ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Δημιουργία πλούτου

Δημιουργία πλούτου 2

Η κεφαλαιακή συσσώρευση, μέσα σε μία εθνική Οικονομία, είναι το αποτέλεσμα αφενός μεν ενός τετραπλού συνδυασμού κοινωνικών παραγόντων, αφετέρου δε ενός νεωτεριστή επιχειρηματία, ο οποίος προκαλεί στη σωστή χρονική στιγμή τη δημιουργική καταστροφή

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

Είναι ασφαλώς «οξύμωρο» να αναφέρεται κανείς σήμερα σε ένα τέτοιο θέμα – στις προϋποθέσεις δημιουργίας πλούτου δηλαδή σε μία χώρα, στην οποία «καίγεται» καθημερινά ο υφιστάμενος πλούτος, καταρρέουν τα εισοδήματα, λεηλατείται και εξαθλιώνεται.

Σε μία χώρα που έχουν επιβληθεί φόροι και μειώσεις μισθών που υπερβαίνουν τα 60 δις € ετησίως, που η δημόσια και η ιδιωτική της ακίνητη περιουσία έχει υποστεί μειώσεις της τάξης του 40% (πάνω από 500 δις €), που εφαρμόζεται μία πολιτική άκρατης λιτότητας χωρίς κανένα αναπτυξιακό μέτρο (ακόμη και το σημερινό δημόσιο χρέος των 330 δις € θα ήταν βιώσιμο, εάν το ΑΕΠ είχε εξελιχθεί φυσιολογικά, στα 260 δις € – οπότε θα διαμορφωνόταν στο 127% του ΑΕΠ, ίσο με αυτό της Ιρλανδίας και χαμηλότερο από της Ιταλίας), που οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χρεοκοπούν μαζικά, που οι κάτοικοί της ξεπουλούν τις περιουσίες τους για «ένα πιάτο φαγητό», όπως στην προηγούμενη κατοχή, που οι ικανότεροι νέοι της μένουν άνεργοι, υποχρεωμένοι να μεταναστεύσουν κοκ.

Εν τούτοις, επειδή θεωρούμε πως η γνώση και η σωστή ενημέρωση συμβάλλουν, μεταξύ άλλων, στην αλλαγή της υφιστάμενης νοοτροπίας και της ηττοπάθειας των Ελλήνων, οπότε θα ανατρέψουν τελικά τα δεδομένα, επαναφέροντας την Ελλάδα σε πορεία ανάπτυξης, θα συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε με θεωρητικά και ιστορικά οικονομικά θέματα, τα οποία επιδέχονται φυσικά αλλαγές, με βάση τη σύγχρονη εμπειρία – παραμένοντας αισιόδοξοι για το μέλλον της πατρίδας μας, η οποία έχει καταφέρει να επιβιώσει για πολλές χιλιετίες, βλέποντας αρκετούς «βαρβάρους» να έρχονται και να φεύγουν.

 .

Ανάλυση           

Είναι γνωστό πως το κεφαλαιοκρατικό (καπιταλιστικό) σύστημα, όπως και τα εξ’ ίσου επιτυχημένα «υποσυστήματα» του (επιχειρήσεις, νοικοκυριά κλπ), παράγει πλούτο, στηριζόμενο (α)  στη συσσώρευση κεφαλαίου (μετρητών, παγίων, γνώσεων, know how κλπ), καθώς επίσης (β)  στο συνεχή «ανατοκισμό» του . Οι «αρετές» του ανατοκισμού με την ευρύτερη έννοια του όρου (γνώσεις, δεξιότητες, εμπειρίες κλπ.), θεωρούνται τουλάχιστον ιλιγγιώδεις – αφού οι τόκοι προστίθενται στο κεφάλαιο, τοκίζονται ξανά και το πολλαπλασιάζουν, χωρίς να το καταναλώνουν.

Περαιτέρω, η κεφαλαιακή συσσώρευση, μέσα σε μία εθνική Οικονομία, είναι το αποτέλεσμα αφενός μεν ενός «τετραπλού» συνδυασμού κοινωνικών παραγόντων, αφετέρου δε ενός «νεωτεριστή» επιχειρηματία, ο οποίος προκαλεί στη σωστή χρονική στιγμή τη «δημιουργική καταστροφή» (Schumpeter).

 .

Ο ΤΕΤΡΑΠΛΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ

Ο τετραπλός «συνδυασμός κοινωνικών παραγόντων», σε χώρες που λειτούργησε ολοκληρωμένα (κυρίως στο τέλος του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα), ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικός – θετικός για την υλική τους πρόοδο δηλαδή και τη δημιουργία πλούτου, ενώ περιγράφεται ως εξής:

 .

