι – οπότε δεν έχουν να επιλέξουν μεταξύ της εξόφλησης τους από το δημόσιο-οφειλέτη ή μίας διάσωσης του, αλλά μεταξύ μίας ελεγχόμενης ή μίας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Στην περίπτωση δε της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, πρέπει να γνωρίζουν πως η αξία των απαιτήσεων τους στη δευτερογενή αγορά μπορεί να καταρρεύσει, εάν οι υπερχρεωμένες χώρες αντιμετωπίσουν προβλήματα«.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

E-mail: viliardos@analyst.gr

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */