Οι τράπεζες
Σχετικά με τις εμπορικές τράπεζες, το κράτος πρέπει να έχει μία στην ιδιοκτησία του, αφενός μεν για ανταγωνιστικούς λόγους, αφετέρου για επενδυτικούς – όπως συμβαίνει με τη γερμανική τράπεζα ανοικοδόμησης και ανάπτυξης (Kfw). Σε καμία περίπτωση όμως τις υπόλοιπες, τις οποίες δυστυχώς η κυβέρνηση οδηγεί στη χρεοκοπία – αναφερόμενη σε διαγραφές χρεών των πελατών τους, αντί σε βιώσιμες επιμηκύνσεις των δανείων, με χαμηλά επιτόκια.
Με δεδομένο δε το ότι, ανήκουν σήμερα πλειοψηφικά στο δημόσιο, μέσω του ΤΧΣ, δεν θα έπρεπε να είχε προκληθεί η κατάρρευση των τιμών των μετοχών τους – η οποία μείωσε τη χρηματιστηριακή αξία τους κατά 7 δις €, μέσα σε ελάχιστες ημέρες.
Με τον τρόπο αυτό το δημόσιο, μέσω του ΤΧΣ, καταγράφει λογιστικές ζημίες της τάξης των 19 δις € από τις τράπεζες, οι οποίες φυσικά αφορούν όλους εμάς – αφού θα επιβαρυνθούμε με αντίστοιχους φόρους, εάν η κατάσταση τους παραμείνει ως έχει.
Υπενθυμίζουμε εδώ πως δόθηκαν σχετικά πρόσφατα 24 δις € για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ η χρηματιστηριακή τους αξία ήταν 19 δις € τον Αύγουστο, μειώθηκε στα 11,5 δις € την περίοδο των εκλογών και κατέρρευσε προχθές στα 6,5 δις € – οπότε χάθηκαν, κάηκαν κυριολεκτικά περί τα 17,5 δις € εκ των κεφαλαίων που τοποθετήθηκαν το προηγούμενο έτος.
Θα επιβαρυνθούμε επίσης με φόρους, εάν η κυβέρνηση εφαρμόσει τη «σεισάχθεια» που αναγγέλλει – επειδή, σε μία τέτοια περίπτωση, εμείς θα κληθούμε να καλύψουμε τις ζημίες των τραπεζών (διαγραφές απαιτήσεων), ως μέτοχοι τους μέσω του κράτους. Εκτός εάν φυσικά υποχρεωθούν οι ιδιώτες μέτοχοι, οι ομολογιούχοι και οι καταθέτες τους να αναλάβουν μέρος του κόστους, όπως στο θλιβερό παράδειγμα της Κύπρου (ανάλυση).
Στα πλαίσια αυτά, ο στόχος της κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι η αύξηση των τιμών των τραπεζικών μετοχών, έτσι ώστε να καταφέρει κάποια στιγμή να τις πουλήσει με κέρδος, μειώνοντας σημαντικά το δημόσιο χρέος – όπως έκαναν οι Η.Π.Α., με μεγάλη επιτυχία.
Εκείνη η τράπεζα που θα έπρεπε βέβαια να εθνικοποιηθεί, μεταξύ άλλων για λόγους εθνικής ασφαλείας, είναι η κεντρική – η Τράπεζα της Ελλάδας, στην οποία το δημόσιο κατέχει μόλις το 6% των μετοχών της. Κανένας όμως δεν φαίνεται να αναφέρεται σε αυτό, παρά το ότι όλοι γνωρίζουν πως είναι απόλυτα αναγκαίο.
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται που ακριβώς διατέθηκαν τα δάνεια που έλαβε η Ελλάδα από την Τρόικα – όπου διαπιστώνεται πως τα 48,2 δις € δόθηκαν στις τράπεζες, ενώ οι τόκοι απορρόφησαν συνολικά 40,6 δις € (πηγή).
.
.
Περαιτέρω, είναι καλά να γνωρίζουμε πως η έκτακτη ρευστότητα των τραπεζών (ELA), χωρίς την οποία θα κινδύνευαν να διακόψουν τη λειτουργία τους, ανανεώνεται από την ΕΚΤ ανά δύο εβδομάδες – γεγονός που μάλλον δεν είναι καθησυχαστικό. Ανησυχητική είναι επίσης η ραγδαία άνοδος των επιτοκίων του δημοσίου (spreads), αφού με βάση αυτά καθορίζονται όλα τα υπόλοιπα επιτόκια.
.
Το χρηματιστήριο
Όσον αφορά τώρα τις ανόητες δηλώσεις που ακούγονται, σύμφωνα με τις οποίες το κραχ του ελληνικού χρηματιστηρίου δεν ενδιαφέρει τους ανέργους και τους φτωχούς, αλλά τους «πλουτοκράτες», θα έπρεπε να συνειδητοποιήσει κανείς πως μόνο τους τελευταίους δεν ενδιαφέρει – αφού οι πλούσιοι γνωρίζουν πολύ καλά πως να προστατεύουν τα χρήματα τους, τα οποία δεν έχουν καμία ανάγκη να τα τοποθετούν στην Ελλάδα.
Ζημιωμένα σε εποχές όπως η σημερινή, όπου δυστυχώς πράγματι «βρέχει χρήματα από τις κεντρικές τράπεζες, ενώ εμείς κρατάμε ομπρέλα», είναι κυρίως τα μεσαία εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας – ενώ τα κραχ οδηγούν σε εκροές χρημάτων και σε μαζικές αναλήψεις, προκαλώντας τελικά μεγάλες τραπεζικές επιθέσεις (Bank runs), οι οποίες καταστρέφουν τους καταθέτες και τις τράπεζες, οπότε ολόκληρη την οικονομία.
Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να τονίσουμε ότι, απλά και μόνο η αποκατάσταση της πολιτικής σταθερότητας, πόσο μάλλον η διαγραφή μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, θα εκτόξευε τις μετοχές του ελληνικού χρηματιστηρίου στα ύψη – αφού οι τιμές τους είναι κυριολεκτικά πάμφθηνες, σε μία εποχή που όλες οι άλλες παγκοσμίως είναι υπερβολικά υψηλές, στα όρια της φούσκας.
Πολλές ελληνικές εταιρείες άλλωστε, ειδικά οι κοινωφελείς, διαπραγματεύονται σε τιμές που δεν υπάρχουν πουθενά στον πλανήτη – οπότε θα μπορούσαν να επανέλθουν σε φυσιολογικά επίπεδα, προσελκύοντας ξένα επενδυτικά κεφάλαια, τα οποία θα βοηθούσαν στην ανάπτυξη της χώρας.
.
Επίλογος
Οφείλουμε όλοι μας να βοηθήσουμε την κυβέρνηση να επιτύχει στο έργο της, καθώς επίσης να μην της ασκούμε καμία αρνητική κριτική – τουλάχιστον για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, έως ότου να μπορούμε να την κρίνουμε από τα πεπραγμένα της και όχι από τις υποσχέσεις ή από τα λόγια της.
Όσον αφορά το πως είναι σωστό να διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις, θα κριθεί εκ του αποτελέσματος – ευχόμαστε δε να είναι όπως το έχει εκφράσει ο πρωθυπουργός, τον οποίο φυσικά πρέπει να σέβονται πλέον όλοι οι Έλληνες, ως Θεσμό.
Τέλος, στο θέμα της Γερμανίας, η οποία αποτελεί το πραγματικά μεγάλο πρόβλημα της Ευρωζώνης, όταν η Ελλάδα το μικρότερο (ανάλυση) ενώ, σε αντίθεση με όλους τους άλλους εταίρους μας, είναι αυτή που μας χρωστάει και όχι εμείς (άρθρο), θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να παραμείνει απολύτως σταθερή στις θέσεις της – γνωρίζοντας πως, σύμφωνα με τον Keynes, ο μοναδικός τρόπος για να διαπραγματευθεί κανείς με έναν Γερμανό, είναι να έχει ο ίδιος την απόλυτη πρωτοβουλία των κινήσεων.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
.