(α)  Οι Εργαζόμενες τάξεις: Αποδέχονται μία κατάσταση, στην οποία μπορούν να ονομάσουν «δικό τους» ένα πολύ μικρό μέρος του αποτελέσματος – των κερδών επομένως που αυτοί, η φύση και οι επιχειρηματίες (ιδιοκτήτες του κεφαλαίου) συνεργάζονται για να παράγουν. Για παράδειγμα, θεωρούν δική τους την επιχείρηση στην οποία εργάζονται, χωρίς να έχουν απαιτήσεις ανάλογες με τα κέρδη (υπεραξίες) που παράγουν – περιορίζοντας τις ανάγκες του σήμερα, προς όφελος της μελλοντικής ασφάλειας (διαρκούς εργασίας κλπ) των ίδιων και των απογόνων τους.

(β)  Οι Κεφαλαιοκρατικές τάξεις: «Ονομάζουν» δικό τους το μεγαλύτερο μέρος του αποτελέσματος που οι ίδιοι, η φύση και οι εργαζόμενοι παράγουν –  θεωρητικά ελεύθεροι να το καταναλώσουν, αλλά με την άρρητη, άγραφη «συμφωνία», ότι θα καταναλώνουν ένα ελάχιστο μέρος του.

Ουσιαστικά λοιπόν, αναλαμβάνουν το ρίσκο με κίνητρο την «κοινωνική» καταξίωση (επιβεβαίωση των ιδιαίτερων επιχειρηματικών ικανοτήτων τους), ενώ δεν «αφαιρούν» τα κέρδη από τις επιχειρήσεις τους, αλλά τα «επανεπενδύουν» –  προτιμώντας την ικανοποίηση και τη «σιγουριά» που τους παρέχει η επένδυση τους, από τις «ηδονές» της άμεσης κατανάλωσης.

Ακριβώς εδώ έγκειται η κύρια «νομιμοποίηση» του καπιταλιστικού συστήματος αφού, εάν οι κεφαλαιοκρατικές τάξεις δαπανούσαν εξ ολοκλήρου το νέο τους πλούτο στις προσωπικές απολαύσεις τους, οι εργαζόμενες τάξεις θα θεωρούσαν από καιρό τώρα ανασφαλές και επομένως ανυπόφορο το καπιταλιστικό καθεστώς (όπως διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει σε αρκετές χώρες σήμερα).

(γ)  Το Κράτος στη συνέχεια, οργανώνεται κοινωνικά και οικονομικά με τέτοιον τρόπο, έτσι ώστε να εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή συσσώρευση κεφαλαίου. Με την οικονομική ανάπτυξη να προσφέρει τη δυνατότητα μίας συνεχούς βελτίωσης των καθημερινών συνθηκών της «μάζας» του πληθυσμού, το Κράτος

(1)  μοιράζει πολύ προσεκτικά και μετρημένα ένα μέρος του παραγόμενου πλούτου στις εργαζόμενες τάξεις, κυρίως με τη μορφή κοινωνικών παροχών που λειτουργούν προσθετικά στην ανάπτυξη (παιδεία, με στόχο τη δημιουργία παραγωγικότερου εργατικού δυναμικού) και αφαιρετικά στις δαπάνες (για παράδειγμα, η παροχή σωστών υπηρεσιών υγείας μειώνει το κόστος της νοσηλείας),

(2)  διατηρεί περιορισμένες τις δαπάνες λειτουργίας του, επιλέγοντας την εθνική ισχύ από την «ικανοποίηση» των ψηφοφόρων («ωφελιμιστικά» κυρίως και όχι ηθικά, προτιμάται η εντιμότητα από τη διαφθορά) και

(3)  εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις, με βάση τις οποίες ένα μεγάλο μέρος του αυξημένου εισοδήματος, οδηγείται στον αποκλειστικό έλεγχο εκείνης της τάξης (κεφαλαιοκρατικής), η οποία είναι λιγότερο πιθανόν να το καταναλώσει (μη φορολόγηση του κεφαλαίου που επανεπενδύεται, επιδοτήσεις, άμεσες ενισχύσεις, συλλογικές εξαγωγικές προωθητικές ενέργειες κλπ.)

(δ)  Όλοι μαζί οι συμμετέχοντες (Κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι), έχουν άτυπα συνυπογράψει ένα «κοινωνικό συμβόλαιο», με βάση το οποίο ένα μέρος του  παραγόμενου πλούτου συσσωρεύεται στο Κράτος (μέσω των ετήσιων φόρων κλπ) και διαχειρίζεται σε τέτοιο βαθμό «χρηστά» από τους δύο ουσιαστικά αλληλο-ελεγχόμενους και ανεξάρτητους συντελεστές του (Κυβερνών κόμμα, Δημόσια Διοίκηση), έτσι ώστε να εξασφαλίζει την εθνική ισχύ, την μεγαλύτερη δυνατή μελλοντική ασφάλεια και τη βελτίωση του «γένους» – αυτό δηλαδή που στην πραγματικότητα θεωρείται «πρόοδος».

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλιάρδος

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Για το πλήρες βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, πατήστε εδώ.

( e-mail: viliardos@analyst.gr )

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */